Μπουκάλια στο πέλαγος

Διαβάζοντας το άρθρο «Εξυπνάδες επί πληρωμή» στο Gravity and the Wind θυμήθηκα τον τρόπο που γνώρισα κι αγάπησα μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Αναφέρομαι στα «Φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς (Der himmel über Berlin = Ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο).
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες το 1988. Ένα Σάββατο απόγευμα εκείνης της χρονιάς, εγώ κι ένας φίλος μου, μαθητής δευτέρας λυκείου εγώ, της πρώτης εκείνος, στη σαββατιάτικη έξοδό μας, στεκόμασταν μπροστά στη βιτρίνα ενός κινηματογράφου της πόλης με τρεις αίθουσες για να αποφασίσουμε ποιο έργο από τα τρία θα βλέπαμε. Εγώ ήξερα τι εστί Βιμ Βέντερς έχοντας ήδη δει το «Παρίσι-Τέξας» που μου είχε αρέσει. Η συγκεκριμένη ταινία είχα διαβάσει ότι γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή από τους κριτικούς και ότι κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες. Ήθελα λοιπόν να τη δω, αλλά δεν τολμούσα να την προτείνω στο φίλο μου που δεν συμμεριζόταν καθόλου τις δικές μου καλλιτεχνικές ανησυχίες. Αυτός προτιμούσε περιπέτειες, κωμωδίες και σοφτ πορνό (αφού δεν μας έβαζαν ακόμη στα hardcore). Καθώς οι άλλες δύο ταινίες δεν του έλεγαν τίποτα, πρότεινε ο ίδιος να πάμε στα «Φτερά του Έρωτα»! Τον ξεγέλασε μία γυμνή φωτογραφία μιας γυναίκας (γυμνή πλάτη για την ακρίβεια) και υπέθεσε ότι θα είχε και λίγη τσόντα. Κόψαμε λοιπόν εισιτήριο για εκεί.
Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι πρόκειται για μία δύσπεπτη ταινία. Μόλις όμως συνέλαβα την κεντρική ιδέα, ένιωσα ευχάριστη έκπληξη που με το πέρασμα της ώρας μετατρεπόταν σχεδόν σε ενθουσιασμό.
Δύο άγγελοι κατεβαίνουν στη γη και περιπλανιούνται σε ένα μουντό Βερολίνο, κομμένο στα δύο από το Τείχος. Αόρατοι όντας, τους αρέσει να κυκλοφορούν ανάμεσα στο πλήθος, να διαβάζουν τις σκέψεις των ανθρώπων, να συμμετέχουν όσο μπορούν στις χαρές τους, στις σκοτούρες τους, στις λύπες τους. Αν και αθάνατοι οι ίδιοι, δείχνουν να αγαπούν την καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν μπορούν να νιώσουν.
Η αργή εξέλιξη της ταινίας αντί να με κάνει να βαρεθώ με έκανε να απολαμβάνω κάθε πλάνο. Η μόνη μου (όχι μικρή) ενόχληση ήταν ο φίλος μου που, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε κι αυτός εκπλήξεις αλλά δυσάρεστες. Η πρώτη έκπληξη αφορούσε μία βασική αισθητική επιλογή του σκηνοθέτη:
- Γιατί δεν έχει χρώμα ρε;
- Γιατί είναι ασπρόμαυρη!
- Ασπρόμαυρη; Σε ταινία του πενήντα ήρθαμε;
- Φετινή είναι.
- Πας καλά; Και γιατί τη γύρισαν ασπρόμαυρη;
- (ξεφύσημα) Ξέρω γω; Έτσι γούσταρε ο σκηνοθέτης. Άποψη.
Αφού του πήρε δέκα λεπτά να χωνέψει το γεγονός ότι γυρίστηκε ασπρόμαυρη ταινία εν έτει 1988, εξέφρασε την επόμενη απορία που αφορούσε τη γλώσσα:
- Δεν μιλάνε αγγλικά;
- Όχι. Γερμανικά.
- Γιατί;
- Από βίτσιο! Γιατί λες εσύ; Η ταινία είναι γερμανική.
- Είσαι σοβαρός; Δεν είναι αμερικάνικη; Εσύ το ήξερες και δεν είπες τίποτα;
- Δεν το ήξερα.
Φυσικά το ήξερα, αλλά δεν σκέφτηκα ότι θα τον πείραζε. Μετά από λίγα λεπτά ήρθε και η βασική απορία:
- Ρε συ, καταλαβαίνεις τίποτα;
- Αυτοί είναι άγγελοι. Είναι αόρατοι, δεν τους βλέπουν οι άνθρωποι.
- Και; Τι γίνεται μετά;
- Πού να ξέρω ρε γαμώτο; Άσε να δούμε τι γίνεται.
- Και ποιοι μιλάνε;
- Οι άνθρωποι. Δεν μιλάνε, σκέφτονται. Οι άγγελοι διαβάζουν τη σκέψη τους.
- Αααα.
Νόμιζα ότι αφού του ξεκαθάρισα τις βασικές γραμμές της υπόθεσης θα με άφηνε ήσυχο. Για λίγο μόνο όμως.
- Γαμάτο αυτό πάντως, ε;
- Ποιο;
- Να διαβάζεις τη σκέψη του άλλου.
- Ναι…
- Και τι δεν θα έδινα να μπορούσα κι εγώ να διαβάζω τη σκέψη των άλλων. Ειδικά οι γκόμενες πολύ θα ήθελα να μάθω τι σκέφτονται.
«Ειδικά για σένα καλύτερα να μη μάθεις ποτέ τι σκέφτονται» είπα από μέσα μου και χάρηκα που ο φίλος μου δεν διάβαζε τις σκέψεις των άλλων.
Η τελευταία του και σημαντικότερη αγωνία του, που εξέφρασε στο πρώτο ημίωρο, αφορούσε ένα βασικό στοιχείο που απουσίαζε:
- Ρε μαλάκα, μάλλον την πατήσαμε, δεν βλέπω να έχει τσόντα.
- Ναι…
- Τι λες;
- Τι να πω; Προφανώς μέχρι τώρα δεν έχει τσόντα.
- Λες να έχει μετά;
- Πού να ξέρω; Κάτσε να δούμε.
- Τι να έχει! Ποια να γαμήσουν; Καμιά αγγελίνα;
- Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο.
- Τι;
- Τίποτα. Σώπα να δούμε.
Καταλαβαίνετε, ειδικά όσοι έχετε δει την ταινία, πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η παρακολούθηση μιας τέτοιας ταινίας κάτω από τέτοιες συνθήκες και τι υπομονή χρειάζεται. Ωστόσο προσπάθησα να προσηλωθώ και πάλι στην ταινία.
Οι άγγελοι, αυτοί οι αθάνατοι, που δεν νιώθουν πόνο και θάνατο, αγαπούν την ανθρώπινη, την ενσώματη ζωή. Και μάλιστα στις πιο καθημερινές και τετριμμένες εκφάνσεις της: να γυρνάς κουρασμένος από τη δουλειά, να μουτζουρώνεις τα δάχτυλά σου από την εφημερίδα… Ήταν μία ιδέα τελείως πρωτότυπη για μένα, μία ιδέα που την έβρισκα υπέροχη.
Ο φίλος μου, αφού του έδειξα την ενόχλησή μου, αποφάσισε να με αφήσει στην ησυχία μου. Πού και πού τον αντιλαμβανόμουν με την άκρη του ματιού να γυρνά το κεφάλι του προς το μέρος μου και να με κοιτά απορώντας για το ενδιαφέρον που έδειχνα. Κάποτε δεν άντεξε:
- Εσύ δηλαδή καταλαβαίνεις τίποτα;
- Προσπαθώ.
- Σου αρέσει δηλαδή;
- …
- Σε ρωτάω: σου αρέσει;
- Άσε να τη δω πρώτα και μετά θα σου πω αν μου άρεσε.
- Κατάλαβα. Δεν καταλαβαίνεις και κάνεις ότι σου αρέσει.
Εγώ απορούσα πώς είναι δυνατόν να μην αρέσουν τέτοιες υπέροχες σκηνές. Όπως στη βιβλιοθήκη όπου «ακούνε» τις σκέψεις εκατοντάδων αναγνωστών, εκατοντάδες μουρμουρητά σαν μια περίεργη υπερκόσμια μουσική. Ή όπως εκείνη όπου ο ένας άγγελος στέκεται πίσω από κάποιον λίγο πριν αυτοκτονήσει πηδώντας από ένα ψηλό κτήριο. Ή εκεί που οι δύο άγγελοι κάθονται στα φτερά ενός τεράστιου αγάλματος στο πανύψηλο βάθρο του.
Και μέσα σ’ αυτή την ομορφιά, η μόνιμη παραφωνία:
- Γαμώτο, πάνε χαμένες εκατόν είκοσι δραχμές.
(Παρένθεση: μόνο μία φορά εκνευρίστηκα περισσότερο σε κινηματογράφο. Ήθελα να δω την καινούργια τότε ταινία του Γούντι Άλεν, η Χάνα και οι αδερφές της, και ο μικρός μου αδερφός επέμενε να έρθει μαζί μου παρόλο που εγώ τον διαβεβαίωνα με πείσμα ότι η ταινία δεν είναι από αυτές που του αρέσουν. Αυτός δεν πειθόταν και ήθελε επιπλέον να του πληρώσω το εισιτήριο γιατί ήταν άφραγκος. Τελικά τον πήρα μαζί μου, πλήρωσα διπλό εισιτήριο αποχαιρετώντας όλο το χαρτζιλίκι μου και περίπου στη μέση του έργου γύρισα και τον είδα να κοιμάται μακαρίως).
Ο ένας από τους αγγέλους γνωρίζει μία καλλιτέχνιδα του τσίρκου και την ερωτεύεται. Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη που θα του δώσει σάρκα και οστά. Ενώ όλη η τέχνη μέχρι σήμερα μας έχει συνηθίσει στην ιδέα ότι ο έρωτας μας ανεβάζει στον ουρανό και τρόπον τινά μας θεοποιεί, οι άγγελοι, αυτοί οι μικροί θεοί, μόνο όταν απαρνηθούν τη θεϊκή τους υπόσταση και ντυθούν τη σάρκα, μόνο τότε μπορούν να χαρούν τον έρωτα. Έρωτας χωρίς το σώμα: αδύνατος. Ο ένας από τους δύο γίνεται τελικά άνθρωπος. Και ξαφνικά η ταινία γίνεται έγχρωμη. Άσπρο-μαύρο η ζωή των αγγέλων, γεμάτη χρώμα η ζωή των ανθρώπων! Ο έρωτας είναι θεϊκός ήξερα, «ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα». Ο έρωτας είναι ανθρώπινος, λένε οι άγγελοι του Βέντερς.
Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή, ο φίλος μου σαν να συνήλθε από το λήθαργο στον οποίο είχε πέσει:
- Γιατί έγινε έγχρωμη η ταινία;
- Ο ένας άγγελος έγινε άνθρωπος.
- Γιατί έγινε άνθρωπος;
- Έτσι, έγινε άνθρωπος.
- Ναι, αλλά πώς έγινε άνθρωπος. Ποιος τον έκανε;
- Δεν ξέρω, έτσι ξαφνικά έγινε άνθρωπος.
- Και η ταινία γιατί έγινε έγχρωμη τώρα;
- Γιατί από άγγελος έγινε άνθρωπος.
- Ε, και τι σχέση έχει αυτό;
- Γιατί θέλει να δηλώσει ότι… γάμησέ το, το συζητάμε μετά. Υπομονή, τελειώνει.
- Ρε μήπως είχε χαλάσει η μηχανή;
- !!!…
Ο άνθρωπος – πρώην άγγελος αναζητά την ακροβάτισσα αλλά δεν τη βρίσκει. Το τσίρκο έχει φύγει. Όμως ο άγγελος κέρδισε τη θνητότητά του! Είναι πια άνθρωπος και μπορεί να απολαύσει την κάθε του στιγμή.
Κι έτσι η ταινία τέλειωσε, αφήνοντάς μου υπέροχες εικόνες στο μυαλό και πρωτόγνωρα συναισθήματα στην εφηβική μου ψυχή. Και μία αφόρητη μουρμούρα στα αυτιά… Ευτυχώς στην καφετέρια όπου πήγαμε μετά, δεν αναφέρθηκε καθόλου στην «άτυχη» επιλογή του έργου και μιλήσαμε μόνο για τις συνηθισμένες εφηβικές μαλακίες. Όταν αερολογούσε, έπιανα τον εαυτό μου να αφαιρείται και τις σκέψεις μου να επιστρέφουν σε μερικές από τις όμορφες σκηνές της ταινίας. Αποφάσισα να πάω και να την ξαναδώ, να την απολαύσω μόνος μου κι ανενόχλητος, αλλά τη Δευτέρα η ταινία άλλαξε. Μπόρεσα να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου μόλις πέρυσι, σε DVD. Αυτή τη φορά η προσήλωση διακόπηκε μόλις δύο φορές από μία πιο μικρή ενόχληση: το κλάμα ενός μωρού.

el paso texas vioxx lawyer.
certification pharmacy practice tech test.
processing specialist word.
effects of drugs on teens.
proscar proscar canine medication.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_107_columbia_drug_laws.html.
viagra on line pharmacy.
info zoloft.
ultramagnetic mcs lyrics.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_7/topic_493_effective_exercise_loss_most_weight.html.
beta blockers loss weight.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_212_withdrawal_from_hydrocodone_the_best_way.html.
medication side effects celebrex overdose.
drug effects on asthma.
book buy com guest phentermine site ulysses.
shipping phentermine free i us.
http://www.ulixmann.de/wordpress/wp-content/uploads/viewforum_16/topic_600_book_comment_guest_home_page_phentermine.html.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_14/topic_231_aricept_norvasc_zyrtec_aciphex_macrobid_atarax_adderall.html.
agriculture collins department fort information specialist technology.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_5/topic_344_ambien_ambien_inknoise_com_link.html.
apple blossom amaryllis.
air cleaning specialists.
xanax overnight cheap.
http://www.sharpsusa.com/blog/wp-content/uploads/viewforum_17/topic_549_matamoros_drug_store.html.
la weight loss nutrition bars information.
food combinations and weight loss.
ultram abuse.
dosages valium.
ambien and suicide.
definition of ambient.

Το παραπάνω μπουκάλι έπεσε στο πέλαγος Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2006 στις 00:34 και ανήκει στην κατηγορία Τέχνη, Νοσταλγικά. Μπορείτε να παρακολουθείτε τα σχόλια σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0. Μπορείτε να αφήσετε ένα σχόλιο, ή να κάνετε trackback από την ιστοσελίδα σας.