Πολυτονικά μονότονα
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (αφού όπως φαίνεται τακτοποίησε όλα τα φλέγοντα ζητήματα που την απασχολούσαν όπως π.χ. η περίφημη αυτοκάθαρση) ζήτησε την επαναφορά του πολυτονικού συστήματος στην εκπαίδευση και στη δημόσια διοίκηση!
(Παρένθεση: Κατά σύμπτωση (;) το ίδιο θέμα είχε ανακινήσει πριν από κανα-δυο μήνες ο Βύρων Πολύδωρας με επερώτηση που έκανε στον Υπουργό Εσωτερικών. Απ’ ό,τι θυμάμαι ρωτούσε: «Σκέφτεται το υπουργείο να επαναφέρει την προαιρετική χρήση του πολυτονικού συστήματος στη δημόσια διοίκηση;». Δυστυχώς ο υπουργός δεν είναι σωστό να παίρνει στο ψιλό τους επερωτώντες, ειδάλλως θα μπορούσε να του απαντήσει: «Ακριβώς αυτό σκεφτόμασταν κ. Πολύδωρα! Μα καλά μέσα στο μυαλό μας είστε;» Κλείνει η παρένθεση).
Γιατί ζητάει η Εκκλησία επιστροφή στο πολυτονικό; Για λόγους, λέει, εθνικούς, πολιτισμικούς και εκπαιδευτικούς. Παραπέμπουν δηλαδή στις γνωστές κοινοτοπίες για έκπτωση ηθών και αξιών, λεξιπενίας των νέων, αφελληνισμό κι όλα αυτά λόγω της απομάκρυνσης από την αρχαία γλώσσα και μπλα μπλα μπλα… Για να υποστηρίξουν όμως την πρότασή τους προσθέτουν και το εξής ωραίο: «σύμφωνα με έρευνες ψυχιάτρων (!) η κατάργηση του πολυτονικού συστήματος οδήγησε σε ραγδαία αύξηση της δυσλεξίας στη χώρα μας». Δεν είναι απλά μία αντιεπιστημονική και αστήριχτη θέση. Είναι μία χονδροειδέστατη βλακεία, μία απίστευτη μπούρδα που όποιος την ξεστομίζει δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τη σοβαρότητα που παρουσιάζει.
Καταρχάς είναι μύθος ότι η δυσλεξία αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια. Δυσλεξικοί ήταν πάντα περίπου το 10% των μαθητών. Πολύ απλά τα παλιότερα χρόνια είτε δεν ήξεραν τι εστί δυσλεξία είτε δεν υπήρχε ειδικευμένο προσωπικό για να κάνει διάγνωση είτε οι γονείς δεν το γνώριζαν ή δεν ενδιαφέρονταν τόσο να τη διαγνώσουν. Τα τελευταία χρόνια και λογοθεραπευτές υπάρχουν και η ενημέρωση των γονιών είναι καλύτερη και το υπουργείο Παιδείας απαλάσσει από γραπτές εξετάσεις τους δυσλεξικούς. Κάποτε αν ένας μαθητής δεν «τα ΄παιρνε τα γράμματα» και δεν εννοούσε να τα πάρει ούτε όταν του ίσιωναν την πλάτη με τη βέργα, ο γονιός περίλυπος το έπαιρνε απόφαση ότι το παιδί του «θα μείνει κούτσουρο», τον έστελνε γρήγορα γρήγορα να μάθει μια τέχνη και έληγε εκεί το θέμα.
Περνάμε στο δεύτερο παραμύθι. Οι γνωστοί αρχαιολατρικοί κύκλοι, μαζί με τις τόσες γελοίες δοξασίες τους, πλασάρουν τελευταία το παραμύθι ότι τάχα η δυσλεξία θεραπεύεται με τη διδασκαλία των αρχαίων. Τώρα μάθαμε από την Εκκλησία ότι και το πολυτονικό σκέτο είναι κι αυτό θεραπευτικό! Όλα αυτά δείχνουν βασικά άγνοια για το τι εστί δυσλεξία.
Θυμάμαι για παράδειγμα τον Καργάκο σε εκπομπή του Χαρδαβέλλα (ποιού άλλου;) να υποστηρίζει με πάσα σοβαρότητα: «Πώς να έχει δυσλεξία το παιδί που μπορούσε να λέει ‘πεπαίδευκα, πεπαίδευκας, πεπαίδευκε, πεπαιδεύκαμεν, πεπαιδεύκατε, πεπαιδεύκασι’;». Είναι ολοφάνερο ότι ο Καργάκος, εκθέτοντας βάναυσα τον εαυτό του, συγχέει τη δυσλεξία με τη βραδυγλωσσία! Μακάρι να θεραπευόταν τόσο απλά η δυσλεξία. Θα βάζαμε τα δυσλεξικά παιδιά να λένε όλη την ώρα το ‘άσπρη πέτρα ξέξασπρη’ και τον ‘παπά τον παχύ που έφαγε παχιά φακή’ μέχρι να… λυθεί η γλώσσα τους. Δυστυχώς γι’ αυτούς η δυσλεξία που οφείλεται σε ιδιομορφία του εγκεφάλου είναι δυσκολία της γραφής και όχι της ομιλίας.
Όλοι όσοι έχουν σχέση με το θέμα (γονείς δυσλεξικών και εκπαιδευτικοί) γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα δυσλεξικά παιδιά έχουν δυσκολίες στα θεωρητικά μαθήματα και στις ξένες γλώσσες, ενώ συνήθως έχουν κλίση στα θετικά μαθήματα και τις τεχνικές δεξιότητες. Τα αρχαία και το πολυτονικό καμία θεραπευτική επίδραση δεν μπορούν να έχουν -αν δεν επιδεινώνουν την κατάσταση.
Κλείνοντας να εκφράσω και μία σχετική απορία: αν δεν κάνω λάθος, από τις αρχές της δεκαετίες του ενενήντα, ελέω Μπαμπινιώτη, τα αρχαία διδάσκονται από το πρωτότυπο και στο γυμνάσιο. Οι μαθητές το παίρνουν το φάρμακό τους, γιατί εξακολουθούν να ασθενούν;
Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2005 στις 20:18
Είναι τελείως ελεεινοί.
ΥΓ: Πάντως εγώ δε θυμάμαι να έκανα αρχαία στο Γυμνάσιο (92-94).
Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2005 στις 22:37
Ίσως να μπήκαν αργότερα, πάντως σίγουρα μέσα στη δεκαετία του 90. Δεν διδάσκονται ολόκληρα έργα όπως στο λύκειο αλλά ένα ανθολόγιο που περιέχει κείμενα που καλύπτουν τη διαχρονικότητα της ελληνικής (αρχαία, μεσαιωνική, καθαρεύουσα)
Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2005 στις 02:54
Μπήκαν τη χρονιά ‘92-’93 πειραματικά σε μερικά Γυμνάσια και τη χρονιά ‘93-’94 σε όλα τα Γυμνάσια. Μήπως πρέπει να ανοίξεις ένα θέμα και για τη δεκαετία του ‘90, όπως αυτό για τη δεκαετία του ‘80;
Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2005 στις 16:13
Το σκέφτηκα αλλά είναι πιο κοντινή και δεν προσφέρει μεγάλη δόση νοσταλγίας. Μετά το 2010 ίσως…
Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2005 στις 16:32
Μετα απο το παραπανω εμπνευσμενο, το διχως αλλο, κειμενο και τεκμηριωμενο απο απασες παντες το βιβλιοπωλειο της εστιας, κοβει τους τονους.
Το “την νεμηθηκε αγρια” απο τον Καραγατση θα γραφεται οπως πρεπει πλεον.
Με ιδιαιτερη προσμονη περιμενουμε με αναλογου υφης επιχειρηματολογια να πειστουμε για αναγκεοτιτα τις φονιτικις γραφις.
Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2005 στις 23:21
Δεν ζήτησα να απαγορευθεί η χρήση του πολυτονικού από τους ιδιώτες (όπως η Εστία) που θέλουν να το χρησιμοποιούν. Απλά σχολίασα τις απόψεις περί αυτού που θεώρησα ηλίθιες.
Ένα επιχείρημα για την “αναγκεοτιτα τις φονιτικις γραφις” θα μπορούσε να είναι ο σεβασμός στην παράδοση!!! Οι αρχαίοι, βλέπετε, είχαν… φωνητική γραφή.
Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2005 στις 00:26
χαχαχα! εχο ρεντα ρε γαμοτο σιμερα! παο για τζοκερ.
Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2006 στις 23:47
η υπεραπλούστευση των πραγματων χαλάει το μυαλό……….ωρε κατι υπνους που ριχνουν μερικοί….
Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2007 στις 18:15
‘η υπεραπλούστευση των πραγματων χαλάει το μυαλό”..
ότι καλύτερο διάβασα μέχρι στιγμής. Μερικοί με την υπεραπλούστευση κινδυνεύουν να φτάσουν στο μηδέν..το απόλυτα απλό..
Τρίτη, 1 Μαΐου 2007 στις 15:14
Θαρρώ πως σε μερικά άτομα επικρατεί μια ιδιότυπη ζήλεια για τη νέα γενιά και τις ευκολίες της σε σχέση με την δική τους. Όντας πιτσιρίκος οι γονείς μου (και άλλοι) μου έλεγαν ότι εγώ δεν έχω ζήσει τις δυσκολίες του ‘60. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι η γενιά του ‘60 έζησε “δίχως κατοχή και πείνα” και με τη φράση αυτή “καπελωνόταν” απ’ τη γενιά του ‘40.
Το πολυτονικό είναι δύσκολο. Πάντως κατάφερα να το μάθω στο λύκειο χάρη στο πείσμα της φιλολόγου μάνας μου, αλλά δε μου χρειάστηκε περεταίρω. Μου αρέσει ένα κείμενο γραμμένο με πολυτονικά Ελληνικά. Αισθητικά. Αναδύει επίσης σε μένα ένα αίσθημα κύρους (δε βρίσκω καλύτερη λέξη για να το περιγράψω, πάντως δεν είναι αίσθημα ορθότητας - απεναντίας!) που ίσως να είναι κοινό σε όσους έχουν μάθει πολυτονικό.
Τολμώ να πιστεύω ότι τελικά η επιθυμία για την επαναφορά του πολυτονικού στην εκπαίδευση έχει να κάνει με το να τεθεί ο μαθητής στη σύγκριση των δυσκολιών μιας γενιάς που πέρασε από την πολυτονική εκπαίδευση και αγωνιά(;) να βρει λύσεις στα προβλήματα της επερχόμενης γενιάς του μαθητή. Οπότε να είναι πιο συναινετικός ο νέος απέναντι στον παλιό. Δεν είναι κακό, απαραίτητα.
Τρίτη, 1 Μαΐου 2007 στις 20:14
1.
> Αναδύει επίσης σε μένα ένα αίσθημα κύρους
Πρόκειται για κάτι εντελώς υποκειμενικό. Για μένα δεν υπάρχει κανένα τέτοιο αίσθημα. Κατά τη γνώμη μου, σημαντικό ρόλο παίζει η ορθογραφική συνήθεια. Γι’ αυτό μερικοί από όσους χρησιμοποιούσαν το πολυτονικό δεν εξοικειώθηκαν εύκολα με το μονοτονικό.
2.
> Τολμώ να πιστεύω ότι τελικά η επιθυμία για την επαναφορά του πολυτονικού στην εκπαίδευση έχει να κάνει με το να τεθεί ο μαθητής στη σύγκριση των δυσκολιών μιας γενιάς που πέρασε από την πολυτονική εκπαίδευση και αγωνιά(;) να βρει λύσεις στα προβλήματα της επερχόμενης γενιάς του μαθητή.
Εγώ θα έλεγα ότι η επιθυμία για την επαναφορά του πολυτονικού στην εκπαίδευση ή τη διοίκηση οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους.
Τέλος, μπορεί η δική μας γενιά να μην πέρασε κατοχή και πείνα, ωστόσο αντιμετωπίζει δυσκολίες που δεν υπήρχαν λίγο παλιότερα. Για παράδειγμα, εγώ μετά από 9 τουλάχιστον χρόνια σπουδών (δεν είμαι αιώνιος φοιτητής, άλλο πράγμα εννοώ) δεν έχω μόνιμη δουλειά, ενώ μόλις πριν από λίγα χρόνια διοριζόσουν για πλάκα στο Δημόσιο (ρίξτε μια ματιά σε διαφόρους αστοιχείωτους υπαλλήλους που έχουν στρογγυλοκαθήσει σε μόνιμες θέσεις). Οπότε, δεν είμαι βέβαιος ποια γενιά περνάει δυσκολότερα.