1989: η χρονιά που άλλαξε εμένα
Το 1989, μία ήταν η κύρια έγνοια μου: οι πανελλαδικές εξετάσεις που με περίμεναν το καλοκαίρι. Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς θα κρινόταν αν θα πραγματοποιούνταν το μεγάλο μου όνειρο να φύγω από το σπίτι και να ζήσω μόνος στη Θεσσαλονίκη ή αν θα συνέχιζα να υφίσταμαι την οικογενειακή μιζέρια άλλο ένα χρόνο ή -ακόμη χειρότερα- αν θα πήγαινα να υποστώ τη μιζέρια ενός στρατοπέδου.
Παρεμπιπτόντως, ο κόσμος γύρω μου άλλαζε άρδην, αδιάφορος για τα δικά μου προβλήματα. Έτσι γίνεται πάντα, προς δικαίωση του διάσημου σαββοπούλειου στίχου “η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία”.
Ενώ είχα κατά νου από την πρώτη λυκείου να γραφτώ στην ΚΝΕ μόλις θα έκλεινα τα 18, έμελλε ακριβώς πάνω στο μεταίχμιο της ενηλικίωσής μου να αποφασίσω ότι δεν είχε πια κανένα νόημα να είμαι κομμουνιστής.
Τον Ιούνιο του 1989, λίγο πριν από τις πανελλαδικές, άκουγα σιωπηλός τους συμμαθητές μου να αναρωτιούνται εξοργισμένοι με πόση ευκολία τα γερόντια του Κ.Κ.Κίνας σφαγίαζαν φοιτητές στην Τιεν Αν Μεν. Τον Νοέμβριο του 1989, έπρεπε να ανεχτώ την καζούρα του πρώην συμμαθητή μου που μου έδειχνε στην εφημερίδα τις φωτογραφίες με τα καραβάνια των ευτυχισμένων Ανατολικογερμανών να περνούν στο Δυτικό Βερολίνο και μου έλεγε “φεύγουν ρεεεεεε”. Τα Χριστούγεννα του 1989, έπρεπε να βλέπω εξοργισμένους Ρουμάνους να ρίχνουν ένα φαινομενικά ισχυρό καθεστώς και να εκτελούν όπως-όπως τον μέχρι τότε πανίσχυρο ηγέτη τους. Έβλεπα τις συγκλονιστικές εικόνες στην τηλεόραση και σιωπούσα. Οι θείοι μου που μας είχαν επισκεφθεί για τη γιορτή μου, συζητούσαν για το θέμα. Ο θείος Κώστας προσπαθούσε να πείσει μάλλον τον εαυτό του ότι αυτό ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα επειδή ο Τσαουσέσκου “απομακρύνθηκε από τη Σοβιετική Ένωση κι ακολούθησε δικό του δρόμο”.
Ο καημένος θείος Κώστας… Ήταν ήδη πολύ μεγάλος, όταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός πέρασε στην ανυπαρξία. Είχε ήδη προλάβει να θυσιάσει πολλά χρόνια κυνηγημένος στα βουνά, στις εξορίες, στις φυλακές και να υποστεί διώξεις και βασανιστήρια για τη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού. Αν πέθαινε λίγα χρόνια νωρίτερα, πριν από το θάνατο της γυναίκας του και πριν από την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, ίσως να πήγαινε απλώς με τον καημό ότι δεν είδε το σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Δεν ήταν, βέβαια, καθόλου εύκολο να παραδεχθεί στο λυκόφως της ζωής του “πως τόσος πόνος τόση ζωή, πήγαν στην άβυσσο, για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη”. Δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει, κοντά στα ογδόντα του, ότι έδωσε τα νιάτα του για κάτι τόσο ανούσιο όσο και το παράσημο που, στην κηδεία του, κάρφωσαν στο στήθος της σορού του οι παλιοί του συναγωνιστές.
Εγώ αντιθέτως ήμουν μόλις δεκαοκτώ χρονών και χωρίς να το ξέρω πολύ πιο τυχερός. Είχα την πολυτέλεια να αλλάξω ιδέες και ζωή. Έτσι, όταν, δύο χρόνια αργότερα, το 1991, έβλεπα τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης να κατεβαίνει από τον πιο ψηλό τρούλο του Κρεμλίνου όπου ανέμιζε περίπου εβδομήντα χρόνια, δεν μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση. Είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν ήμουν πια κομμουνιστής.
Τρία χρόνια πριν, κάπου στα δεκαπέντε με δεκάξι μου, είχα πάρει άλλη μία απόφαση που περισσότερο ήταν μία διαπίστωση ενός γεγονότος ήδη τετελεσμένου. Μία ωραία πρωία της εφηβείας μου, μετά από μία παιδική ηλικία έντονης θρησκευτικής πίστης (μάλλον καταπίεσης) είπα στον εαυτό μου: “Μην αυταπατάσαι. Δεν πιστεύεις πια στο θεό. Δεν είναι και τόσο τρομερό. Παρ’ το απόφαση ότι είσαι άθεος”. Τρία χρόνια από τότε που απαρνήθηκα τον επουράνιο παράδεισο, είχε έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσω ότι δυστυχώς δεν υπήρχε ούτε επίγειος παράδεισος! Με μία παραπλήσια σκέψη: “Παρ’ το απόφαση ότι δεν είσαι πια κομμουνιστής”.
Στο εξής θα μπορούσα μέχρι και σήμερα να επικαλούμαι τη διάσημη ρήση του Τσόρτσιλ “όποιος στα νιάτα του δεν υπήρξε κομμουνιστής δεν έχει καρδιά κι όποιος μετά τα νιάτα του εξακολουθεί να είναι κομμουνιστής δεν έχει μυαλό”. Κι έτσι λοξοδρόμησα προς την ανανεωτική αριστερά (αυτή που ως τότε βρίζαμε ρεβιζιονιστική) γιατί ο σοσιαλισμός έπρεπε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, γιατί ένας άλλος σοσιαλισμός είναι εφικτός και άλλα τέτοια όμορφα κι επίσης κούφια, από τα οποία έμελλε να απαλλαχτώ πολύ πρόσφατα.
Είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά.
Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009 στις 23:33
Ησουνα ήδη 18 ε? Θυμάμαι κι εγώ τις εικόνες απ τις ειδήσεις κυρίως δε εκέινη με τα ρώσικα τανκ να φεύγουνε απο τη βαλτική νύχτα, αμυδρά και το σοκ στο σπίτι, μα δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα μέχρι πολύ αργότερα. Νομίζω πάντως ότι πέρα απο το ΚΚΕ οι τελευταίοι νοσταλγοί της ΕΣΣΔ βρίσκονται στην ακαδημαϊκή κοινότητα των διεθνών σχέσεων. Ποτε δεν ξεπεράσαμε σαν κλάδος το σοκ του να καταρρέει ένα διπολικό σύστημα στον εκθειασμό της σταθερότητας του οποίου είχανε ξοδευτεί τόνοι μελανιού.
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 13:10
Ξέρεις, βγαίνοντας απο το ‘’μαντρί'’, οποιοδήποτε, αποκτάς πληρέστερη αντίληψη του ‘’χώρου'’. Καί όσο μεγαλώνεις και αποστασιοποιείσαι κατακτάς τη σοφία Σου. Καί όποιος μπορεί, ας το κάνει…
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 13:18
Ειλικρινά όμως περίμενες και εσύ 20 χρόνια αργότερα ότι θα υπήρχε στην Ελλάδα mainstream κόμμα που θα υπερασπιζόταν το τείχος (a href=”http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=100212″);
Ή ότι θα μπορούσε να λέει η Παπαρήγα ότι καλώς ανεγέρθη και ότι “Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της;” και δεν θα την έπαιρναν με τις ντομάτες;
Πραγματικά οι έλληνες τόσα χρόνια μετά εξακολουθούν στις πολιτικές τους επιλογές να είναι απάλευτοι….
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 14:14
kstamos εδώ στο συνέδριό τους θεωρήσανε σκόπιμο να υπερασπιστούνε την ΕΣΣΔ… είδες που ο μύθος της Πτώσης είναι βαθιά ριζωμένος στον ανθρώπινο ψυχισμό? Σε μερικά χρόνια που δεν θα ζει κανείς να θυμάται πως ήτανε η ΕΣΣΔ, θα λένε πως ήτανε ο επίγειος κήπος της εδέμ από τον οποίον οι άνθρωποι αμαρτήσανε και εκπέσανε. Επίσης, υπερασπίζονται με πάθος το νεκρό σώμα της σοσιαλιστικής πατρίδας από τα διάφορα κοράκια και έτσι η ΠΚΣ δεν άφησε συζήτηση (προσοχή συζήτηση, όχι εκδήλωση) για το τείχος να γίνει στο ΠΑΜΑΚ
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 16:12
Ωραία ανάρτηση. Εγώ πάλι δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής, ίσως να φταίει το δεξιό περιβάλλον μου σε συνδυασμό με τη μετάβαση των σοσιαλιστικών κρατών προς τη δημοκρατία που ανέδειξε την παταγώδη αποτυχία τους. Αργότερα ανέπτυξα έντονη απέχθεια προς τη Δεξιά και μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξαν α) η λογική (οι εθνικοί μύθοι κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα) β) οι φανατισμένοι δεξιοί φίλοι μου της εποχής εκείνης σε συνδυασμό με τις απόψεις τους για το γιουγκοσλαβικό πόλεμο (κάποιος είχε πάει να δει τον Κάρατζιτς, έστω και από μακριά, όταν γίνονταν συνομιλίες ειρήνευσης στην Αθήνα) και κυρίως γ) η παράλογη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο γιουγκοσλαβικό πόλεμο και την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας. Κατάλαβα πως κάποιοι φανατικοί είναι αδύνατο να κυβερνήσουν μία χώρα και να την οδηγήσουν με ασφάλεια.
ΥΓ: Αταίριαστε, μετά το 1989 η Ελλάδα γέμισε πουτάνες. Αυτό ήταν το “τεκμήριο” των εθνικαρουραίων ότι η Ελλάδα είχε το σωστό πολίτευμα γιατί δεν εξάγει πουτάνες! Σωστό: η Ελλάδα είχε μόνο μια πουτάνα, τη Δημοκρατία. Γελοίο το επιχείρημά τους, αλλά αν σκεφτείς ότι κάποιοι το χρησιμοποιήσαν για να δικαιολογήσουν τη Χούντα, τη Μακρόνησο κλπ, είναι τραγικό.
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 18:19
latecomer, η αλήθεια είναι ότι για τέτοιους κλάδους η διαίρεση σε ανατολή και δύση που ίσχυε μέχρι το 90 ήταν πολύ βολική. Τώρα ο κόσμος έγινε πολυ πιο πολύπλοκος και ξεβολεύει όσους είχαν βολευτεί σε απλοϊκά και μανιχαϊστικά σχήματα.
Ανώνυμε, απορώ που ο περισσότερος κόσμος δεν κάνει αυτό ακριβώς όσο μεγαλώνει. Η σιγουριά και ο δογματισμός ταιριάζει στους νέους. Όσο μεγαλώνεις τόσο πρέπει να απορρίπτεις και να αρνείσαι τα μαντριά. Αυτοί που μαντρώνονται πιο εύκολα είναι οι νέοι. Δυστυχώς μερικοί μεγαλώνουν μόνο ηλικιακά.
Kstamos, όπως λέει κι ο latecomer, όταν οι άνθρωποι έφτασαν να αποκαταστήσουν τον Στάλιν στο τελευταίο τους συνέδριο, όλα να τα περιμένεις.
τουκιθεμπλόμ, ήταν αντίστροφη αλλά παράλληλη η πορεία μας! Οι δικοί μου δεξιοί φίλοι με θεωρούν κομμουνιστή γιατί “κι αν δεν είσαι κομμουνιστής του ΚΚΕ, θα είσαι κομμουνιστής του Συνασπισμού ή του ΠΑΣΟΚ. Πάντως εθνικόφρων δεν είσαι!” Δεν κουρδίζουν το ρολογάκι τους που πάει μισό αιώνα πίσω! Τα παίρνω στην πλάκα κι έτσι τα ανέχομαι.
Οσο για το πολίτευμα της Ελλάδας σίγουρα πουτάνα δημοκρατία ήταν μετά τον πόλεμο, αλλά αν οι επιλογές μας ήταν υπαρκτός ή αυτό που τελικά επικράτησε, μάλλον το μικρότερο κακό υποστήκαμε. Φρικτή ήταν και η Μακρόνησος και η χούντα, αλλά ωχριούν μπροστά στα γκουλάγκ και το σταλινικό καθεστώς.
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009 στις 23:45
1. Όντως κάποιοι είναι 50, 60, 70 χρόνια πίσω, δεξιοί κι αριστεροί. Τη σημερινή κοινωνία όμως δεν τη συγκινούν ούτε οι Γλίξμπουργκ, ούτε η Μακρόνησος, ούτε ο Λαμπράκης, ο Μπελογιάννης, ο Παπαδόπουλος, ο Μεταξάς, το Βίτσι κλπ.
Ο νέος συντηρητισμός νοημοταδοτείται μέσα από άλλα μέτωπα: μετανάστευση, Μακεδονικό και κάποια περιφερειακά ζητήματα, όπως γλώσσα, σχέση κράτους-Εκκλησίας κλπ.
Προσωπικά θεωρώ ότι οι περισσότεροι έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και δεν το νιώθουμε.
Ναι, η Παπαρήγα υπερασπίστηκε το Τείχος. So what, το 95% των Ελλήνων γελάει μαζί της!
Το θέμα όμως της αυριανής Ελλάδας βρίσκει την πλειοψηφία να βολοδέρνει στην κατσαρόλα ενός νεοσυντηρητισμού όπου μαγειρεύονται ακόμα και χρυσαυγίτικες φασιστικές νοοτροπίες.
Φανταζόμαστε μία Ελλάδα όπου θα πλειοψηφούν οι ξένοι και αντί να συζητήσουμε τρόπους ενσωμάτωσης, πάμε και ψηφίζουμε ξενοφοβικές πολιτικές που 100% οδηγούν στο φαύλο κύκλο της περιθωριοποίησης.
Υπάρχει χειρότερη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα;
2. Εμένα, λόγω άλλων παραστάσεων, το 1989 είδα την πτώση του Τσαουσέσκου και του Τείχους ως βήμα προς την ελευθερία. Το 1989 δεν μου φάνηκε κοσμοϊστορικό. Αντιθέτως θεωρούσα πως το 1991 ήταν μία χρονιά κομβική. Τον Αύγουστο του 1991, όταν έγινε το πραξικόπημα στην ΕΣΣΔ πανικοβλήθηκα. Πίστεψα ότι οι παλαβοί στρατηγοί της θα εκτόξευαν πυρηνικά, θα ξεκινούσε ο Γ ΠΠ κλπ. Τελικά τίποτε δεν έγινε, αλλά ακολούθησε η αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στο καπάκι και έτσι η περίοδος 1991-1995 έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μου ως μία από τις πιο ανήσυχες εποχές.
3. Μέχρι το 1992 περίπου διάβαζα Στόχο. Πίστευα σε έναν λαϊκό, αντιαμερικανικό εθνικισμό. Με συγκινούσε η ακρότητά του. Ωθούσε τον εθνικισμό (που πίστευα) στην άκρα συνέπειά του. Το ίδιο έψαχνα και στη θρησκεία. Το απόλυτο. Συνειδητοποίησα ότι απόλυτη συνέπεια δεν υπάρχει σε καμία ιδεολογία επειδή δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, και κατάλαβα ότι πάντα θα υπάρχουν μύθοι για να κάνουν πλάτες στις ιδεολογίες, ότι δεν αξίζει να χολοσκάω και να πιστεύω σε ιδεολογίες, θρησκείες κλπ (γιατί δεν πρόκειται να σώσουν τον κόσμο) και ότι οι Δεξιοί ποτέ δεν πρόκειται να υπερασπιστούν τη χώρα καλύτερα, κι ας γκωλοχτυπιούνται ότι είναι οι μόνοι γνήσιοι εθνικιστές / πατριώτες.
4. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να καταλήξω στο συμπέρασμα πως εθνικισμός και χριστιανισμός δεν προσφέρουν ένα ικανοποιητικό ερμηνευτικό σχήμα του κόσμου, ούτε μπορούν να αποτελέσουν μοχλό πολιτικής δράσης που θα οδηγήσει μία χώρα όπως η Ελλάδα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του σήμερα. Όπως και να το δούμε, οι εθνικιστές είναι επικίνδυνοι για το έθνος: αυτή είναι η μόνη κινδυνολογία που μπορώ να πιστέψω.
5. Οι απόψεις μου κάνουν πολλούς να με λένε ανθέλληνα. Δεν καταλαβαίνω ποιος τους όρισε ειδικούς σε θέματα ελληνικότητας, αλλά υποψιάζομαι πως τα εθνίκια εννοούν ως Έλληνα όποιος είναι φανατισμένος φασίστας, ξενόφοβος, ρατσιστής, κολλημένος με τη θρησκεία. Ok, αυτός ο ορισμός της ελληνικότητας είναι πιο εκτός πραγματικότητας κι από τις όποιες σαχλαμάρες πει η Παπαρήγα, άσε που τα εθνίκια κάθεται και τα πιστεύει πιο πολύς κόσμος.
6. Δεν έχω δει ούτε ένα μπλογκ, άρθρο εφημερίδας, άνθρωπο που να υποστηρίζει πως η Παπαρήγα και το ΚΚΕ καλά κάναν και υποστήριξαν το τείχος. Τι απήχηση έχουν στην κοινωνία; Ακόμα και το ΛάΟΣ τους παίρνει ψήφους από λαϊκές γειτονιές. Παρόλα αυτά ακούμε ένα σωρό ουφολογικές μπούρδες π.χ. για την ελληνική ιστορία και γλώσσα και βλέπουμε την πλειοψηφία του κόσμου να δέχεται αυτές τις ανοησίες: η ελληνική είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι υπολογιστές, έχει 3 δις λέξεις. Αν θες να πάμε και σ’ άλλα πεδία: οι Εβραίοι είναι πίσω από όλα, ο Σόρος πληρώνει ανθελληνικές δυνάμεις να μας καταστρέψουν, οι βίαιες διαδηλώσεις του περσινού Δεκέμβρη ήταν αλβανικός / εβραϊκός δάκτυλος, τα δάση το 2007 τα έκαψαν κάποιοι που μας φόρεσαν μια ασύμμετρη απειλή.
Είμαστε μέσα στον οχετό της ουφολογίας σε αυτή τη χώρα, το ΚΚΕ μου μοιάζει κοκκινοσκουφίτσα μπροστά σε όσα ακούγονται!
Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 στις 07:54
Αισθάνομαι κάπως άβολα, γιατί ξέχασα στο σχόλιό μου χθές (Αnonymous) να βάλω το όνομά μου. Δέν μ’ αρέσει η ανωνυμία, σάν να θέλει να κρυφτεί αυτός, που τη χρησιμοποιεί. Τό ‘δα σήμερα το πρωί, διαβάζοντας τα σχόλια της συντροφιάς. Όλα ενδιαφέροντα.
Το ΚΚΕ, ένα συμπαθές κόμμα, υπόσχεται, σαν το χριστιανισμό, τον παραδεισένιο κόσμο. Και η συμπάθεια προς αυτό ενισχυόταν απο τους μάρτυρές του. Όμως ο θεός του ένας γιαχβέ κι αυτός. Αλάνθαστος, απόλυτος, τίποτα δέν έχει κατανοήσει απο τις μεταβολές στη Φύση. Ουέ, σ’ όποιον ξέφευγε απο το Νόμο.
Μεγαλώνοντας κανείς, ίσως κατανοήσει κάποιες αλήθειες, ίσως όχι. Άν, όμως, επιμένει να περιμένει ανταμοιβή ή τιμωρία περνώντας το κατώφλι, όταν έλθει η στιγμή της επιστροφής στο μηδέν, ‘’μηδέν εις το πηλίκον'’
Καλημέρα σε όλους
Υ.Γ. Άν δέν ήμουν ο Ευάγγελος, θα προτιμούσα το ‘’αμπεμπαμπλόμ'’
Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 στις 18:25
τουκιθεμπλόμ, η εντύπωσή μου είναι πως και το ΚΚΕ τσαλαβουτάει με χαρά στον “οχετό της ουφολογίας” που όπως σωστά λες μας κατακλύζει. Όλες σχεδόν οι ανακοινώσεις του ΚΚΕ βρίθουν συνομωσιολογιών λες και έχουν βγει από κατασκοπευτικό θρίλερ. Οι Ζουράρις - Κανέλλη εκφράζουν χαρακτηριστικά τη συνάντηση του εθνικιστικού/συνομωσιολογικού και του κομμουνιστικού χώρου.
Σίγουρα παράνοια στη χώρα υπάρχει άφθονη αλλά αυτό που με εντυπωσιάζει με το ΚΚΕ είναι ότι δεν πρόκειται για ένα περιθωριακό εξωκοινοβουλευτικό κόμμα όπως η Χρυσή Αυγή, αλλά για το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της Ελλάδας.
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 στις 00:10
Σαφώς το 1989 ήταν η χρονιά που άλλαξε όχι μόνο εσένα αταίριαστε αλλά ολόκληρο τον μεταπολεμικό κόσμο. Τα γεγονότα που περιγράφεις συγκλονιστικά: Τιεν αν Μεν, Τείχος Βερολίνου, Ρουμανία. Εγώ θα προσθέσω και κάποια από τα δικά μας, πολύ μικρότερα βέβαια, αλλά όχι χωρίς σημασία: Κοσκωτάς, Συγκυβέρνηση, Ειδικό Δικαστήριο, Οικουμενική. Το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού για την ανθρωπότητα, το τέλος της σοσιαλιστικής αυταπάτης και για τους Έλληνες. Τέλος στην εποχή των ‘μικρομεσαίων’, των ‘μη προνομιούχων’ του ‘λαού στην εξουσία’ της ‘Αυριανής’, ‘των πράσινων και γαλάζιων καφενείων’ κλπ. κλπ.
Για το ΚΚΕ τι να πω, τα είπαν όλα οι προηγούμενοι σχολιαστές… Κατάντια και κατήφορος χωρίς τέλος…
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 στις 16:10
Sorry I ‘m late
τουκιθεμπλόμ, ως ένα σημείο συμφωνούμε ότι η πλειοψηφία βολοδέρνει στην πλειοψηφία του νεοσυντηριτισμού αλλά η ακροδεξιά/χρυσαυγίτικη είναι ευδιάκριτη και μέχρι στιγμής τουλάχιστον περιθωριακή. Κατά τη δική μου γνώμη υπάρχουν θέματα που η στάση των πολιτών απέναντί τους τέμνει κάθετα την κοινωνία παραβιάζοντας τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς (που ούτως ή άλλως είναι σήμερα ξεπερασμένοι). Π.χ. στο θέμα του γάμου των ομοφυλόφιλων ή της νομιμοποίησης των ναρκωτικών θα δεις πολλούς αριστερούς και δεξιούς σε αγαστή συμφωνία απόψεων. Άλλο ενδιαφέρον θέμα: η βία. Το επιτακτικό ερώτημα είναι: αποτάσσεσαι τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Ή μήπως ψάχνεις να τη δικαιολογήσεις ακόμη και με επίκληση του Εθνικού Ύμνου; Καταδικάζεις -και καλά κάνεις- τον αμόρφωτο μπάτσο που ξεσπά στον κακόμοιρο μετανάστη αλλά μήπως ψάχνεις να βρεις χίλιες δυο δικαιολογίες σ’ αυτόν που βάζει βόμβες στο όνομα κάποιας Επανάστασης; Καλό είναι να καταδικάζουμε τους Χρυσαυγίτες αλλά ας μην ξεχνάμε ότι το φασισμό τους μπορούμε εύκολα να τον διακρίνουμε. Τον κόκκινο φασισμό όμως δυσκολευόμαστε. Ίσως επειδή εκατοντάδες (θεωρούμενοι ως) διανοούμενοι σήμερα είνα πρόθυμοι να τον υπερασπιστούν. Αλλά τι να λέμε τώρα… Το 7% ψηφίζει ένα κόμμα που είναι υπέρ του Στάλιν και του τείχους του Βερολίνου. Άρα η απήχηση στην κοινωνία δεν είναι και λίγη. Σκέψου να έπαιρνε τόσο η Χρυσή Αυγή!
Ευάγγελε, συμφωνώ. Το μόνο κακό με το ΚΚΕ είναι ότι ο παράδεισος που υποσχόταν ήταν επίγειος και ατυχώς όλοι είδαν (εκτός από το ίδιο για ευνόητους λόγους) την κατάρρευσή του. Σ’ αυτό το σημείο οι χριστιανοί έχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα. Κανείς δεν γύρισε από τον άλλο κόσμο για να μας βεβαιώσει ότι δεν υπάρχει επουράνιος Παράδεισος. Κατά τα άλλα χριστιανισμός και κομμουνισμός είναι παράλληλα φαινόμενα. Κάποτε μου είπε κάποιος τα εξής ωραία: “Εσύ νομίζεις ότι οι κομμουνιστές δεν πιστεύουν στο θεό; Μέγα λάθος! Πιάσε έναν οποιοδήποτε κομμουνιστή, δώσ’ του τα άπαντα του Μαρξ και ζήτησε μέσα σε τόσες χιλιάδες σελίδες να σου βρει ένα λάθος. Δεν θα σου βρει κανένα! Πώς είναι δυνατό αυτό; Μόνο ένας θεός θα ήταν αλάνθαστος. Να ο δικός τους θεός. Ο Μαρξ.”
kstamos, όπως και να ‘χει πάντως, και στα δύο κόμματα ισχύει μία ελληνική πρωτοτυπία. Είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που έχει σταλινικό και ναζιστικό (νόμιμο) κόμμα.
alexis, σαφώς και ήταν η χρονιά που άλλαξε τον κόσμο, απλώς εγώ την εξέτασα από προσωπική σκοπιά! Αν περάσουμε τώρα στα δικά μας, ήταν μία επίσης συναρπαστική χρονιά. Και μόνο το γεγονός της συγκυβέρνησης δεξιάς κι αριστεράς θα ήταν αρκετό. Πάντως αυτό που αποκάλεσαν “βρώμικο 89″ δεν ήταν -κατά την άποψή μου- καθόλου βρώμικο. Και θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για μία ριζικότερη αναμόρφωση και νέα πορεία του πολιτικού συστήματος αν δεν βιάζονταν όλοι να το θάψουν.
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009 στις 20:40
Αταίριαστε, δεν νομίζω ότι έχεις δίκιο για το ότι είμαστε οι μόνοι που έχουμε νόμιμο ναζιστικό και σταλινικό κόμμα. Ακραίες απόψεις μπορούνε να εκφραστούνε και να καταφύγουνε και σε πιό νομότυπα κόμματα. Βλέπε το BNP εδώ στο ΗΒ ή και το NPD στη Γερμανία η οποία έχει και υπερανεπτυγμένα αντισώματα στον φασισμό. Καλώς ή κακώς κόματα που δεν εκτιμούνε την δημοκρατία μπορούνε να λειτουργήσουνε στα πλαίσιά της, υιοθετώντας ένα νομότυπο καταστατικό. Προσωπικά πιστεύω πως καλώς, γιατί η δημοκρατία που κυνηγάει τους εχθρούς της αυτοϋπονομέυεται. Επί του αρχικού θέματος, εχτές έπεσα επάνω σε ένα τρομερό ντοκιμαντέρ για το Βερολίνο ως διαχρονικό συνδυασμό αντίδρασης και προοδευτισμού http://bbc.co.uk/i/p2986/ Αν ξεκλέψετε την μια ώρα που θέλει ρίχτε του μια ματιά, φτάνει πίσω μέχρι τον Φρειδερίκο τον Μέγα
Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009 στις 17:37
αρχικά αποφάσισες να είσια έξω από κάποιο μαντρί αλλά τελικά κάπου βρήκες; Κατάλαβα καλά; και γιατί πρέπει να είμαστε μαντρωμένοι; Η ελευθερία δε μας ταιριάζει; Η ρήση του Τσώρτσιλ μεσοβέζικη μου ακούγεται. Αν έμενες έξω από μαντριά, τι ανάρτηση θα έβαζες σήμερα;
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 στις 03:27
αλλά η ακροδεξιά/χρυσαυγίτικη είναι ευδιάκριτη και μέχρι στιγμής τουλάχιστον περιθωριακή
Εδὠ θα διαφωνήσω. Οι Χρυσαυγίτες είναι κατά κάποιο τρόπο το άλλοθι των ηπιότερων φασιστών και ρατσιστών.
Καλό είναι να καταδικάζουμε τους Χρυσαυγίτες αλλά ας μην ξεχνάμε ότι το φασισμό τους μπορούμε εύκολα να τον διακρίνουμε. Τον κόκκινο φασισμό όμως δυσκολευόμαστε.
Ισως εστιάζουμε διαφορετικά. Μου φαίνεται πως η ξενοφοβία αν ήταν κόμμα θα έβγαζε 90%. Έχω ένα συνεργάτη που μου κατηγορεί συνέχεια τους Εβραίους. Νεοδημοκράτης είναι ο άνθρωπος. Ενδεχομένως να σιχαίνεται και τους χρυσαυγίτες!
Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009 στις 00:39
latecomer, άλλο τα κόμματα που συστεγάζουν ακραίους και μη κι άλλο να διαδίδεις απροκάλυπτα ιδεολογίες μίσους! Αν μη τι άλλο, είναι ενδεικτικό για την ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε φαινόμενα μη ανεκτά. Βέβαια, συμφωνώ ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με απαγορεύσεις και στα πλαίσια μιας δημοκρατίας χωρούν ακόμη και οι εχθροί της. Αλλά είναι εντυπωσιακό ότι για παράδειγμα όλα τα ΚΚ της Δυτικής Ευρώπης έσπευσαν να αφαιρέσουν το σφυροδρέπανο από τις σημαίες τους και το “κομμουνιστικό” από τον τίτλο τους ενώ το δικό μας επέστρεψε στην προ-χρουτσοφική εποχή. Εννοείται ότι δεν βάζω στην ίδια ζυγαριά το ΚΚΕ με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής -καμία σχέση.
phlouflis, όχι δεν κατάλαβες καλά. Ίσα-ίσα τώρα νιώθω ότι έχω ξεφύγει εντελώς από κάθε είδους μαντριά.
τουκιθεμπλόμ, δυστυχώς ακόμη και σε αριστερούς θα βρεις ξενοφοβία και εβραιοφοβία. Είναι κι αυτό ένα θέμα που τέμνει κάθετα την κοινωνία.
Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009 στις 16:52
Καλησπέρα! Είδες τη νέα μου σελίδα;
Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009 στις 16:55
Κι εγώ τα ίδια με σένα σκεφτόμουν τότε…μόνο που ήμουνα 16 και δεν τα καλοκαταλάβαινα, αργότερα μπόρεσα να αντιληφθώ τι έγινε το 1989.
Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009 στις 21:07
Χμμμ… να διαβάζουμε και λίγο τα σχόλια των επισκεπτών μας… έτσι; όχι άντε ανοίξαμε το νέο μας δικτυακό σπιτάκι και το άλλο το blog το κακόμοιρο το παρατήσαμε. Λοιπόν, το νέο site είναι απλά υπέροχο. Είναι εντυπωσιακό χωρίς να είναι υπερβολικό. Ιδανικό πλαίσιο για τα ποιήματά σου όπως ξαναέγραψα.