Ή απλώς παλιόρουχα
Κι ενώ ο κόσμος χάνεται, ημείς εδώ χτενιζόμεθα, τουτέστιν ασχολούμεθα για μια ακόμη φορά με τη μοντέρνα τέχνη.
Το τσαλακωμένο, εγκαταλελειμμένο ρούχο ξυπνάει ένα αίσθημα χαμού, απουσίας. Αναγκαστικά ανθρωπόμορφο, δεν μπορεί παρά να φέρει μνήμες κάποιου που δεν είναι πια εκεί, ιστορίες του παρελθόντος, του οποίου παραμένει μοναδικό ίχνος. Σκέψεις που περνούν από το μυαλό του επισκέπτη αυτές τις μέρες στο Grand Palais του Παρισιού, όπου φιλοξενείται -στο πλαίσιο της σειράς Monumenta- η εγκατάσταση του καλλιτέχνη Κριστιάν Μπολτάνσκι.”
Aπό την χθεσινή “Καθημερινή”
Σωστή αυτή η ερμηνεία. Ενδεχομένως, όμως, να φέρει άλλες σκέψεις στο μυαλό. Π.χ. μία παντρεμένη εργαζόμενη με παιδιά μπορεί να δει στο έργο μία απεικόνιση του σισύφειου μαρτυρίου με το οποίο είναι εξυφασμένη η ζωή της, καθώς αναγκάζεται πλειστάκις ημερησίως να συμμαζεύει τα ρούχα που πετάνε δεξιά κι αριστερά ο “ασυμμάζευτος” σύζυγος και τα (φτυστά) παιδιά. Αυτό θα μπορούσαν να συμβολίζουν τα τετράγωνα πεδία με τα πεταμένα φύρδην-μίγδην ρούχα, ενώ το βουνό των ρούχων στο βάθος θα μπορούσε να παραλληλισθεί με τον Γολγοθά τον οποίο ανεβαίνει καθημερινώς η εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα που καλείται να σιδερώσει ένα βουνό ρούχων και μέχρι να κάνει το βουνό λοφίσκο αυτό επανέρχεται στις προηγούμενες τεράστιες διαστάσεις του.
Αυτό είναι το ωραίο με τη μοντέρνα τέχνη. Δεν είναι μονοδιάστατη, έχει πολυσημία, είναι ανοικτή σε πολλαπλές αναγνώσεις κι ερμηνείες.
Ευτυχώς όμως στο Παρίσι έχουμε και ανταποκρίτρια.
(Ελένη, μην κάθεσαι! Τρέξε στο Grand Palais. 
Εγώ κι οι αναγνώστες περιμένουμε εντυπώσεις από κοντά).
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 09:52
Συγνώμη αλλά αυτό δεν είναι μοντέρνα τέχνη. Είναι μεταμοντέρνα. Η μοντέρνα τέχνη δε χρησιμοποιούσε ποπ στοιχεία, τόσο λαϊκά, τόσο εμπορικά. Η μοντέρνα τέχνη πρότεινε, δεν απέρριπτε ούτε απλά παρουσίαζε εικόνες… άρνησης.
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 10:11
Καλά εσύ, δείμε, είσαι πιο προχωρημένος.
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 12:29
Αγχώθηκα μόλις το είδα.Ούτε πήγε το μυαλό μου στην τέχνη.Προφανώς παραείμαι πεζή,το μόνο που σκέφτηκα είναι το συμμάζεμα και το σίδερο που αναφέρεις.
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 15:06
Εμένα πάλι μου θύμισε τους σωρούς ρούχων που άφησαν πίσω τους τα θύματα του Ολοκαυτώματος.
Τελικά είχες δίκιο, Αταίριαστε, ότι η μοντέρνα -ή μεταμοντέρνα- τέχνη είναι ανοιχτή σε πολλαπλές ερμηνείες.
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 16:20
Να σου πω την αμαρτία μου κι εγώ κάτι παρόμοιο με τον Θωμά σκέφτηκα. Απλά επειδή είδα την στατική εικόνα πριν ανοίξω το βίντεο και ήτανε έγχρωμη υπέθεσα πως θα έχει να κάνει με θύματα από τον πρόσφατο σεισμό.
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010 στις 22:00
Από το βίντεο μου έρχεται στο μυαλό:
1. Οι σκουπιδοτενεκέδες της γειτονιάς μου στην Αθήνα. Όταν έχουν και ρούχα είναι ίδιοι το monumentum.
2. Τα σεντόνια με τις πραμάτειες στην πλατεία Βικτωρίας είναι ίδια με τα υπόλοιπα που είναι κάτω απλωμένα.
3. Τις γειτονιές-τσαντίρια έξω από το Παρίσι.
4. Ότι η τέχνη αντιγράφει τη ζωή.
5. Ότι ως τέχνη προτιμώ το άλογο της Λάρισας.
Πώς φτιάχτηκε το έργο εδώ http://www.monumenta.com/2010/monumenta/Video-le-making-of.html. Τα ρούχα “ντύνουν” μία τεράστια μεταλλική κατασκευή.
Αταίριαστε ευχαριστώ για την τιμή να με χρήσεις ανταποκριτή. Αν μπορέσω θα περάσω, αν και δεν τρελαίνομαι, να σου πω την αλήθεια. Πάντως για όσους αγαπούν τη μοντέρνα τέχνη συστήνω το Pompidou. Και μετά το μουσείο καφές στον τελευταίο όροφο με θέα όλο το Παρίσι….
Magnifique!!!
Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 στις 10:49
vany,
δεν είσαι πεζή, απλά είσαι νοικοκυρά! Θέμα βιωμάτων. Π.χ. αν το έβλεπε η γυναίκα μου θα έλεγε ότι ο καλλιτέχνης είναι χειρότερος κι από μένα (έχει κι αυτός τον ‘ασυμμάζευτο’).
Θωμά & latecomer,
είσαι πιο κοντά στο σκοπό του καλλιτέχνη που θέλει να μας ευαισθητοποιήσει στο θέμα της προσφυγιάς (απ’ ό,τι κατάλαβα).
Ελένη,
δεν χρειάζεται να τρέχεις στο Grand Palais (που δεν ξέρω και πού πέφτει). Πλάκα κάνουμε (εννοείται), εξάλλου δεν νομίζω ότι ο αυτόπτης μάρτυρας θα μας πει κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουμε: ρούχα απλωμένα κάτω και σε βουνό!
Πολύ ρούχο πάντως ρε παιδιά! Δεν θα ήταν καλύτερα να τα δώσει να ντυθεί κανάς φτωχούλης πρόσφυγας, να πιάσουν και τόπο; Ισως να το κάνει βέβαια μετά τη λήξη της έκθεσης, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τι θα τα κάνει τόσα ρούχα.
Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 στις 20:35
Αυτό το τελευταίο που λες σκέφτηκα κι εγώ. Ξεπαγιάζει ο κόσμος, τόσοι άστεγοι, τόσοι φτωχοί δεν έχουν να ντυθούν και ο καλλιτέχνης ……άντε μην πω.
Προτείνω ως επόμενο monumentum τα παρακάτω.
1. Βουνό από ευρώ.
2. Βουνό από φαγητά.
Αλλά δεν είναι το Παρίσι Αθήνα βλέπεις. Γιατί σε εμάς θα το είχαν πάρει χαμπάρι οι δικοί μας επιτήδιοι και τσούκου τσούκου, όλο και κανένα ρουχαλάκι θα τσίμπαγαν από το μνημείο. Άντε να καταλάβεις ότι λείπει.
Το χειμώνα δεν έχει καλές εκθέσεις γενικώς. Και η αλήθεια είναι πως και στο Παρίσι έχω δει μεγάλες και πολυδιαφημισμένες κοτσάνες.
Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010 στις 23:41
Χα, χα, φαντάσου να μπαίνουν αδιάφορα οι (δήθεν) φιλότεχνοι και στη ζούλα να αρπάζουν κανένα ρουχαλάκι να το φοράνε στα γρήγορα, έπειτα άλλο ένα από πάνω κ.ο.κ. και να βγαίνουν από την έκθεση διπλάσιοι σε πάχος, όπως ο Μπενίνι στο “Il monstro” (επ’ ευκαιρία: τρομερή κωμωδία, να το δείτε) που ξάφριζε τα σούπερ-μάρκετ.
Φαντάσου τώρα τι θα γινόταν αν το βουνό ήταν από ευρώ ή λιχουδιές. Η έκθεση θα έληγε πρόωρα λόγω εξαφάνισης των εκθεμάτων.
Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 στις 20:50
όταν το πρωτοδιάβασα σε εφημερίδα νόμισα πως μπήκε κατά λάθος φωτογραφία από την απεργία των υπαλλήλων του δήμου σε λάθος κείμενο.
Αυτή λοιπόν την τέχνη ή “τέχνη” δεν μπόρεσα να την πλησιάσω καν!!
Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010 στις 23:36
Αυτή η τέχνη (οι καλλιτέχνες της δηλαδή) δίνει καμιά φορά την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται να “πλησιαστεί” από το κοινό…
Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010 στις 00:11
Α, μη το λες. Ο καλλιτέχνης στο βίντεο λέει πως δεν ήθελε ο επισκέπτης να είναι μπροστά από το έργο, αλλά μέσα στο έργο. Ιδέα που έχουν κάποιοι δία την τέχνη τους; Άμα σου λέω εγώ μια χαρά είναι το άλογο της Λάρισας. Τώρα που το σκέφτομαι και οι σωλήνες είχαν τη χάρη τους.
Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 στις 00:42
Αν σ’ έκανε να βλέπεις και τους σωλήνες με συμπάθεια, είναι πολύυυυ χάλια.