Ο κύριος (πρώην) βο(υ)λευτής
Κάποτε ήταν στην πόλη μας ο νούμερο ένα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Δραστήριος, μαχητικός (με ρεκόρ επερωτήσεων στη βουλή), πληθωρικός, “έλυνε και έδενε” σε τοπικό επίπεδο. Φυσικά ήταν η καλύτερη εγγύηση για ένα διορισμό στο δημόσιο. Παρόλο που ποτέ δεν άσκησε υπουργικά καθήκοντα, εάν ήσουν παρατρεχάμενός του, είχες τις περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσεις μία δημόσια θέση.
Ήταν λάτρης του Ανδρέα Παπανδρέου και μοιραία μετά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, πόνταρε στον Άκη. Αν θυμάστε, σε εκείνο το ιστορικό συνέδριο μετά το θάνατο του Α.Παπανδρέου, ο Σημίτης, που είχε γίνει ήδη πρωθυπουργός, διεκδικούσε και την προεδρία του ΠΑΣΟΚ από τους “προεδρικούς” του Τσοχατζόπουλου που ζητούσαν “διαρχία”, δηλαδή πρωθυπουργός ο Σημίτης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Άκης. Σ’ εκείνο το συνέδριο ο Σημίτης ξεκαθάρισε ότι θα παραιτηθεί από πρωθυπουργός εάν δεν κατάφερνε να εκλεγεί και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Τότε οι αντίπαλοί του, που θεώρησαν τη δήλωση εκβιασμό, σηκώθηκαν όρθιοι και τον μούντζωναν γιουχάροντας. Πρωτοσέλιδο την άλλη μέρα σε πολλές εφημερίδες ήταν ο αδερφός του κυρίου βουλευτή και ο γραμματέας του που άπλωναν τις ανοιχτές παλάμες τους προς το βήμα του συνεδρίου σε έξαλλη κατάσταση.
Η ιστορία τελικά, όπως θυμόμαστε καλά, δεν ευνόησε τους “προεδρικούς” αλλά έφερε τους “εκσυγχρονιστές” στην εξουσία. Εκεί άρχισε και η πτώση του κυρίου βουλευτή μας. Η κάθετη πτώση σε σταυρούς έγινε σύντομα αδυναμία εκλογής…
Σήμερα, ξεχασμένος και παρατημένος σχεδόν από όλους, εγκαταλειμμένος από τη σύζυγό του, γυρνά στα καφενεία, έχει πάρει υπερβολικό βάρος από το ποτό (ήταν ήδη υπέρβαρος) και ενίοτε τον παίρνει ο ύπνος στην καρέκλα, στου “βουερού του καφενείου το μέσα μέρος” που θα ‘λεγε κι ο Καβάφης. Συχνά οι γείτονές του τον μαζεύουν μεθυσμένο από τα σκαλιά του σπιτιού του ή το πεζοδρόμιο και με δυσκολία τον οδηγούν στο κρεβάτι του.
Ο κύριος πρώην βουλευτής, μάλλον η σκιά του κάποτε κραταιού βουλευτή, συμβολίζει κατά τον καλύτερο τρόπο την άνοδο και παρακμή του Π.ΠΑ.ΣΟ.Κ., (παλαιού ΠΑ.ΣΟ.Κ.), εκείνου του κόμματος που πέτυχε ιστορικές εκλογικές νίκες και επέβαλε στη χώρα μία στρεβλή αντίληψη περί σοσιαλισμού. Εκείνου του κόμματος του οποίου την πολιτική πληρώνουμε σήμερα.
Στο πρόσωπο αυτό αντικατοπτρίζεται όλος ο συμβολισμός μιας ολόκληρης εποχής που χρεοκόπησε πολιτικά και πάνω απ’ όλα ηθικά.
“Κανείς δεν τον θυμάται πια. Δικαιοσύνη” που θα έλεγε κι ο Σεφέρης.
Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010 στις 09:16
υπέροχη βόλτα στο χρόνο και στο βυθό με τη λάσπη…
Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010 στις 09:21
Πολύ θλιβερή εικόνα.
Οι διορισμοί του, τότε, ήταν γνωστοί και σκανδαλώδεις.
Η έπαρση του δε,απίστευτη.
Και γω τον εχω δει σε μαυρα χάλια, να πίνει ρετσινάκι, με ενα μακρύ παλτό, σαν ξένο, σαν δανεικό, αξύριστος και βρώμικος.
Αν και ποτέ δεν τον χώνεψα, όπως όλους τους αντρες εξουσίας, της πόλης μας, αυτήν την καταντια δεν την ηθελα.
Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010 στις 16:04
Τί κάνεις :
Moυ θύμησες το ποίημα του Κ.Καβάφη, που παραθέτω (δέν ρώτησα κάν άν το επιτρέπεις)
Καβάφης Κ.Π.
Ας φρόντιζαν
Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια
όλα τα χρήματά μου τάφαγε:
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.
Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).
Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ’ έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ’ είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.
Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.
Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.
Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.
Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.
Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.
Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010 στις 18:55
αντίφωνο,
θα μπορούσαμε να τα πούμε και “χρόνια της λάσπης”
aremare
πραγματικά, τα χρόνια της παντοδυναμίας του δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι κάποτε θα προκαλούσε τον οίκτο.
Ευάγγελε,
ακόμη χειρότερα κι απ’τον πρωταγωνιστή του Καβάφη, ο βουλευτής μας δεν ζητάει καν να μπαλωθεί.
Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010 στις 19:21
Κάποιες φορές αισθάνομαι κάτι, που το ‘χω ξεχασμένο. Τη λύπη για τον άνθρωπο. Όταν φτάνει εκεί. Είναι τόσο αδύναμος σε δυσμενείς συγκυρίες ; Δέν έχει το ‘γνώθι σαυτόν’ ; Μιά γενική παρατήρηση εξ αφορμής του θέματος, που θίγεις εκφράζω
Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010 στις 19:23
Συγγνώμη - Παρέλειψα το όνομά μου στο προηγούμενο σχόλιο
Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010 στις 23:40
Να πω ότι λυπάμαι θα πω ψέματα. Δυστυχώς το Παλιό ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να υφίσταται και ακόμη πιο δυστυχώς είναι ακόμη ακμαιότατο και λύνει και δένει ειδικά εις την ελληνική επαρχία και τα παραδοσιακά ΠΑΣΟΚοκάστρα. Το ίδιο βέβαια ίσχυε και όσο είχαμε ΝΔ. Να μην ξεχνιόμαστε.
Η ιστορία είναι σαφώς τραγική. Την έδωσες πολύ ωραία. Δεν τα λυπαμαι όμως αυτά τα άτομα καθόλου. Μόλις τους τελείωσε η εξουσία πάθανε κατάθλιψη. Άνθρωποι κενοί περιεχομένου. Και δεν είναι λίγοι στην πολιτική μας.
Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010 στις 23:01
Δυστυχώς το παλιό ΠΑΣΟΚ νομίζει ότι μπορεί να ξανάρθει η εποχή που ο Αντρέας μοίραζε λεφτά που δεν είχαμε κάνοντας το λαοφιλή και γι’ αυτό είναι στην πρώτη γραμμή των αντιδράσεων κατά του προγράμματος περικοπών.
Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010 στις 13:26
Μπα! Ουκ ολίγοι από το παλιό ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν το μνημόνιο. Βασικά ό,τι και να τους πούνε ναι θα πούνε αυτοί προκειμένου να διατηρήσουν μία σχετική πρόσβαση στη εξουσία. Εκεί που τους έχει κάπως τσούξει είναι που δεν μπορούν πάλι να διορίσουν το χωριό τους και να πουλήσουν μούρη. Κατά τα άλλα πάντως απ’ ό,τι βλέπω το “οι άριστοι και όχι οι αρεστοί” έχει πάει περίπατο μαζί με το opengov. Καμία τύχη για τους εκτός του πολύ οργανωμένου ΠΑΣΟΚ. Πουθενά δεν πάμε με τέτοια νοοτροπία σαράντα μνημόνια και πέντε ΔΝΤ να φέρουμε.
Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010 στις 17:57
Αχ αγαπητέ. Αυτό θα λέω σε όσους δεν μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ όταν λέω “πρώην Πασοκτζού”. Ο σοσιαλισμός ήταν, είναι και θα είναι το καλύτερο πολίτευμα. Απλα κάποιοι τον μπιπ και μπιπ και μπιπ…
Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010 στις 06:09
Nemertes, ίσως να είναι το καλύτερο. Ισως ο κομμουνισμός να είναι ακόμη καλύτερο. Αλλά το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφαρμόσιμα.
Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010 στις 12:18
Θα συμφωνήσω με τον Nemertes. Κατά την γνώμη μου σαφώς είναι το καλύτερο πολίτευμα καθώς είναι το πιο δίκαιο για την κοινωνία και το πιο ανθρωποκεντρικό. Φυσικά και είναι εφαρμόσιμο. Ας μην έχουμε στο μυαλό μας τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και του δήθεν υπαρκτού σοσιαλισμού. Όλοι γνωρίζουμε πως ουσιαστικά μία ομάδα φασιστοειδών εγκαθίδρυσαν εκεί μία δικτατορία με βιτρίνα τον σοσιαλισμό. Καμία πραγματική σχέση δεν υπήρχε με το θέμα. Για να πω ωστόσο την αλήθεια πολλά στοιχεία της εκπαίδευσης τους, αν αφαιρέσουμε την προπαγάνδα και κρατήσουμε τον τρόπο μάθησης, τους στόχους και τα αντικείμενα, έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι πολύ πιο ουσιώδη από το τίποτα και τον αχταρμά που πλασάρεται σήμερα ως εκπαίδευση.
Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010 στις 11:13
Ελένη, κι εγώ συμφωνώ ότι είναι το πιο δίκαιο για την κοινωνία, αλλά δυστυχώς δεν έχει αποδείξει ότι είναι εφαρμόσιμο. Το μόνο πείραμα που έγινε για την εφαρμογή του απέτυχε οικτρά. Οι υποστηρικτές του πειράματος τονίζουν κάποια θετικά (δωρεάν υγεία, παιδεία κλπ) αλλά φαίνεται ότι όλα αυτά υποχωρούν μπροστά στην έλλειψη ελευθερίας.
Άλλες μορφές του δεν έγινε προσπάθεια να εφαρμοστούν στην πράξη, ενώ η σοσιαλδημοκρατία, ήταν μάλλον στην ουσία προσπάθεια για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο -αλλά και αυτή η προσπάθεια μάλλον αποτυχημένη φαίνεται…
Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010 στις 10:55
Η σοσιαλδημοκρατία με την αρχική της εννοια (της σταδιακής μετάβασης στο σοσιαλισμό και του ελέχου της οικονομίας από το κράτος) προφανώς και είναι αποτυχημένη.
Παρόλα αυτά, η σοσιαλδημοκρατία με τη σημερινή της μορφή (καπιταλιστικό σύστημα με κοινωνικό κράτος) και η συνεπακόλουθη σύγκλισή της με το (νεο)φιλελευθερισμό θα έλεγα ότι είναι αρκετά επιτυχημένη, αρκεί να δούμε τις κοινωνίες που έχουν φτιάξει στη βόρεια Ευρώπη και Αμερική.
Μου φαίνεται μάλιστα ότι το κοινωνικό κράτος με τον καπιταλισμό αποτελούν μια αμοιβαία επωφελή συμβιοτική σχέση, καθώς από τη μια το κοινωνικό κράτος παρέχει το δίχτυ ασφαλείας που κάνει τους ανθρώπους πιο τολμηρούς και φιλελεύθερους και από την άλλη αφήνει τον καπιταλισμό να παράγει τον πλούτο που χρειάζεται για να το συντηρήσει.
Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010 στις 22:22
kstamos, συμφωνώ μόνο που βλέπω με ανησυχία ότι κι αυτό το σύστημα που είναι μάλλον το καλύτερο που λειτούργησε μέχρι σήμερα, δείχνει να χάνει τη δυναμικότητά του και να οδηγούμαστε σε μείωση του κοινωνικού κράτους για διάφορες αιτίες (ή με διάφορες δικαιολογίες).
Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010 στις 11:15
Τώρα συμφωνούμε!