Τέχνη εν δήμω
Το θέμα των καλλιτεχνημάτων που επιλέγονται για να κοσμήσουν τους δημόσιους χώρους κατά καιρούς έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις σε πολλές πόλεις. Αυτό που στην ουσία ανάβει τη σπίθα του δημόσιου διαλόγου (συνήθως πρόκειται για καβγά) είναι η επιλογή κάποιου έργου αφηρημένου, αινιγματικού, μοντέρνου που ξενίζει το πλατύ κοινό, αφού αυτό κατά κανόνα είναι εξοικειωμένο με “ακαδημαϊκές” μορφές τέχνης και δυστροπεί απέναντι σε περισσότερο “πρωτοποριακά” έργα (έτσι σχηματικά γιατί οι όροι σηκώνουν περισσότερη κουβέντα).
Φωτογραφία: Νίκος Τρεμούλης (City Picture of the Day)
Στη Λάρισα μία τέτοια συζήτηση είχε γίνει, όταν αποφασίστηκε να τοποθετηθεί ένα άγαλμα με το σύμβολο της πόλης, το άλογο, κάτω από την εκκλησία του πολιούχου Αγίου Αχιλλίου. Τότε επιλέχτηκε το απεικονιζόμενο έργο που για πολύ καιρό δεν μπορούσε να χωνέψει η πλειοψηφία των Λαρισαίων. Οι περισσότεροι έλεγαν (και πολλοί ακόμη λένε) ότι δεν μπορεί αυτό το “ψωράλογο” να αποτελεί σύμβολο της πόλης. Εξάλλου έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επιγραφή που τοποθετήθηκε από κάτω: “Ίππους θοάς Λαρίσης έθρεψε πέδον, παρέχον αεί όλβον τοις Λαρισαίοις”. Αυτός ο “ίππος” δεν φαίνεται να είναι καθόλου “θοός” και αν ήταν τέτοια τα θεσσαλικά άτια δεν θα παρείχαν καθόλου “όλβον τοις Λαρισαίοις”.
Φαίνεται ότι οι περισσότεροι περίμεναν κάτι πιο κλασικό. Ένα ορμητικό (σούζα τ’) αλογάκι - σύμβολο της… βυσσινί θύελλας (που ούτως ή άλλως φρόντισε να στήσει πιο πρόσφατα ο νυν δήμαρχος στη… φυσική του θέση, κάπου στο Αλκαζάρ, κοντά στο γήπεδο)
Κάτι ανάλογο, επίσης, έγινε όταν δημιουργήθηκε μνημείο Εθνικής Αντίστασης στο πάρκο Αλκαζάρ. Επιλέχτηκε τότε ένα έργο του Φιλόλαου (Τλούπα), γλύπτη λαρισαϊκής καταγωγής, που ζει και εργάζεται στη Γαλλία. Παρόλο που οι δημιουργίες του, μισό αιώνα τώρα, έχουν δρέψει δάφνες διεθνώς και κοσμούν πλατείες του Παρισιού κι άλλων γαλλικών πόλεων, το έργο που δημιούργησε για το εν λόγω μνημείο απαξιώθηκε με το παρατσούκλι “το φτερό του αεροπλάνου”! Έτσι το αποκαλούσαν οι Λαρισαίοι μέχρι να μάθουν (πολλοί ακόμη δεν το ξέρουν) ότι το εν λόγω ογκώδες γλυπτό είναι μνημείο της Εθνικής Αντίστασης.
Όλα αυτά τα γράφω με αφορμή τα εγκαίνια ενός νέου γλυπτού που εγκαινιάσθηκε πρόσφατα μπροστά στη Δημοτική Πινακοθήκη (με την ευκαιρία: αν περνάτε από Λάρισα, μη διστάσετε να ξοδέψετε μία ώρα από το χρόνο σας και να επισκεφθείτε τη Δημοτική Πινακοθήκη -θεωρείται η δεύτερη σημαντικότερη πανελληνίως συλλογή εικαστικών μετά την Εθνική Πινακοθήκη).
Είναι πολύ περίεργο αλλά δεν άκουσα ούτε μία φωνή διαμαρτυρίας για το εν λόγω έργο. Φαίνεται ότι συμβαίνουν δύο τινά:
α) το κοινό της πόλης έχει τόσο εξοικειωθεί με τη μοντέρνα τέχνη ώστε δεν τους ξενίζει καθόλου το έργο.
β) στην εποχή μας ελάχιστοι νοιάζονται πια γι’ αυτά.
Και κατά σύμπτωση είναι η πρώτη φορά που ένα “δημόσιο” έργο τέχνης μου προκαλεί τέτοια αποστροφή.
Η άποψή μου είναι ότι το έργο που επιλέγεται για να κοσμήσει ένα δημόσιο χώρο πρέπει να εκπαιδεύει το κοινό και ιδίως το πλατύ κοινό που δεν μπαίνει σε εκθέσεις ούτε διαβάζει βιβλία τέχνης. Δηλαδή να μην ακολουθεί την ακαδημαϊκή φόρμα καταντώντας κλισέ, αλλά να μην είναι τόσο αινιγματικό ώστε να γίνεται ερμητικό κι απρόσιτο. Να προσφέρει μία νέα, φρέσκια οπτική πάνω στο θέμα, αλλά να μην το τραβά στα άκρα και να μην απωθεί το μη “μυημένο” κοινό.
Ένα παράδειγμα που πετυχαίνει, νομίζω, το σκοπό αυτό είναι ο “Δρομέας” του Βαρώτσου. Κι ως αντίθετο παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω τη “Θεσσαλική φρουρά” του Πανιάρα. Γιατί ό,τι κι αν φαντάστηκε ο καλλιτέχνης, ο διαβάτης νομίζω δεν μπορεί να δει τίποτα άλλο παρά πέντε τεράστιους χρωματιστούς σωλήνες. Και πολύ δίκαια κατά την άποψή μου.
Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009 στις 23:46
Καλησπέρα. Λυπάμαι λίγο για το απαίδευτο των συμπολιτών μας, μεταξύ μας τώρα αλλά…
Δεν έχεις άδικο σε αυτά που λες απλά θα μου άρεσε μαζί με το κοινωνικό, γλετζέδικο, χαλαρό “άγεστε και φέρεστε” ημών όλων να είχαμε και μια κουλτούρα διαφορετική!
Τι να γίνει…όλα δεν πετυχαίνονται…
Καλές γιορτές!
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:11
Την περίπτωση να τους αρέσει την έχεις σκεφτεί; Έχουμε περισσότερες πληροφορίες για τον καλλιτέχνη, το όνομα του έργου, για το αν συμβολίζει κάτι και το καλύτερο, το πόσο κόστισαν οι πέντε σωλήνες;
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:23
Διαδρομές,
κακό είναι το απαίδευτο αλλά και τα τελείως “εξτρίμ” έργα δεν βοηθούν για μία διαφορετική κουλτούρα… Καλές γιορτές
Ελένη, μισό λεπτό. Να αρέσει αυτό το έργο ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ; Περισσότερες πληροφορίες μπορώ να σου δώσω κυρίως για τους σωλήνες. Δεν κόστισαν ούτε σεντ (ευτυχώς) γιατί χορηγός ήταν μία τοπική χαλυβουργία. Γεγονός ευχάριστο μεν (γιατί δεν πλήρωσε ο φορολογούμενος) αλλά και ιλαρό! Σαν να έλεγαν ότι ο Δρομέας του Βαρώτσου είναι προσφορά της βιοτεχνίας υαλικών Τάδε.
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:45
Αυτό είναι αυτό που ονομάζουμε cheap art. Τέχνη φτιαγμενη από καθημερινά υλικά. Είσαστε πολύ μπροστά και δεν το έχεις καταλάβει. Δηλαδή τώρα για να ρωτήσω, εάν μεθαύριο κάποια άλλη επιχείρηση χορηγήσει ας πούμε βρύσες, τασάκια, πόμολα, ελαστικά αυτοκινήτων κτλ ο δήμος θα φτιάξει ένα έργο τέχνης με αυτά (αντί να τα στείλει στη χωματερή ή να τα κάνει κάτι άλλο) και θα το τοποθετήσει σε κεντρικό σημείο της πόλης;
Αταίριαστε η τέχνη είναι σοβαρό θέμα κι εγώ θέλω να είμαι πολύ σοβαρή, αλλά περιττό να σου πω πως έχω σκάσει από τα γέλια με το όλο θέμα, ειδικά μετά τη διευκρίνηση που έδωσες.
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 18:44
Υποψιάζομαι ότι η απουσία αντιδράσεων οφείλεται και στο ότι πολλοί δεν έχουν ίσως αντιληφθεί καν ότι πρόκειται περί έργου τέχνης.
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 19:34
Ελένη για λίγο γέλιο ακόμη διάβασε απόσπασμα από το ρεπορτάζ των εγκαινίων (από το artfools.gr)
Αφού ο κ. Ξηρομερίτης αναφέρθηκε, μάλλον επί μακρόν, στη δράση της Πινακοθήκης,στο βήμα ανέβηκε ο κ. Πανιάρας ο οποίος αναφέρθηκε στο έργο του. Απλός και φιλικός είπε ότι δεν θα εξηγήσει τα κίνητρα, ούτε κάποιο βαθύτερο νόημα του έργου του γιατί πιστεύει ότι τα έργα πρέπει να τα βλέπεις έτσι απλά και να τα χαίρεσαι,χωρίς να ψάχνεις νοήματα που πολλές φορές ούτε ο δημιουργός έχει φαντασθεί. Αποκάλυψε μάλιστα ότι το ερέθισμα ήταν το δαιδαλώδες της Πινακοθήκης, εξ αιτίας του οποίου ο ίδιος δυσκολεύτηκε να βρει εισόδους και εξόδους, και σκέφθηκε να βάλει αυτή του την κατασκευή στην είσοδο για να βλέπει ο επισκέπτης από που μπορεί να μπει σε αυτή. Εκπληκτικό και αληθινό κίνητρο αλήθεια!! Η συνέχεια; Η καθιερωμένη κορδέλα και η φωτογραφία με τα ψαλίδια και τα χαμόγελα.
΄Οσο για το έργο, δεν το κρίνουμε γιατί δεν είμαστε ειδήμονες. Μπορούμε όμως να το περιγράψουμε. Χρωματιστοί διαφανείς σωλήνες!
Νομίζω ότι ο (ανοιχτομάτης) ρεπόρτερ έπιασε με τη μία το νόημα του έργου!
hominid, έχεις δίκιο. Μέχρι να καταλάβουν ότι πρόκειται για έργο τέχνης θα αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν εκεί οι σωλήνες.
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 21:02
Με το που διάβασα την ανάρτηση σκέφτηκα το σχόλιο. Μετά είδα ότι είπε κάτι σχετικό ο hominid. Το σχόλιο λοιπόν που ήθελα να κάνω είναι πως πιθανότατα οι περαστικοί νομίζουν πως είναι κεραίες κινητής. Να οργανώσουμε διαδήλωση μπροστά από τα χρωματιστά σωληνάκια και πικετοφορία με σύνθημα “όχι άλλες κεραίες κινητής στην πόλη μας”.
Καλές γιορτές!
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 23:46
Εγώ καθώς τους κοιτάω ξανά και ξανά (ψάχνοντας όχι το βαθύτερο νόημα αλλά την κρυμμένη ομορφιά τους) νομίζω ότι μοιάζουν με απόληξη συστήματος εξαερισμού ή καμινάδες… Εδώ που τα λέμε θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται και γι’ αυτό το σκοπό. Το τερπνόν (λέμε τώρα) μετά του ωφελίμου!
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009 στις 23:49
Όσο το κοιτάζω μου δημιουργούνται απορίες… Από πάνω είναι κλειστοί οι σωλήνες; Διαφορετικά με τις βροχές θα γεμίσουν νερό που θα επηρεάσει τη στατικότητά τους και θα δημιουργήσει κίνδυνο για το φιλότεχνο κοινό!
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:23
Όσο πάει γίνεται και καλύτερο. Λίγα λίγα μου τα λες. Το φοβερό είναι το σκεπτικό. Επειδή ο τύπος (pardon, l’ artiste) δεν μπορούσε να βρει πού είναι η πόρτα πήρε πέντε ψηλούς σωλήνες και τους κάρφωσε μπροστά στην είσοδο για να τη βρίσκει πιο εύκολα. Και αυτό το ονόμασε “θεσσαλική φρουρά”. Μάλιστα.
Συντοπίτης σας είναι; Γιατί εάν είναι έχετε σοβαρό πρόβλημα. Κάθε φορά που ο συγκεκριμένος θα έχει ένα απλό πρόβλημα θα το μετουσιώνει σε “τέχνη” και θα “στολίζει” την πόλη. Εκτός από χαλυβουργία, τί άλλο έχετε; Απλά για να προετοιμαστείς για τις πρώτες ύλες της τέχνης που θα ακολουθήσει. Στα εγκαίνια δεν γέλαγε κανείς;
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:42
Ο καλλιτέχνης είναι Κορίνθιος αλλά δηλώνει “φίλος της Λάρισας” (φυσικό! φαίνεται μόνο εδώ γνωρίζει τέτοιες δόξες, ενώ στη γενέτειρά του του υποσχέθηκαν έκθεση και τον άφησαν στα κρύα του λουτρού)
Η Λάρισα έχει πολεοδομικό σχέδιο δύσκολο για τον ξένο. Δεν έχει οικοδομικά τετράγωνα κι ούτε ένα σημείο αναφοράς (π.χ. θάλασσα) για να προσανατολιστείς. Οπότε είναι απορίας άξιο που δεν γέμισε την πόλη με τέτοια “οδόσημα” ο τύπος.
Στα εγκαίνια δεν ήμουν, αλλά αν ήμουν σίγουρα δεν θα μπορούσα να συγκρατηθώ.
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:50
Τους σωλήνες δεν τους πληρώσατε, πληρώσατε πάντως σίγουρα τον καλλιτέχνη.
“Οπότε είναι απορίας άξιο που δεν γέμισε την πόλη με τέτοια “οδόσημα” ο τύπος.”
Ακόμη να λες.
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 01:09
Διαβάζω στο artfools.gr (παρεμπιπτόντως ενδιαφέρουσα σελίδα. Η Πινακοθήκη πάντως έχει καλές εκθέσεις).
“Πρόκειται για μια χαλύβδινη κιονοστοιχία, επιχρωματισμένη με τα γνωστά λαμπερά χρώματα-κλειδιά του καταξιωμένου καλλιτέχνη, που υψώνει τις μνημειακές διαστάσεις της έως και δεκατέσσερα μέτρα και σηματοδοτεί, από εδώ και στο εξής, όχι μόνο το Μουσείο αλλά τον περιβάλλοντα χώρο του και ολόκληρη την περιοχή.”
….και ολόκληρο τον πλανήτη. Φαίνεται και από το διάστημα. Τώρα μη διανοηθείτε να ξαναρωτήσετε τον φύλακα, που βαριέται, πού είναι η πόρτα, γιατί θα γίνει χαμός. Τί άλλο να βάλουμε πια για να τη βλέπετε;
“Ο Πανιάρας συνέλαβε, μελέτησε και σχεδίασε το έργο του σε απόλυτη διαλεκτική αρμονία με τον όγκο του κτιρίου της Πινακοθήκης.”
Εγώ τώρα που δεν έχω έρθει στην πόλη σας τί να φανταστώ, όταν διαβάζω πως το έργο είναι σε “απόλυτη διαλεκτική αρμονία με την Πινακοθήκη”; Μπορώ βέβαια να σκεφτώ πως η πινακοθήκη είναι σαν το Pompidou, γιατί κι αυτό έχει σωλήνες, αλλά χτισμένη με τους σωλήνες να κοιτάνε προς τα πάνω.
“Το έργο θα εγκαινιαστεί παρουσία του δημιουργού του, των αρχών της πόλης της Λάρισας και πολλών άλλων παραγόντων, από τον Υφυπουργό Οικονομικών κ. Φίλιππο Σαχινίδη,”
Φαντάζομαι τη σκηνή. Όλοι κυριλέ, χειροκροτήματα, συγχαρητήρια κτλ. και από μέσα τους όλοι θα σκέφτονταν “τί είναι τούτο;”
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 01:27
Τώρα μη διανοηθείτε να ξαναρωτήσετε τον φύλακα, που βαριέται, πού είναι η πόρτα, γιατί θα γίνει χαμός. Τί άλλο να βάλουμε πια για να τη βλέπετε;
χα, χα, χα, χα…
εκατό μέτρα να το κάνουμε το έργο ρε στραβάδια;
Αυτό για τη διαλεκτική αρμονία με τον όγκο του κτιρίου είναι… τι να πω…
το κτίριο μπορείτε να το δείτε εδώ. Νομίζω ότι θα μπορουσε να βρεθεί κάτι άλλο εξίσου ταιριαστό(!)
Όσο για τα εγκαίνια είναι σίγουρο ότι όλοι θα έμεναν έκθαμβοι να κοιτάζουν το έργο και να αναρωτιούνται από μέσα τους “το έχουν παρακάνει αυτοί οι καλλιτέχνες”.
Θα αρκούσε να βρεθεί ένα πιτσιρίκι όπως στα “Καινούργια ρούχα του βασιλιά” για να φωνάξει “ρε τι καλλιτέχνημα, αυτό είναι πέντε σωλήνες” για να εξαφανιστεί το σοβαροφανές του πράγματος.
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 12:09
Τώρα που είδα και το κτίριο δεν βρίσκω καμία διαλεκτική αρμονία. Θα μου ταίριαζε πολύ περισότερο ένα μοντέρνο μπρούτζινο γλυπτό ή κάτι από γυαλί ή μάρμαρο.
Φαντάζεσαι τους γονείς του πιτσιρικά; “Σώπα, Κωστάκη. Αχ, τα παιδιά. Δεν ξέρουν. Θα τα πούμε στο σπίτι, θα σε τσακίσω. Ρεζίλι μας έκανες. Πάρε μία καραμέλα μήπως και το βουλώσεις. Εξαίσιο το έργο σας κύριε πώς σας είπαμε. Τώρα βρίσκουμε και την πόρτα πιο εύκολα.”
Είναι η περίπτωη που πας να τα μπαλώσεις και τα κάνεις χειρότερα.
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 13:49
Kαλές γιορτές σε όλους!
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009 στις 21:54
Γράφω χωρίς να διαβάσω τα άλλα σχόλια, για να πω κι εγώ πως …εθιστήκαμε σε τέτοιου είδους έργα ή “έργα”. Σωλήνες, φτερά αεροπλάνου, ψωράλογο, δε θα διαφωνούσα. Το “δρομέα” όμως το θαυμάζω, ζωντανός, έτοιμος να κινηθεί. Δεν κατέχω γρι από τέχνη; Πεςστο κι έτσι. Αλλά αυτά δεν μου κάνουν ..κλικ, ενώ ο Δρομέας μου κάνει; Το έργο πρέπει να μου κάνει εκείνο το κλικ, φαντάζομαι, άσχετα από τη δική μου σχετικότητα ή ασχετοσύνη.
Καλά Χριστούγεννα, Καλές γιορτές
Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009 στις 08:46
Ελένη,
κι αν δεν υπήρχε πιτσιρίκι θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος τρελός γιατί από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.
Ανώνυμε,
συμφωνώ απόλυτα, άλλωστε έφερα το Δρομέα ως παράδειγμα μοντέρνου έργου που τηρεί αυτό που ζητώ από τα έργα τέχνης που κοσμούν πλατείες και δρόμους. Είναι αυτό που λέει, ένας δρομέας που τρέχει, αλλά με μία τελείως πρωτότυπη οπτική.
Επίσης, (αυτό για όσους ξέρουν από Λάρισα) θεωρώ ιδανικά για έκθεση σε δημόσιο χώρο τα μικρά γλυπτά του Στέλιου Παπανικολάου στους πεζόδρομους της πόλης (δυστυχώς δεν βρήκα φωτογραφίες στο δίκτυο).
Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009 στις 23:20
Ο Δρομέας μπορει να σου κανει κλικ γιατι θυμιζει δρομεα σε κινηση.Οι 5 σωλήνες δεν θυμιζουν φρουρούς αλλα σωλήνες αποχετευσης
Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:34
Μοιάζουν με φρουρούς αλλά καμία σχέση με θεσσαλούς
Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 στις 19:27
E λοπόν μάθετε ότι δεν πρωτοπορείτε σε μοντέρνα καλλιτεχνήματα, ταξιδεύοντας έχω δει… και έχω φρίξει!
Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 στις 21:20
Για να πω την αλήθεια και το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης δεν μου άρεσε. Το σούζα το αλογάκι είναι πολύ πιο ωραίο, αν εξαιρέσουμε τους υπότιτλους.
Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 στις 23:08
Zanglos, μέχρι τώρα είχαμε μοντέρνα αλλά όχι σε σημείο να φρίττουμε. Τώρα γινόμαστε Ευρώπη…
Ελένη, το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης είναι χαρακτηριστικό έργο του Φιλόλαου, δηλαδή μνημειώδες κι επιβλητικό αν και όχι στην κλίμακα άλλων έργων του, όπως π.χ. οι Πύργοι του νερού
Περισσότερα στη σελίδα του καλλιτέχνη
Το αλογάκι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία απεικόνιση του εμβλήματος της ΑΕΛ, και το έστησαν όταν πήρε το κύπελλο Ελλάδας (ή όταν ανέβηκε στην Α εθνική, δεν θυμάμαι) ενώ το “ψωράλογο” προσφέρει μία πρωτότυπη οπτικη πάνω στο θέμα άλογο αν και δεν είναι αυτό που φαντάζεται κανείς όταν μιλά για το έμβλημα της πόλης.
Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:39
Μάθαμε κάτι και σε αυτό το post. Οι Πύργοι του νερού φαίνονται πολλοί εντυπωσιακοί φωτισμένοι, όπως είναι στην προσωπική του σελίδα. Το πρωϊ μέσα στη μέση του Πάρκου δύο τεράστιοι όγκοι δεν μου λένε τίποτα αισθητικά, μόνο αντιαισθητικά θα έλεγα. Ο συγκεκριμένος απ’ ό,τι είδα έχει κάνει διάφορα. Συμπαθητικά κατά τη γνώμη μου.
Εγώ έχω ένα πρόβλημα με τα τεράστια συμπαγή έργα, που δεν έχουν συγκεκριμένη μορφή. Τεράστια μάρμαρα, τσιμέντα, σωλήνες και δεν ξέρω τί άλλο δεν μου αρέσουν. Εξαιρώ τον μπρούντζο, επειδή λόγω χρώματος διαφοροποιείται. Όταν λέω συγκεκριμένη δεν εννοώ ακριβή αναπαράσταση, εννοώ ωστόσο μορφή. Ο δρομέας είναι μεν τεράστιος, αλλά όντως έχει μία δυναμική. Αυτοί οι όγκοι τώρα τί θέλουν να πούνε;
Στο Μουσείο Πικάσο υπάρχουν σιδηροκατασκευές του ζωγράφου, οι οποίες είναι καταπληκτικές. Βαριές κατασκευές, πολύ δουλεμένες με όγκο πολύ κανονικό. Ε, αυτές σε εντυπωσιάζουν.
Τώρα τί τους έχει πιάσει να κάνουν τεράστια πράγματα που δεν λένε και τίποτα δεν καταλαβαίνω.
Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009 στις 19:48
Τώρα αν πω ότι το έργο εμένα μου αρέσει θα αρχίσετε εσύ και η Ελένη να με ρωτάτε το γιατί, ερώτημα στο οποίο δεν υπάρχει απάντηση;
Το ωραίο και το άσχημο εξαρτάται πολλές φορές και από την εποχή και έχει και ένα τεράστιο ποσοστό υποκειμενισμού.
Σκέψου ότι στην εποχή του ο Βαν Γκογκ που αρέσει σήμερα και στη γιαγιά σου, δεν είχε πουλήσει ούτε ένα πίνακα!
Στην εποχή τους τα ρεμπέτικα ήταν μια μουσική που κανείς με παιδεία εκείνη την εποχή δεν άκουγε γιατί τα θεωρούσαν τελείως λούμπεν.
Σε πόσους άρεσε η Γκουέρνικα όταν την ζωγράφισε ο Πικάσο;
Όσο και αν μας ξενίζει το 2004 η Πηγή του Marcel Duchamp, θεωρήθηκε από 500 επαγγελματίες που ασχολούνται με την τέχνη «ως το έργο που είχε την μεγαλύτερη επιρροή στην τέχνη του 20ου αιώνα»
http://atheofobos2.blogspot.com/2007/06/duchamp.html#comments
όπου και παραπέμπω σε ένα εξαιρετικό σου ποστ για την λογοκρισία στην τέχνη.
Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009 στις 00:10
Ελένη,
εμένα μου αρέσουν οι πύργοι που αναγκαστικά πρέπει να είναι τεράστιοι (αλλιώς τι πύργοι είναι;) και η αντεστραμμένη οπτικη τους (φαρδύτεροι ψηλά και λεπτότεροι χαμηλά) αλλά τελικά γούστα είναι αυτά. Το “δημόσιο καλλιτέχνημα” μπορεί να αρέσει ή όχι αλλά το βασικό είναι να μην απωθεί.
αθεόφοβε,
Ώστε βρέθηκε άνθρωπος που του αρέσει η “θεσσαλική φρουρά”; Ανέλπιστο.
Δεν αναιρώ τίποτα από αυτά που έγραψα και εννοείται ότι είμαι κατά της λογοκρισίας. Άλλο όμως το έργο σε μία έκθεση ζωγραφικής που είναι προσωρινή και την επισκέπτεται κάποιος συνειδητά κι άλλο το έργο που εκτίθεται σε δημόσιο χώρο και που θα αποτελει μέρος της καθημερινότητας των πολιτών είτε το θέλουν είτε όχι. Εδώ πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο μη ειδικός και ο μη θαμώνας των γκαλερί. Δεν εννοώ ότι πρέπει να συμβαδίζει με το μέσο γούστο αλλά ότι δεν θα πρέπει να το προκαλεί.
Πέραν τούτου, γενικότερα το μοντέρνο έργο πρέπει να προσέχει να μην περνά τη γραμμή που θα το κάνει να αναιρεί την ίδια την τέχνη. Ο Βαν Γκογκ κι ο Πικάσο δεν το έκαναν. Ο Ντισάν το έκανε. Μπορεί η “κρήνη” του να είχε απήχηση αλλά -κακά τα ψέματα- καλλιτέχνημα δεν ήταν.