Αλκυονίδες του 2008
Θα ήθελα να σε κρατήσω στο μυαλό μου έτσι όπως ποτέ δεν σε γνώρισα: νέα κι ανέμελη. Χωρίς έγνοια για σύζυγο, πεθερά, παιδιά, εγγόνια. Σε θυμάμαι χαμογελαστή, σε θυμάμαι χαρούμενη, ακόμη κι ευτυχισμένη. Όχι όμως ξέγνοιαστη. Όσο απίστευτο κι αν μου φαίνεται, ξέρω ότι κάποτε υπήρξες έτσι. Γι’ αυτό, τώρα ανατρέχω στις παλιές σου φωτογραφίες και προσπαθώ με κόπο να κάνω δική μου μία εικόνα που δεν υπάρχει στις αναμνήσεις μου από σένα. Μία εικόνα που υπήρξε πολύ πριν υπάρξω εγώ.
Κοιτάζω, για παράδειγμα, αυτή τη φωτογραφία:
Είναι τραβηγμένη σε ένα δρόμο που σήμερα είναι από τους πιο πολυσύχναστους της πόλης, γεμάτος αυτοκίνητα, με σπίτια και μαγαζιά. Τότε ήταν ένας δρόμος για βόλτα και εσύ ήσουν μία χαρούμενη στρουμπουλή κοπέλα. Κοίτα τι πλάκα που έχεις με τα κοτσίδια δεμένα γερά πίσω! Τα απογεύματα, μετά τη δουλειά, έπαιρνες τις φίλες σου και βολτάρατε πάνω-κάτω μέχρι να βαρεθείτε το περπάτημα και την κουβέντα. Ο πατέρας κι εμείς ίσως να υπήρχαμε τότε μόνο στα όνειρά σου. Η ανίατη ασθένεια που σου έκλεψε την ανάσα λίγο-λίγο δεν υπήρχε ούτε στους εφιάλτες σου. Έτσι βιαστικές που περπατάτε μου φαίνεστε ότι βαδίζετε με νεανική ορμή προς τα εμπρός. Όχι μόνο στο χώρο αλλά και στο χρόνο. Σαν να βαδίζετε με όρεξη, χαρά, δύναμη, αισιοδοξία κατευθείαν προς το μέλλον.
Γυρίζω σελίδα στο άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες και στέκομαι σε μία άλλη φωτογραφία:
Είναι τραβηγμένη από μία εκδρομή για μπάνιο, με τους συναδέλφους σου, στα Καμένα Βούρλα. Απολαμβάνω την ψευδαίσθηση ότι η ζωή σου έμοιαζε κάποτε σαν παλιά ελληνική ταινία. Ότι, έστω για μία μικρή περίοδο, η ζωή σου ήταν μία εκδρομή στο κατακαλόκαιρο, με φλερτ, τραγούδι, χορό, γέλιο. Τι κρίμα να μην μπορώ να τραβήξω την ψευδαίσθηση στα άκρα, να μην μπορώ κι εγώ, όπως τόσοι και τόσοι, να πιστέψω ότι πήγες κάπου αλλού, κάπου καλύτερα. Θα μπορούσα τώρα να πω, ότι απαλλαγμένη από τα βάσανα της αρρώστιας σου, ξεκίνησες για μία ατέλειωτη καλοκαιρινή εκδρομή, ότι ξαναβρήκες τις φίλες σου που έφυγαν πρώτες, ότι το τραγούδι άνθισε και πάλι στα χείλια σου.
Μετά την προσοχή μου τραβά αυτή η φωτογραφία.
Μου φαίνεται απίστευτο ότι απεικονίζεσαι σ’ αυτή τη φωτογραφία. Εσύ που πάλευες μία ζωή με τις κατσαρόλες και με τις χλωρίνες, που γυρνούσες αργά το μεσημέρι από τη δουλειά και είχες μία δεύτερη σκληρή δουλειά, παιδιά ή εγγόνια να μεγαλώσεις, άντρα και νοικοκυριό να φροντίσεις… Η φωτογραφία αποδεικνύει το αυτονόητο που μου φαίνεται απίστευτο. Ότι κάποτε ήσουν νέα κι όμορφη, φορούσες κλαρωτή φούστα και πόζαρες με σκέρτσο και νάζι.
Δεν σε γνώρισα ποτέ έτσι. Κι όμως. Έτσι θέλω να σε θυμάμαι. Όχι με τον αναπνευστήρα αλλά με το χαμόγελό σου. Όχι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, αλλά με το χέρι ψηλά να σέρνεις το χορό. Όχι να μου λες με πικρό χαμόγελο «πεθαίνω, αγόρι μου», αλλά να τραγουδάς «Κυριακή, πρωί και σχόλη, να ’ταν η βδομάδα όλη». Κοιτάζω και ξανακοιτάζω τις παλιές φωτογραφίες σου, αλλά δεν τα καταφέρνω. Και δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία πια. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μαζεύτηκαν τα αναπάντητα «γιατί»;
Γιατί, όσο ζούσες, δεν σε επισκέφθηκα περισσότερο;
Γιατί δεν σε αγκάλιασα περισσότερο;
Γιατί δεν σε φίλησα περισσότερο;
Λίγες μέρες πριν φύγεις, έσκυψα στο αυτί και σου είπα «σ’ αγαπώ πολύ». Και αμέσως τρόμαξα, γιατί δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε ήταν η προηγούμενη φορά που σου το είπα. Τρομοκρατήθηκα γιατί φοβήθηκα μήπως η τελευταία φορά που σου το είπα ήταν και η πρώτη. Η μοναδική. Κατάλαβες, μητέρα; Το γεγονός ότι τώρα πρέπει να ζήσω μ’ αυτή τη σκέψη είναι πιο σκληρό ακόμη κι από την απουσία σου.
revista semanario.
anxiety and depression alternative therapies.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_9/topic_149_shopping_mall_with_diet_pill_sites.html.
health spa weight loss retreat.
anti microsomal.
drug free symbols.
autovia revista.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_12/topic_579_weight_loss_shakes_for_diabetics.html.
email ipserv journals aol com link xanax.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_14/topic_413_financial_assistance_palm_beach_county_florida.html.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_16/topic_213_magellan_meridian_gps_receiver.html.
financial analyst newburg.
lasik surgeons in new york.
pictures of drug abuse on the brain.
certified honesdale pennsylvania relocation specialist.
missouri seo specialist.
body detoxification xenical hgh phentermine detox 7 day.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_501_aura_soma_courses.html.
ultramode phpnuke.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_15/topic_875_prime_meridian_maps.html.
viagra heart problem.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_905_paxil_paxil_cr.html.
levitra effect women.
sleeping pills and sleep states.
atlanta accutane injury.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_8/topic_299_online_prescription_drug_guide.html.
somatotype.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_18/topic_417_herpes_std_testing.html.
caterpillar 3116 engines.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_15/topic_916_financial_aid_consultant.html.
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008 στις 00:32
…………
Υ.Γ. Αυτά τα γιατί θα σ΄απασχολούν για πολύ καιρό ,να το ξέρεις! Όπως κι άλλους…
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008 στις 07:26
Μ’ έκανες κι έκλαψα - Ευτυχώς που σκεφτεσαι έτσι λεύτερα. Η μανούλα σου είναι τώρα εκεί που ήταν πριν γεννηθεί. Κι έτσι η λύπη δεν είναι αβάσταχτη και πνευματοκτόνα αλλα η άλλη εκδήλωση της λεύτερης νόησης. Νά’σαι καλά και να χαίρεσαι πάντα με την οικογένεια… Και είμαστε κοντά σου .. Όμως στην αναχώρηση της δικής μου δέν βγήκε ούτε ένα δάκρυ, ενώ οι άλλοι λιγότερο στενοί συγγενεις έκλεγαν. Και αναρωτιέμαι γιατί να συγκινηθώ έτσι σήμερα το πρωί.
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008 στις 15:27
Δεν πρέπει να βασανίζεσαι.’Οσο τους νοιαζόμαστε γερούς τότε κοιτάμε κι εμείς τη ζωή μας. Η καθημερινότητα άλλωστε μας πνίγει. Όταν όμως, μας έχουν ανάγκη, τότε βρισκόμαστε όλοι δίπλα τους όπως κι άλλες φορές… έτσι και τώρα. Μας είχε όλους δίπλα της. Το να λες “σ΄ αγαπώ”, σε κάποιον τόσο δικό σου, μερικές φορές είναι υπερβολικό. Η αγάπη είναι δεδομένη. Μας συγκίνησες, μπράβο…
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008 στις 21:08
Τι κρίμα να μην μπορώ να τραβήξω την ψευδαίσθηση στα άκρα, να μην μπορώ κι εγώ, όπως τόσοι και τόσοι, να πιστέψω ότι πήγες κάπου αλλού, κάπου καλύτερα. Έχεις μεγάλο δίκιο. Μάταιες αυταπάτες…
Δεν μπορώ να βρω -κι ούτε υπάρχει- κάτι παρηγορητικό. Ένα θα σου πω: με αυτά που έγραψες μ’ έκανες να πονέσω. Είμαι κοντά σου, Αταίριαστε, και πονώ. Μην αναρωτιέσαι γιατί δεν την αγκάλιασες περισσότερο. Το “περισσότερο” υπάρχει, το “αρκετά” δεν θα υπάρξει ποτέ.
Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008 στις 23:52
Τον Σεπτέμβριο απεβίωσε η μητέρα του Θοδωρή Καλλιφατίδη (την έβλεπε μια βδομάδα τον χρόνο: “Μητέρες και γιοι”, Γαβριηλίδης 2007 -αν έχει σημασία μια παραπομπή)· τον άκουσα λίγες μέρες πριν στην τηλεόραση να λέει πως πίστευε πως μετά το γεγονός αυτό δεν θα ξανάγραφε, αλλά διαψεύδεται, λόγω του ότι, μεταξύ άλλων, η μητέρα είναι η αρχή μας, και την φέρουμε πάντοτε μέσα μας και σε ό,τι κάνουμε.
Και βέβαια, οι άνθρωποί μας ζουν κοντά μας όσο μιλάμε γι’ αυτούς.
Και βεβαιότερα, καλέ μας φίλε, εσύ καταφέρνεις να μεγαλώνεις το διάστημα της ουσιαστικής ζωής: στη Γεωργία, στις επιτύμβιες στήλες αναγράφεται όχι η διάρκεια ζωής, αλλά το διάστημα που μπόρεσε κάποιος να έχει φίλους -κι αν έχει κι εδώ σημασία μια παραπομπή, είναι του Όρσον Ουέλς, στον κύριο Αρκάντιν. Να είσαι καλά.
Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στις 12:07
Πάντα με τρόμαζε αυτή η σκέψη με τους αγαπημένους μου ανθρώπους… Αν θα προλάβω να τους πω τα πάντα…
Κι εγώ συγκινήθηκα…
Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008 στις 14:05
Έχω χάσει τον πατέρα μου και θυμάμαι και εγώ μερικούς σύντομους διαλόγους μεταξύ μας, λίγες μέρες πριν πεθάνει. Είναι πολύ συγκινητικά όλα αυτά.
Στη μητέρα μου τώρα μιλάω συχνά για σένα και για ό,τι συνέβη στη μητέρα σου. Το ξέρω ότι αυτό δεν λύνει το πρόβλημα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βοηθήσω ή να προσφέρω κάτι.
Εύχομαι να απαλύνουν τον πόνο οι χαρές που θα σου δώσουν τα παιδιά σου.
Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008 στις 16:05
Αν υπήρχε βάλσαμο στον τόσο δυνατό πόνο ίσως είναι η αγάπη. Αγάπα την με όση δύναμη σου αφήνει ο πόνος. Αγάπα την. Η αγάπη της μάνας είναι κοντά μας πριν την αναζητήσουμε και μένει μαζί μας για πάντα. Κουράγιο.
Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008 στις 23:38
Σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση.
Ήδη νιώθω καλύτερα και σ’ αυτό συντέλεσε και η σκέψη ότι έφυγε έχοντας γύρω της όλους τους ανθρώπους που αγαπούσε. Τώρα η σκέψη μας είναι στον πατέρα που, μετά από 45 χρόνια, έμεινε ολομόναχός του σε ένα σπίτι όπου τα περισσότερα χρόνια υπήρχαν παιδιά και εγγόνια και μέχρι πρόσφατα είχε τουλάχιστον τη μητέρα του και τη γυναίκα του. Λέω με μία δόση πίκρας ότι μέσα σε ένα χρόνο έφυγαν οι γυναίκες που με μεγάλωσαν αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με αυτόν που έχασε μητέρα και σύζυγο.
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008 στις 11:28
Aγαπητέ μου φίλε,
τα θερμά μου συλλuπητήρια για την αγαπημένη σου μητέρα. Αυτή
τη στιγμή δεν μπορώ να γράψω περισσότερα γιατί μόλις έρχομαι
από μια οφθαλμολογική εξέταση, αλλά με την πρώτη ευκαιρία
θα επανέλθω με τη δικιά μου εμπειρία όταν έχασα τον πατέρa μου.
Σε φιλώ
Κώστας
Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008 στις 23:11
Eυχαριστώ Κώστα, εύχομαι να πάνε όλα καλά με τα μάτια σου.
Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008 στις 00:56
Τον πατέρα μου τον έχασα πριν από 7 χρόνια. Με την ιδέα ότι
αυτό αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, μπορώ να πω ότι είχα
συμφιλιωθεί, αφού η νεφρική ανεπάρκεια από την οποία έπασχε
τα τελευταία χρόνια, επιδείνωνε όλο και περισσότερο την
κατάσταση τής υγείας του. Τους τελευταίους τρεις μήνες
τής ζωής του, με το που έβγαινε από τον νοσοκομείο,
ξανάμπαινε! Το έβλεπα λοιπόν να έρχεται και προσπαθούσα
να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα. Και πράγματι, όταν
έφυγε, ήμουν ο πιο ψύχραιμος απ’ όλους - σε σημείο που
ν’ ανησυχούν οι υπόλοιποι μήπως μου… τη βάρεσε! Κι η
αλήθεια είναι ότι ακόμα κι εγώ ο ίδιος απορούσα με τον εαυτό
μου. Όμως έλεγα: «Ο πατέρας μου έφυγε κι όπου κι αν πήγε,
πήγε. Η ανάμνησή του θα μείνει για πάντα μέσα μου και
αυτό είναι που μετράει. Όμως τώρα έχω μια καινούργια
οικογένεια - έχω τη γυναίκα μου, το παιδί μου (το δεύτερο
ήρθε αργότερα) και γι’ αυτό… η ζωή συνεχίζεται!». Και
όντως συνεχίστηκε. Στο μνήμα του μπορεί να μην πηγαίνω,
ούτε να προσποιούμαι στα μνημόσυνα ότι… κάτι συνταρακτικό
λαμβάνει χώρα εκείνη τη στιγμή, όμως τον σκέφτομαι συχνά.
Του μιλώ όταν είμαι μόνος. Του ζητώ συγγνώμη για πράγματα
που ακόμα με βαραίνουν. Του λέω ότι μου λείπει. Και πόσο
θα ’θελα να ’ταν εδώ. Και κλαίω. Όπως και τώρα που σου
γράφω τις γραμμές αυτές. Έτσι είναι όμως. Είναι μια
διαδικασία που απλά θα πρέπει να την περάσεις. Ενοχές και
γιατί θα υπάρχουν πάντα. Στο πρόγραμμα είναι κι αυτό.
Είναι στη φύση τού ανθρώπου. Κι εγώ, ακόμα και σήμερα
όταν βρεθώ μπόσικος, νοιώθω να με βαραίνουν διάφορα
πράματα: Γιατί δεν πέρασα απ’ το νοσοκομείο τις δύο
τελευταίες μέρες; Γιατί δεν τον πρόλαβα προτού φύγει
για πάντα από κοντά μας; Γιατί δεν του είπα ότι τον αγαπώ,
την τελευταία φορά που τον είδα; Γιατί φοβόμουν ο άθλιος
να δούμε το ματς μόνοι μαζί, μην τυχόν και γυρνούσε η
γλώσσα του (όπως συνέβαινε συχνά τον τελευταίο καιρό)
και δεν ήξερα τι να κάνω; Γιατί το ένα; Γιατί το άλλο; Απάντηση
φυσικά δεν υπάρχει. Και ξέρεις τι, είμαι σίγουρος πως κι αν
τώρα ζούσε ακόμα, πάλι τα ίδια θα ’κανα… Κουράγιο λοιπόν
και κοίτα μπροστά. Υπάρχουν άλλοι που σε χρειάζονται!
Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008 στις 18:14
Μην αναβάλλεις οτιδήποτε θες να κάνεις ή να πεις γιατί δεν ξέρεις πότε και αν θα σου δοθεί ξανά η ευκαιρία… Ο χρόνος που περνάμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι ανεκτίμητος… και δυστυχώς, δεν είναι ποτέ αρκετός….
Με συγκίνησες πολύ…
Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008 στις 23:24
Κώστα σ’ ευχαριστώ και για τις πολύτιμες συμβουλές και που μοιράστηκες την εμπειρία σου μαζί μας.
EveLiN, ήταν κι αυτό ένα από τα πικρά αλλά πολύτιμα διδάγματα που πήρα…
Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008 στις 17:25
Να είσαι καλά να τη θυμάσαι…
Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 στις 00:10
Σ’ ευχαριστώ πολύ Κατερίνα
Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008 στις 10:23
με συγκίνησες
…