Λογοτεχνική κριτική
Διαβάζοντας τον “Τροπικό του Καρκίνου” του Χένρι Μίλερ (ε, ναι, είπα να το ρίξω λίγο στην κλασική λογοτεχνία) φτάνω στην σελίδα 11 απ’ όπου παραθέτω:
Ω Τάνια, πού είναι το φλεγόμενο αιδοίο σου, κείνες οι χοντρές βαριές ζαρτιέρες σου, εκείνα τα απαλά, τα παχουλά μεριά σου; Έχω ένα κόκαλο στο πέος μου μακρύ έξη ίντσες. Θα μπορούσα να ισιώσω μ’ αυτό όλες τις ζάρες του αιδοίου σου και να τις γεμίσω σπέρμα. Θα σ’ έστελνα σπίτι στον Σιλβέστρο σου με την κοιλιά καθημαγμένη και τη μήτρα αναποδογυρισμένη. Ο Σιλβέστρος σου! Πφ! Μπορεί να ξέρει πώς ν’ ανάψει μια φωτιά, μα εγώ ξέρω πώς να ξανάψω ένα αιδοίο. Θα σου φύτευα ζεστές σφαίρες Τάνια και θα πυρπολούσα τις ωοθήκες σου. Ο Σιλβέστρος σου έχει αρχίσει να ζηλεύει ε; Κάτι καταλαβαίνει. Κάτι μυρίζεται. Έτσι δεν είναι; Αισθάνεται τα κατάλοιπα τους πέους μου μέσα σου. Έχω φαρδύνει κάμποσο το πράμα σου. Του ‘χω σιδερώσει τις πιέτες. Μετά από μένα μπορεί να χωρέσει άλογα, ταύρους, κριάρια, κύκνους, σκύλους του Αγίου Βαρθολομαίου. Μπορείς να σωριάσεις μέσα του βατράχους, σαύρες, νυχτερίδες, μέχρι που να ξεχειλίσει ο πισινός σου. Μπορείς πια να χέσεις, αν θες, ολόκληρες συμφωνίες πραγμάτων ή να κρεμάσεις μια κιθάρα απ’ τον αφαλό σου. Σε πηδώ, Τάνια, με τέτιο τρόπο που να μείνεις πηδημένη για πάντα. Κι αν φοβάσαι να το κάνεις δημόσια, θα στο κάνω στα κρυφά. Θα ξεκολλήσω μία φούχτα τρίχες απ’ το αιδοίο σου και θα τις κολλήσω στο σαγόνι του Μπόρις, θα σου δαγκάσω την κλειτορίδα και θα φτύσω κέρματα των δύο φράγκων.
Όσο κι αν σέβομαι τις αράδες (ή σελίδες) που κατέκτησε ο συγγραφεύς στην Ιστορία της λογοτεχνίας, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι τέτοια γραπτά μπορούν να γεννηθούν μόνο μετά από την κατανάλωση δύο τελάρων ληγμένης μαλαματίνας ή πεντέξι μπάφων με μπαγιάτικο μαύρο Ηλείας.
Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010 στις 23:10
Ο Κέρουακ έγραφε κάπως έτσι. Για τον Μίλερ δεν ξέρω. Από το 1994 έχω βάλει σκοπό να διαβάσω αυτά που διαβάζεις εσύ τώρα, πήρα μια γεύση και έχω λυθεί στα γέλια με το απόσπασμα.
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010 στις 02:53
Έχω πεθάνει στο γέλιο. Ειδικά με τη φράση “Του ‘χω σιδερώσει τις πιέτες. ” . Άκου του’ χω σιδερώσει τις πιέτες. Χα, χα, χα. χα!
Δεν έχω διαβάσει ποτέ Χένρυ Μίλερ κι αισθάνομαι καλόγρια για τα βιβλία που έχω ως τώρα διαβάσει και λατρέψει. Ποτέ δεν μου άρεσε η αμερικάνικη λογοτεχνία. Από τους λίγους γνωστούς που έχω διαβάσει τους θεωρώ μάπα. Τώρα αυτό το απόσπασμα θεωρείται λογοτεχνικό; Έτσι μιλάνε και στα 090. Τί να πει κανείς; Άκου του χω σιδερώσει τις πιέτες!
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010 στις 10:12
Κάποτε είχα κολλήσει με την ερωτική λογοτεχνία (όχι πολλά χρονια πριν). Πρέπει να ομολογήσω ότι αν σου σήμερα σου φαντάζει πορνογραφικά χυδαίο, κάποτε αποτελούσε κορυφαία στιγμή ριζοσπαστικής γραφής. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι το 1960 σχεδόν κάθε αναφορά στο σεξ ήταν απαγορευμένη κοινωνικά (άσε που “σεξ” ουσιαστικά σήμαινε μόνο το “φύλο” ως το 1948). Η ερωτική λογοτεχνία τόσο το μεσάιωνα όσο και στη Βικτωριανή Αγγλία και το Μεσοπόλεμο είχαν ιδιαίτερη σημασία για την προβολή των ερωτικών επιθυμιών. Και ήταν κι απαγορευμένα βιβλία γνεικώς.
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010 στις 11:06
Πιό ‘’δυνατός'’ μου φαίνεται ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Επειδή, πάντως, αισθάνομαι κάπως ‘’πουριτανός'’, έχω απόφύγει τέτοια λογοτεχνικά κείμενα να υπάρχουν σπίτι, γιατί, παιδιά (τώρα πιά έχουν μεγαλώσει) και εγγόνια, θεωρώ ότι δέν ‘’θά ‘πρεπε'’ να τα βλέπουν. Κάθε γραπτό έχει την αξία του, δέν απαξιώνω κανένα, ωστόσο θά ‘νοιωθα άβολα να μου αρχίσει ερωτήσεις ο 8χρονος Μάριος & να του εξηγώ τις σκηνές, που θα διάβαζε με το στύλ, που είναι γραμμένες
Καλή χρονιά, Αταίριαστε, φίλε & σε όλους τους αναγνώστες σου
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010 στις 12:58
xaxaxaxaxa!Εμένα μου άρεσε!
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010 στις 17:37
(sorry for english, I am not on a machine that has greek at the mo)
Miller is overrated in my opinion. Though his Sexus/Plexus/Nexus trilogy is not bad.
As for Jack Kerouac, I tried his ‘On The Road’ and got bored in the first twenty pages.
For intelligent sexual references I recommend Tom Robbins. He also incorporates drugs, religion, philosophy and more sex. He rocks!
Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010 στις 08:55
τουκιθεμπλόμ
Το καταλαβαίνω γιατί και τον Κέρουακ προσπάθησα να τον διαβάσω (το περίφημο “Στο δρόμο”) και σταμάτησα στις πρώτες σελίδες. Για τον Κέρουακ νομίζω ο Καπότε είπε “That isn’t writing at all, it’s typing”.
Ελένη,
Το απόσπασμα δεν είναι και τόσο αντιπροσωπευτικό του βιβλίου, απλώς εδώ ξεφεύγει λίγο ο συγγραφεύς. Ενώ το απόσπασμα μου προξενεί γενικώς μία αηδία, η φράση “του’χω σιδερώσει τις πιέτες” μ’ έκανε και μένα να ξεκαρδιστώ. Δεν ξέρω αν φταίει και η μετάφραση… Στο πρωτότυπο λέει “I have ironed out the wrinkles”. Αν έβαζε “ζάρες” ή “πτυχώσεις” ή “δίπλες”(!) θα γελάγαμε λιγότερο; Μπα… Με την ευκαιρία η μετάφραση δεν φαίνεται και πολύ σόι αν κρίνω από αβλεψίες όπως οι σκύλοι του Αγίου Βαρθολομαίου (!!!) που λέει το απόσπασμα. Στο πρωτότυπο φυσικά γράφει St. Bernards.
Από αμερικάνικη λογοτεχνία διάβασε Καπότε “Πρόγευμα στο Τίφανις” και ο-πωσ-δή-πο-τε (αυτό το προτείνω σε όλους) το “Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια” της Χάρπερ Λη. Μετά δείτε και τις ταινίες που βασίστηκαν σ’ αυτά, είναι και οι δύο εξίσου ωραίες.
Δείμε,
δεν μου μοιάζει πορνογραφικά χυδαίο, μου μοιάζει σκέτο χυδαίο και μάλλον αποκρουστικά χυδαίο. Αυτό που το σώζει βασικά είναι ότι υπήρξε η πρωτοπορία μιας εποχής, αλλά κάτι θα πρέπει να λέει και στο σημερινό αναγνώστη, αλλιώς γιατί να το θεωρήσουμε κλασικό; Βέβαια, το κρίνω χωρίς να το έχω διαβάσει ακόμη (μόνο λίγες σελίδες).
Ευάγγελε,
τα κείμενα του Εμπειρίκου μου φαίνονται (πρώτα απ’ όλα) χιλιάδες φορές πιο “υγιή”. Καλύτερα πάντως ένα πιτσιρίκι να πέσει πάνω στον Μεγάλο Ανατολικό παρά σε κάτι όπως το απόσπασμα που παρέθεσα. Βέβαια στην πρώτη περίπτωση μπορεί και να μην καταλάβει λόγω καθαρεύουσας ή μπορεί και να μάθει μερικές δυνατές λέξεις όπως “καυλοπυρέσσων”.
Πολλές ευχές σε όλη την οικογένειά σου.
aeroxeimarros
Σου άρεσε αλλά το xaxaxaxa και το smiley δηλώνουν ξεκάθαρα για ποιο λόγο σου άρεσε!
Apotheosis
αυτό λέω κι εγώ τελικά, αν και θα ήθελα να διαβάσω τον “Κολοσσό του Αμαρουσίου” που έχει και ελληνικό θέμα. Αν το διάβασε κανείς, ας μας πει περισσότερα. Για τον Κέρουακ μία από τα ίδια (βλ. παραπάνω). Τον Ρόμπινς πού τον θυμήθηκες! Διαβάζει Τομ Ρόμπινς ακόμη ο κόσμος; Μαθητής είχα διαβάσει τον Τρυποκάρυδο, που ήταν τότε στη μόδα. Δεν θυμάμαι και πολλά παρά μόνο ότι ήταν εντελώς διαφορετικό από ό,τι είχα διαβάσει.
Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010 στις 08:57
Το βιβλίο μπορείτε να το διαβάσετε στο πρωτότυπο εδώ (αν και δεν βλέπω το λόγο).
Επίσης, η ταινία “Χένρι και Τζουν” έχει άμεση σχέση με το βιβλίο (δεν είναι μεταφορά).
Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010 στις 21:16
κατάλαβα, κατάλαβα. είχε καιρό να ..πηδήξει φαίνεται
Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010 στις 23:21
phlouflis, πόσο καιρό άραγε ώστε να φαντασιώνεται μέχρι και “σιδέρωμα της πιέτας”;
Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010 στις 20:51
Τον Κολοσσό του Αμαρουσίου τον είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια και αναφέρεται στον Κατσίμπαλη. Δεν έχει καμια σχέση με τους τροπικούς.
Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2010 στις 21:00
αθεόφοβε,
Ξέρω, αλλά αξίζει τον κόπο;
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 στις 05:50
έξι ίντσες είναι δεκαπέντε πόντοι. Ο τύπος υπερτιμά τον εαυτό του.
Επίσης ο μεταφραστής χρειάζεται ένα γερό σιδέρωμα για να στρώσει.
να διαβάζετε σοβαρούς αμερικάνους, μπουκόφσκι, παλάνιουκ, ήστον έλλις, τέτοιους.
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 στις 11:07
Εάν ο (ελληνικός) μέσος όρος είναι δέκα-έντεκα πόντοι, μετριοπαθή τον βρίσκω!
Ο Μπουκόφσκι ίσως να υπομειδιούσε αν σε άκουγε (διάβαζε) να τον αποκαλείς “σοβαρό”.
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 στις 14:06
Λατρεύω Henry Miller.
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2010 στις 14:19
Και η γνώμη σου για το βιβλίο και το συγκεκριμένο απόσπασμα;
Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010 στις 00:51
Ωρέ, κολλήσατε όλοι στους πόντους και την πιέτα
Απ΄το ξεγύμνωμα τι χαμπαριάσατε, ε;
Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010 στις 07:29
Ποιο ξεγύμνωμα ακριβώς; (καλά, χαμπάρι δεν πήρα)