Κάτι παραπάνω από παιχνίδια
Ένα προνόμιο που απολαμβάνεις όταν είσαι γονέας είναι ότι μπορείς μαζί με τα παιδιά σου να δραπετεύεις λιγάκι από την ηλικία σου και να ξαναζείς έστω κάποιες στιγμές της παιδικής ηλικίας. Όχι ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό και χωρίς παιδιά, αλλά με τα παιδιά έχεις μία καλή δικαιολογία για να παλιμπαιδίζεις χωρίς να προκαλείς την περιέργεια. Πολλοί βέβαια θα έλεγαν ότι δεν είναι επιστροφή αλλά μία ψευδαίσθηση επιστροφής στην παιδικότητα, αλλά, έστω και ως ψευδαίσθηση, εγώ αυτό το θεωρώ πολύτιμο.
Με αφορμή τα παιδιά μου, ξαναβρήκα αγαπημένα βιβλία που με συντρόφευσαν όταν ήμουν παιδί (όπως τη “Μυστηριώδη νήσο” του Βέρν), ξανασυνάντησα παλιούς αγαπημένους ήρωες (όπως τον Λούκι Λουκ στις παλιές καλές ιστορίες των Morris - Gosciny) και ήρθα ξανά σε επαφή με το μαγικό κόσμο των ταινιών κινουμένων σχεδίων που -με την ευκαιρία- ανακάλυψα ότι τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Μάλιστα η πρόοδος στο σενάριο είναι εφάμιλλη της τεχνικής προόδου. Την εποχή που ήμουν παιδί δεν είχαμε την τύχη να υπάρχει η Pixar, που με έκανε πολλές φορές να σκεφτώ πόσο τυχερά είναι τα παιδιά σήμερα -αλλά κατ’επέκταση και οι γονείς τους.
Αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε η τρίτη συνέχεια των ταινιών Toy Story, που παρακολούθησα πρόσφατα με το μικρό αταιριαστόπουλο και έχω την εντύπωση ότι εγώ το χάρηκα περισσότερο. Η ταινία αυτή είναι το επιστέγασμα δύο πολύ καλών πρώτων ταινιών και ως εξαίρεση του κανόνα που θέλει τα σίκουελ να εκμεταλλεύονται την επιτυχία των πρώτων ταινιών χωρίς να την επαναλαμβάνουν, αυτή είναι η καλύτερη της σειράς.
Το εύρημα των τριών ταινιών είναι νομίζω γνωστό. Οι δημιουργοί των ταινιών Toy Story βάζουν τα παιχνίδια να ζωντανεύουν όταν κανείς δεν τα προσέχει και να ζουν μία ζωή στις παρυφές της ανθρώπινης ζωής. Μία ζωή στην οποία βασική επιθυμία και σκοπός είναι να μπορούν να προσφέρουν χαρά σε ένα παιδί. Τα παιχνίδια στις ταινίες Toy Story εκτός από αρετές έχουν κι ελαττώματα, νιώθουν θυμό, ζήλια, οργή. Είναι καλά και κακά, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι τα κακά παιχνίδια έγιναν έτσι επειδή δοκίμασαν την απόρριψη των ανθρώπων και ανέπτυξαν αυτή τη συμπεριφορά ως άμυνα στην απογοήτευση. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι χαρακτήρες των παιχνιδιών δεν είναι μονοδιάστατοι, αλλά διδάσκονται από αυτά που τους συμβαίνουν, κάνουν επιλογές καλές ή κακές, αλλάζουν, εξελίσσονται…
Στο Toy Story 3 αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ακόμη πιο έντονα, αφού ο μικρός Άντι, ιδιοκτήτης των παιχνιδιών, δεν είναι πια μικρός κι ετοιμάζεται να φύγει για το κολέγιο, και…
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ, ΟΠΟΤΕ ΜΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΑΝ ΣΚΟΠΕΥΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
…και τα παιχνίδια πρέπει να πάρουν αποφάσεις που θα κρίνουν την επιβίωσή τους. Μπροστά στο αβέβαιο μέλλον οι απόψεις διίστανται: άλλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να φύγουν, άλλοι ότι θα πρέπει να μπουν στην κούτα με τις δωρεές προς τον παιδικό σταθμό, ενώ ο πρωταγωνιστής, ο καουμπόι Γούντι υποστηρίζει ότι πρέπει να μείνουν πιστοί στον ιδιοκτήτη τους τον Άντι. Κι εκεί αρχίζει η περιπέτεια που όπως και στις προηγούμενες ταινίες συνδυάζεται μοναδικά με γέλιο αλλά και συγκίνηση, που φτάνει στο αποκορύφωμά της σε μία σκηνή στο τέλος που στο εξής θα περιλαμβάνω στις αγαπημένες μου κινηματογραφικές σκηνές. Η παρέα των παιχνιδιών προσπαθώντας να δραπετεύσουν από τη χωματερή πέφτουν στην ταινία με τα μεταλλικά αντικείμενα που οδηγούνται για λιώσιμο στη φωτιά του χυτηρίου. Μετά από απεγνωσμένες σπασμωδικές κινήσεις για να σωθούν, συνειδητοποιούν ότι όλα τέλειωσαν πια. Και τότε σταματούν κάθε προσπάθεια, το καθένα πιάνει το χέρι του άλλου και λυπημένα αλλά ήρεμα πηγαίνουν όλα μαζί προς το θάνατο όπως έζησαν στη ζωή: μία αχώριστη παρέα. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα με εντυπωσιάσει τόσο μία σκηνή από ταινία κινουμένων σχεδίων!
Φυσικά στο τέλος γλιτώνουν και βρίσκουν μία νέα στέγη σε ένα παιδάκι που αγαπά τα παιχνίδια, αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι και ο Γούντι, πιστός φίλος του Άντι μέχρι εκείνη τη στιγμή, αποφασίζει να αποχωριστεί τον ιδιοκτήτη του. Αλλά και ο Άντι είναι σαν να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την ενηλικίωση, όταν αποφασίζει να αφήσει τον Γούντι και, λίγο πριν φύγει με το αμάξι για το κολέγιο, ψιθυρίζει προς τα παιχνίδια του “σας ευχαριστώ φίλοι μου”.
Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010 στις 20:06
Προσωπικά είχα σκαλώσει με τα ice age. Πάντως ρίξε μια ματιά σ’αυτό εαν θέλεις. Είναι μεγαλίστικο οπότε ίσως θελήσεις να του ρίξεις μια ματιά πριν το δείξεις στα αταιριαστόπουλα. Εγώ έχω φανατιστεί να το δω επειδή αναφέρεται στην Σκωτία αλλά προς το παρόν η προβολή του στο Εδιμβούργο ήτανε κλεισμένη:
http://www.youtube.com/watch?v=0ho-UJIq4Ok
Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010 στις 21:54
Είναι αλήθεια πως τα κινούμενα σχέδια έχουν κάνει τον τελευταίο καιρό μεγάλη πρόοδο, όχι μόνο στον τεχνικό τομέα αλλά και στο σενάριο, όπως σωστά παρατήρησες. Το διαπίστωσα πρόσφατα όταν δανειστήκαμε με την εξάχρονη κόρη μου από το Βίντεο Κλαμπ μια σειρά κινουμένων σχεδίων “Τομ και Τζέρι”. Διαπίστωσα λοιπόν με “φρίκη” πως ο Τομ και ο Τζέρι που τόσο “νοσταλγούμε” εμείς οι μεγάλοι ήταν γεμάτος σκηνές βίας (ναι! απίστευτης βίας: σώματα εκρήγνυνται, ζώα - πρωταγωνιστές καίγονται ή ψήνονται ζωντανά, καραμπίνες εκπυρσοκροτούν εναντίον υποτίθεται κακών) και το χειρότερο υπάρχει μια συνεχής δικαιολόγηση της σωματικής βίας. Αυτός που έσφαλε -συνήθως ο γάτος Τομ- στο τέλος τιμωρείται με απίστευτη για την εποχή μας σωματική βία. Τα ίδια και χειρότερα στον “Τουίτι”.
Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010 στις 21:59
Η Ντίσνεϊ κάνει πολύ προσεγμένες δουλειές. Κι εμείς την προτιμούμε, ειδικά τις πιο κλασικές αλλά και μερικές από τις καινούριες ταινίες. Η ντριμγουορκς πρέπει να ελέγχεις πριν δείξεις στο παιδί γιατί μερικές φορές το χιούμορ είναι πολύ μαύρο για πιο μικρά παιδιά, όπως στον Καρχαριομάχο που λέει ψέματα και στο τέλος βγαίνει λάδι και επιβραβεύεται κιόλας
Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010 στις 23:09
Συγγνώμη, στο προηγούμενό μου σχόλιο εννοούσα τον Τουίτι με τον Σιλβέστερ και όχι τόσο τον “Τομ και Τζέρι”. Για του λόγου το αληθές (αν και δε βρήκα αυτά που έψαχνα):
http://www.youtube.com/watch?v=_JigORPAj1w&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Lrt3jYeT1CM&feature=related
Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010 στις 07:58
Η εποχή των παγετώνων και ο Νέμο είναι μέσα στο τοπ5 των αγαπημένων μου ταινιών κι ας παραμεγάλωσα.Ξέρω όλες τις ατάκες απ’εξω.Ηρακλή έχεις δει; Είναι πολύ καλός. Toy story δεν είδα ακόμα,κανένα από τα τρία. Οι περισσότερες ταινίες πάντως,έχουν κι ωραία τραγούδια που κολλάνε και στα πιτσιρίκια και στους μεγάλους
Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010 στις 12:35
Τα Toy Story ήταν από τις αγαπημένες μας ταινίες, πριν ακομα κάνουμε παιδιά.
) τις ταινίες για μεγάλους.
Εμείς περιμέναμε με μεγαλύτερη αγωνία την τρίτη συνέχεια από τα παιδιά μας, καθώς δεν έχει υπάρξει ταινία της Pixar που να μας έχει απογοητεύσει μέχρι στιγμής (εκτός ίσως από το Cars που δεν με ενθουσίασε).
Τα παιδιά μου και τα δυο στο τέλος της ταινίας έβαλαν τα κλάματα. Συγκινήθηκαν πάρα πολύ με την πράξη του ΄Αντι να δώσει τα παιχνίδια του.
Μετά συζητάγαμε για το πως αυτή τη ταινία ήταν μια καταπληκτική ταινία, που σε έκανε να νιώσεις πολλά, χαρά, λύπη, φόβο, συγκίνηση.
Οι ταινίες της Pixar είναι κατά τη γνώμη μου ανώτερες από πολλές πολλές (για να μην είμαι υπερβολική και πω ολες
Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010 στις 18:12
latecomer,
πολυ καλά και τα IceAge, αν και δεν είδα ακόμη το 3
Η ταινία αυτή φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα αλλά μάλλον -χωρις να είμαι σίγουρος- είναι αποκλειστικά για μεγάλους. Κάπου διάβασα πρόσφατα γι’ αυτή την ταινία. Είναι από μία ιδέα (ή σενάριο) του Ζακ Τατί όπου περιγράφει την απόφασή του να δώσει για υιοθεσία την κόρη του, κάτι που έφερε ως βάρος σε όλη του τη ζωή. Θα τη δω οπωσδήποτε όταν έρθει προς τα εδώ.
Θωμά,
δίκιο έχεις. Την ίδια παρατήρηση έκανα κι εγώ. Μάλιστα θυμάμαι ότι εκείνο το καρτούν με το Κογιότ και το Μπιπ-μπιπ που με έκανε να λυπάμαι το καημένο το κογιότ. Όλα αυτά σε σχέση με τα σημερινά φαίνονται σαν τη μέρα με τη νύχτα.
athinovio
Κι η Dreamworks κάνει πολύ καλές δουλειές αλλά όχι τόσο προσεγμένες για την παιδική ηλικία. Κι έχουν και λίγη βία παραπάνω, νομίζω.
Vany,
πολύ καλά όλα, αλλά τα Toy Story 1,2,3 είναι κορυφαία και μάλιστα κατά σειρά “εμφανίσεως”, δηλαδή το καθένα είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Να τα δεις μ’ αυτή τη σειρά.
Στέλλα,
κι εγώ νομίζω ότι χάρηκα περισσότερο από τον πιτσιρικά όταν πήγαμε να δούμε το χειμώνα μία ταινία και είδαμε στα προσεχώς ότι τον Ιούνιο θα έρθει το Toy Story 3. Μάλιστα μου φάνηκε πολυ μεγάλο το διάστημα μέχρι τον Ιούνιο. Γι’ αυτό το είδαμε την πρώτη μέρα που προβλήθηκε.
Η Pixar όντως είναι κορυφαία. Ας θυμηθούμε εδώ το “Ψηλά στον Ουρανό” (Up) που λάτρεψε ο πιτσιρικάς χωρίς να είναι σε θέση βέβαια να την αντιληφθεί πλήρως αλλά κι εγώ. Υπέροχη ταινία που τολμά να καταπιαστεί με θέματα δύσκολα για παιδιά όπως η μοναξιά, τα γηρατειά, ο θάνατος αγαπημενου προσώπου, κι όλα αυτά με χιούμορ και περιπέτεια. Ενα πραγματικό επίτευγμα.