Πέντε πράγματα που ξέρω για… μένα
Μ’ αρέσουν τα παιχνιδάκια, οπότε με χαρά συμμετέχω στο νέο παιχνίδι της μπλογκόσφαιρας, σύμφωνα με το οποίο, αφού πάρεις την «πάσα» από κάποιον πρέπει να πεις πέντε (5 συγκεκριμένα) πράγματα για τον εαυτό σου και να προτείνεις άλλους πέντε που πρέπει να κάνουν το ίδιο. Εγώ προτάθηκα από τον τουκιθεμπλόμ και τώρα πρέπει να σκεφτώ τι δεν έχω ήδη πει για τον εαυτό μου σ’ αυτό το blog.
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, λοιπόν, δηλώνω υπεύθυνα:
1. Το ψευδώνυμο που χρησιμοποιώ σ’ αυτό το ιστολόγιο είναι αναφορά (ας μην πω ‘φόρος τιμής’) σε μία ταινία που είδα στην εφηβεία μου και τη λάτρεψα κυρίως για την αισθητική της: το Rumble Fish του Φράνσις Φορντ Κόπολα, με τους Μίκι Ρουρκ, Ματ Ντίλον, Ντένις Χόπερ. Στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο «Ο αταίριαστος».
2. Ό,τι θεωρείται κακό σε μένα είναι κακό για μένα: άτολμος, χωρίς αυτοπεποίθηση, αναβλητικός. Ό,τι θεωρείται καλό σε μένα είναι καλό για τους άλλους: εργατικός, φιλότιμος, ευγενικός, ντροπαλός, αμνησίκακος, διαλλακτικός. Μήπως αυτός είναι ο ορισμός του θύματος;
3. Σκέφτομαι πότε θα ιδρυθούν «Ανώνυμοι αποτυχημένοι» για να πηγαίνω στις συνεδρίες τους και να φωνάζω: «Με λένε Αταίριαστο και είμαι αποτυχημένος». Θεωρώ ότι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, έχω αποτύχει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε ό,τι προσπάθησα ή ονειρεύτηκα στη ζωή μου. Στις σχετικές συζητήσεις οι φίλοι μου λένε: «Τουλάχιστον έκανες δύο παιδιά». Παρηγοριέμαι προσώρας και μετά απαντώ: «Δηλαδή, πρέπει να υπερηφανεύομαι για αυτό που κάνουν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί του πλανήτη;». Όπως κάθε πατέρας, θέλω να αποτελώ για τα παιδιά μου παράδειγμα. Προς αποφυγήν. Ίσως αυτό να αποτελέσει τη μεγαλύτερη επιτυχία μου.
4. Τώρα τελευταία έχω προσδιορίσει το σκοπό της ζωής μου ως εξής: θέλω να ζω δημιουργώντας όμορφες αναμνήσεις για τα γεράματα. Επειδή μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει και τόσο αξιομνημόνευτα πράγματα, προσπαθώ όσο γίνεται να αναβάλω (δηλ. να ξεγελάσω) τα γεράματα με υπερβολικές δόσεις ανωριμότητας. Το νέο μου μότο: «Είμαι ανώριμος και περήφανος γι’ αυτό».
5. Επίσης τώρα τελευταία νομίζω ότι διολισθαίνω αργά αλλά σταθερά προς τον αλκοολισμό. Και αυτό μάλλον πρέπει να θεωρηθεί ως βελτίωση…
Τώρα, πρέπει να «κάνω πάσα» κι εγώ σε άλλους πέντε…
Θα ήθελα λοιπόν οι παρακάτω να πουν κάτι για τον εαυτό τους (αν γίνεται προσωπικό που δεν το έχουν ήδη πει στο ιστολόγιό τους):
Νημερτής (γιατί δημοσιεύει ενδιαφέρουσες εξομολογήσεις 
)
Σμαρ (για να δίνουμε αφορμή να μιλούν οι νε(ότατ)οι bloggers)
Meet the clown (γιατί κάτι απολαυστικό θα γράψει πάλι)
Atheofobos (για τον ίδιο λόγο)
Αντρέας (για να γράψει και κάτι προσωπικό –όχι μόνο επιστήμη/τεχνολογία)
reciprocals math.
diet pills metabolife.
especialistas.
whats the slang term for a drug user.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_14/topic_285_cialis_blogs.html.
somali sex.
medication tizanidine zanaflex.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_7/topic_735_information_on_weight_loss_drugs_that_work.html.
consultants financial accounting systems.
pharmacy tech school in san luis obispo.
aldara plantar wart.
nizoral side effects.
massachusetts financial services company.
amoxicillin and alcohol consumption.
multicare specialists.
safe diet products to lose weight fast.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_2/topic_575_free_drug_rehabs_in_mississippi.html.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_636_what_is_ambient.html.
zoloft buy.
pharmacy career options.
hawk moth caterpillars.
financial aid for paying back student loans.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_14/topic_1084_levitra_viagra_compared.html.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_4/topic_938_wellbutrin_fact.html.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_6/topic_454_south_university_savannah_pharmacy.html.
book guest link server scripthost com xanax.
xanax picture.
lipitor side effects weight gain.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_1/topic_501_agnes_book_com_diet_guest_phentermine_site.html.
fake xanax.
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 00:37
Δεν ήξερα ότι έπρεπε να πω 5 πράματα και να κάνω πάσα σε 5 μπλογκιστανούς. Ωραίος, Αταίριαστε, νομίζω ότι στο 2 ταιριάζουμε, επομένως θα μπορούσα να το προσθέσω στα περί εμού. Καλό τριήμερο!
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 00:56
Κι εγώ στην αρχή νόμισα ότι το “πέντε” ήταν σαν συνώνυμο του “μερικά/κάποια” αλλά βλέποντας τους προηγούμενους της αλυσίδας είδα ότι όλοι γράφουν πέντε συγκεκριμένα, όχι τέσσερα ή έξι…
Καλό τριήμερο και σε σένα!
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 01:20
Εγώ πάντως, θα σου πω πως είναι λάθος σου μεγάλο να έχεις τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση! Και πιστεύω πως είσαι πραγματικά μια χαρά άνθρωπος!!! Απλά στη σημερινή ζούγκλα που ζούμε, το να είσαι κύριος & χαμηλών τόνων άνθρωπος, θεωρείται μεγάλο μειονέκτημα… Ωστόσο, άνθρωποι αξιόλογοι θα υπάρχουν πάντα κι αυτοί θα σε εκτιμούν ιδιαίτερα!
Καλό βράδυ!
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 02:45
Πειράζει να παραβώ τους όρους του παιχνιδιού και να μην πω πέντε πράγματα για μένα, αλλά ένα που σχετίζεται με το Νο 2 το δικό σου; Κάποτε αρπαζόμασταν με ένα φίλο γιατί ένιωθα ότι συνέχεια μου προσάπτει ελαττώματα και τον είχα ρωτήσει πικραμένη:
- Μα καλά μόνο ελαττώματα έχω; Δεν έχω κανένα προτέρημα;
Εκπληκτη είχα ακούσει την απάντηση:
-Μα τα ελαττώματά σου είναι και προτερήματά σου! Οπως με το μαχαίρι κόβουμε ψωμί, αλλά και σκοτώνουμε άνθρωπο έτσι και τις ιδιότητες του χαρακτήρα μας ανάλογα με τη χρήση τους μπορεί να τις καθιστούμε ελαττώματα ή προτερήματα. Παράδειγμα την ξεροκεφαλιά σου και το πείσμα σου αν τα χρησιμοποιήσεις για κάτι εποικοδομητικό που απαιτεί να είσαι άκαμπτη σε θέληση (αυτό πιστεύω και θα το κάνω κι ας λέτε εσείς ότι θέλετε!) και βράχος υπομονής (πεισματική εμμονή) τότε γίνεται προτέρημα. Αν τη χρησιμοποιείς όμως μόνο για αντιδραστικότητα γίνεται ελάττωμα.
Στο χέρι σου είναι λοιπόν αυτά που εσύ θεωρείς ελαττώματα να τα μετατρέψεις στις κατάλληλες περιστάσεις σε προτερήματα.
Κι εσύ δεν είσαι θύμα γιατί δεν “παίζει” μόνο το φιλότιμο και η εργατικότητα με τους άλλους, αλλά σίγουρα θα τσακίζεις τα νεύρα κάποιων με την αναβλητικότητα. Σε θέματα όμως που κάποιος δεν πρέπει να βιάζεται η αναβλητικότητα δίνει χρόνο να ξανασκεφτούμε αν πρέπει να πράξουμε κάτι, οπότε μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη. Και πάει λέγοντας… Βρες τις υπόλοιπες λύσεις μόνος σου σαν εργατικός που είσαι…
Αυτά από μένα και προτείνω επόμενο έναν επίσης νεότατο blogger τον http://toxeri.blogspot.com. Δεν γνωρίζει ότι τον προτείνω, να του το πώ; Είναι φίλος.
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 15:35
Πίνω τσίπουρα (πάντα με παρέα ,ποτέ μόνος) και εύχομαι καλοτάξιδος.
Καλό Τριήμερο και θα τα πούμε ελπίζω αναλυτικά απο Τρίτη.
Άέρας στα πανιά σου…
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 16:11
> Θεωρώ ότι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, έχω αποτύχει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε ό,τι προσπάθησα ή ονειρεύτηκα στη ζωή μου.
Εγώ θα φωτίσω μια άλλη πλευρά. Δεν ξέρω αν το παράδειγμα που θα αναφέρω είναι αντιπροσωπευτικό. Μακάρι να μην είναι και μάλλον δεν είναι. Πρόκειται όμως για υπαρκτή περίπτωση. Έχω μια γνωστή που μπορεί να θεωρηθεί «επιτυχημένη», έχει όμως τόσο ηλίθιες αντιλήψεις και τόσο εκνευριστική συμπεριφορά, ώστε το καλύτερο που έχεις να κάνεις για αυτοπροστασία είναι να την αποφύγεις. Περιττό να πω ότι δεν έχει φίλους, πράγμα που δεν μου κάνει εντύπωση. Εσύ απεναντίας έχεις ορισμένα στοιχεία, που δεν θα ήθελα να αναφέρω διεξοδικά, για να μη θεωρηθεί ότι κολακεύω. Αναρωτιέμαι όμως: δεν είναι αυτό επιτυχία στη ζωή;
Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007 στις 16:59
Ηλιαχτίδα, ναι κατά τα άλλα (ποια άλλα;…) μια χαρά άνθρωπος είμαι. Υπάρχουν πάρα πολλοί που με εκτιμούν, το πρόβλημα είναι ότι αρέσω στους άλλους αλλά όχι στον εαυτό μου. Όπως είπε και ο μέγας Γούντι Άλεν “μόνο ένα παράπονο έχω από τη ζωή μου: ότι δεν είμαι κάποιος άλλος”.
Coolplatanos, καλό κόλπο η αντιστροφή των προτερημάτων/ελαττωμάτων αλλά δεν ξέρω αν δουλεύει στην περίπτωσή μου όπου σε γενικές γραμμές δεν μπορώ να κάνω κακό στους άλλους και καλό στον εαυτό μου.
Μαραδό, επειδή διάβασα ότι είσαι νεότατος, νομίζω ότι είναι λίγο νωρίς για να ανακαλύψεις το τσιπουράκι… Με το μαλακό…
Φοινικιστή, δεν ξέρω αν είναι ή όχι επιτυχία αλλά εγώ την ορίζω πολύ απλά με βάση αυτά που πέτυχα σε σχέση με ό,τι προσπάθησα ή ονειρεύτηκα. Κι εκεί δεν παίρνω ούτε τη βάση
Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2007 στις 06:29
Δέχτηκα την πρό(σ)κληση.
Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007 στις 00:48
Νομίζω πως έχεις πέσει και εσύ σε ένα βαθμό θύμα της αντίληψης ότι οφείλουμε να είμαστε καλοί κυρίως για τον εαυτό μας λες και ζούμε έξω από μία κοινωνική ομάδα, απομονωμένοι. Τουλάχιστον αυτή την άποψη είχα κι εγώ για πολλά χρόνια ακούγοντας διάφορες ψυχολογικές μπούρδες της μόδας και ένιωθα πολύ δυστυχής που τάχα μου δεν έκανα το καλύτερο για μένα. Είδα σήμερα πόσο παλιός είσαι στο κουρμπέτι του ιντερνέτ και πόσα πράγματα έχεις κάνει και ειλικρινά αναρωτιέμαι πως σου έχει προκύψει ότι είσαι αποτυχημένος.
Αν σε παρηγορεί ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι παράτησε τα περισσότερα έργα του μισοτελειωμένα, ενώ σχεδίασε πολλά πράγματα που ποτέ δεν έκανε πράξη, ενώ ο Σαρτρ παράτησε επίσης μισά κάποια έργα του…
Καταλαβαίνω αυτό που λες ότι δεν θέλεις να παραμείνεις στο ζωϊκό στάδιο ύπαρξης του ανθρώπου που απλά αναπαρήγαγε τον εαυτό του βιολογικά, αλλά αυτά τα παιδιά που έκανες σίγουρα δεν τα έκανες και τα ξαμόλυσες να ζήσουν ως μικρά ζωάκια, ούτε περίμενες να μεγαλώσουν ως μαρουλάκια στον κήπο σου. Κάτι παραπάνω σίγουρα τους δίνεις… Αυτό είναι λίγο έργο θαρρείς;
Εκτός και αν επιδιώκεις με την “κλάψα” την προσοχή μας… Αλλά δεν σου πάει. Και δεν σου πάει γιατί νομίζω ότι δεν είσαι καθόλου θύμα. Επανήλθα διότι τα μπουκάλια στο πέλαγος μου θύμισαν το πρώτο κειμενάκι που είχα βάλει στην έναρξη του δικού μου blog και ένιωσα ένα είδος “συγγένειας” από αυτή τη σύμπτωση, διότι όταν ξεκίνησα τον Αύγουστο δεν γνώριζα για την ύπαρξή σου. Και θα επανέλθω εκ νέου… εν καιρώ
Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007 στις 01:17
Coolplatanos,
Πρώτα απ’ όλα σε ευχαριστώ και ζητώ συγγνώμη.
Ευχαριστώ που ασχολείσαι τόσο μαζί μου και συγγνώμη που στη συνέχεια μάλλον θα σου σπάσω τα νεύρα!
“Νομίζω πως έχεις πέσει και εσύ σε ένα βαθμό θύμα της αντίληψης ότι οφείλουμε να είμαστε καλοί κυρίως για τον εαυτό μας λες και ζούμε έξω από μία κοινωνική ομάδα, απομονωμένοι. Τουλάχιστον αυτή την άποψη είχα κι εγώ για πολλά χρόνια ακούγοντας διάφορες ψυχολογικές μπούρδες της μόδας και ένιωθα πολύ δυστυχής που τάχα μου δεν έκανα το καλύτερο για μένα”
Μπα… δεν νομίζω. Αυτές τις ψυχολογικές αηδίες που λες δεν τις διαβάζω ούτε καν στα περιοδικά που ξεφυλλίζω για να περνάει η ώρα. Όταν βλέπω βιβλία ή άρθρα του τύπου “πώς να…” και συμβουλές εκλαϊκευμένης ψυχολογίας, φεύγω τρέχοντας.
“Είδα σήμερα πόσο παλιός είσαι στο κουρμπέτι του ιντερνέτ και πόσα πράγματα έχεις κάνει και ειλικρινά αναρωτιέμαι πως σου έχει προκύψει ότι είσαι αποτυχημένος”
Δεν ξέρω πού αναφέρεσαι. Αν αναφέρεσαι στην Pagina Philologiae (www.philology.gr), έχω να σου αναφέρω ότι ήδη σκέπτομαι την αναστολή της λειτουργίας της γιατί έχω πάρα πολύ καιρό να ασχοληθώ. Είμαι σαφής ως προς το λόγο που θεωρώ τον εαυτό μου αποτυχημένο και το ξαναγράφω: “τουλάχιστον μέχρι σήμερα, έχω αποτύχει κατά το μεγαλύτερο ποσοστό σε ό,τι προσπάθησα ή ονειρεύτηκα στη ζωή μου”.
Αν σε παρηγορεί ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι παράτησε τα περισσότερα έργα του μισοτελειωμένα, ενώ σχεδίασε πολλά πράγματα που ποτέ δεν έκανε πράξη, ενώ ο Σαρτρ παράτησε επίσης μισά κάποια έργα του…
Δεν με παρηγορεί γιατί ό,τι πετύχω θέλω να το πετύχω όσο ζω.
“αλλά αυτά τα παιδιά που έκανες σίγουρα δεν τα έκανες και τα ξαμόλυσες να ζήσουν ως μικρά ζωάκια, ούτε περίμενες να μεγαλώσουν ως μαρουλάκια στον κήπο σου. Κάτι παραπάνω σίγουρα τους δίνεις… Αυτό είναι λίγο έργο θαρρείς;”
Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για τα παιδιά μου, αλλά ως προς αυτό ας μην προτρέχουμε γιατί είναι πολύ μικρά και δεν ξέρουμε την εξέλιξή τους. Μπορεί όταν μεγαλώσουν να βγαίνουν τις νύχτες και να ξεκοιλιάζουν πόρνες!
Τέλος παραδέχομαι ότι την προσοχή την επιδιώκω αλλά όχι με μέσο την κλάψα. Γενικά, μη βλέπεις την “εξομολόγησή” μου ως κάτι φοβερό ή τραγικό. Μπορώ να παραδέχομαι ότι είμαι αποτυχημένος χωρίς να πέφτω σε κατάθλιψη ή μελαγχολία, χωρίς να σκέφτομαι να τερματίσω τη ζωή μου αλλά αντιθέτως να θέλω να ζήσω μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Να επανέλθεις… είσαι πάντα ευπρόσδεκτη.
Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2007 στις 09:35
Δεν μου σπας τα νεύρα, μην ανησυχείς, είναι αρκετά γερά… Και όχι, δεν βλέπω την “εξομολόγησή” σου σαν κάτι φοβερό ή τραγικό απλά απαντώ στις απόψεις σου. Εσύ ξέρεις καλύτερα τι θέλεις να επιτύχεις και θεωρείς ότι δεν το πέτυχες. Για τους άλλους απέξω όμως που βλέπουν το εδώ του ιστολογίου νομίζω ότι δεν σε βλέπουν έτσι, ή τουλάχιστον εγώ δεν σε βλέπω έτσι.
Να όμως ένα θέμα προς διαπραγμάτευση και δημιουργία ενός ποστ. Πες μας ποιους θεωρείς επιτυχημένους ή ποιο θεωρείς εσύ σαν ιδεώδες της επιτυχίας για έναν άνθρωπο στη ζωή. Οσο για τα παιδιά εννοούσα πως κάτι παραπάνω από τη βιολογική σου προσφορά κάνεις. Τώρα το τι θα βγουν είναι άλλη ιστορία και σίγουρα καλά θα είναι να μην επενδύσεις πάνω τους όχι γιατί έχουν πιθανότητες να εξελιχθούν όπως λες, αλλά γιατί σίγουρα θα έχουν δικά τους όνειρα
Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2007 στις 00:30
Coolplatanos, ενδιαφέρον το θέμα. Το σημειώνω για μελλοντικό άρθρο.
Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2007 στις 19:15
“Οι αταίριαστοι”, μ’ αυτόν τον τίτλο το θυμάμαι κι εγώ .Θαυμάστρια τότε του Ματ Ντίλον γαρ.
Σάββατο, 3 Μαρτίου 2007 στις 12:07
Ρενάτα, ήταν “Ο Αταίριαστος” και όχι στον πληθυντικό και μάλλον εννοούσε τον Μικι Ρουρκ (The motorcycle boy). Στον πληθυντικό ήταν μία άλλη ταινία του Kόπολα για τη νεολαία οι Outsiders.