Από τη λογική στη δράση

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012, 23:38

Αν με ρωτούσες πού ανήκω, όταν ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο (2005) θα σου έλεγα “στην Αριστερά” -ίσως να πρόσθετα και το “ανανεωτική”. Αν με ρωτήσεις σήμερα, ίσως να σου πω το ίδιο, αλλά αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το περιεχόμενο του όρου. Αν αριστερός είναι -πρώτα απ’ όλα- ένας άνθρωπος που αγαπά την καινοτομία, την πρόοδο, την αλλαγή και απεχθάνεται τη στασιμότητα, τότε πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι αριστεροί του σήμερα είναι όχι οι οπαδοί του Κιμ Γιονγκ Ιλ ή του Τσάβες αλλά οι φιλελεύθεροι.
Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία πια. Εδώ που φτάσαμε, δεν έχει καμία απολύτως σημασία ποιος είναι αριστερός ή δεξιός ή κεντρώος ή φιλελεύθερος αλλά ποιος είναι λογικός! Γιατί η λογική, που ήταν πάντα το μεγάλο ζητούμενο σ’ αυτή τη χώρα, σήμερα είναι ανάγκη επιτακτική.
Και η λογική μού λέει ότι:
-Πέρα από τα μνημόνια και τις τρόικες οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες για να μη χρεοκοπήσουμε.
-Δεν μπορούμε να ζούμε εσαεί με δανεικά κι επιδοτήσεις χωρίς να παράγουμε κάτι.
-Όταν βγαίνεις στη σύνταξη στα 50 σου, τα παιδιά σου θα πρέπει να δουλεύουν ως τα 80 τους για να σου πληρώνουν τη σύνταξη.
-Δεν είναι δυνατόν να έχουμε έναν υπερτροφικό δημόσιο τομέα που να λειτουργεί ξεζουμίζοντας τον ιδιωτικό.
-Δεν μπορείς να βάζεις συνεχώς φόρους αντί να μειώνεις τις δαπάνες.
Αντί όμως να ακούω αυτά τα αυτονόητα από την πλειοψηφία των κομμάτων που ζητούν την ψήφο μου ακούω… “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”. Κάποιοι ονειρεύονται στην Ελλάδα ανασύσταση πολιτικών συστημάτων που κατέρρευσαν όχι σε μία αλλά σε πολλές χώρες. Άλλοι προτείνουν να φεσώσουμε το σύμπαν, να ξεγράψουμε Ευρώπη κι ευρώ και να γίνουμε μια περήφανη, μοναχική βαλκανική (ή μεσανατολική;) χώρα. Κάποιοι άλλοι φαντασιώνονται ότι θα γίνουμε ξαφνικά το νέο Ελντοράντο όπου το πετρέλαιο θα ρέει άφθονο κι ο χρυσός θα ξεπροβάλλει σε κάθε χτύπημα της αξίνας στο χώμα… Ευχαριστώ πολύ, αλλά αρκετά με τον ανορθολογισμό…
Είναι πρώτη φορά που θα πάω να ψηφίσω χαρούμενος και σίγουρος για την επιλογή μου. Αποφάσισα να ψηφίσω Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία γιατί, τη στιγμή που χρόνια ολόκληρα μου ζητούν να πουλήσω την ψήφο μου για προσωπικό όφελος, αυτοί μου θύμισαν ότι είμαι πολίτης κι όχι πελάτης. Και γιατί -επιτέλους!- ακούω από ανθρώπους που ζητούν την ψήφο μου όχι φωνές που μου χαϊδεύουν τα αφτιά αλλά τη φωνή της κοινής λογικής.

Το βιβλίο αλλάζει, ο φετιχισμός παραμένει

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011, 00:59

Νόμιζα ότι ποτέ δεν θα με απασχολούσε το θέμα του ηλεκτρονικού βιβλίου, γιατί μου είναι κουραστικό -όπως σε όλους φαντάζομαι- να διαβάζω σε οθόνη. Στο σκληρό δίσκο μου υπάρχουν κάμποσα βιβλία σε μορφή pdf, αλλά απλά ξέρω ότι είναι εκεί για να τα συμβουλεύομαι, όταν χρειάζεται, χωρίς όμως να υπάρχει περίπτωση να τα διαβάσω κάποτε. Μέχρι που έμαθα για την τεχνολογία e-ink και κατάλαβα ότι η οθόνη του ηλεκτρονικού αναγνώστη δεν είναι καθόλου σαν την οθόνη του υπολογιστή. Όπως ίσως θα ξέρετε (κι αν δεν ξέρετε αξίζει να μάθετε), σ’ αυτά τα “γκατζετάκια” η οθόνη διαβάζεται μόνο εάν υπάρχει εξωτερική πηγή φωτός. Δεν έχουν, δηλαδή, δική τους ακτινοβολία όπως οι οθόνες των Η/Υ, και μάλιστα τα καλύτερα εξ αυτών διαβάζονται και σε δυνατό ηλιακό φως χωρίς αντανάκλαση, όπως ακριβώς και τα έντυπα βιβλία. Έτυχε πρόσφατα να δανειστώ και να χρησιμοποιήσω το Kindle της Amazon για λίγες βδομάδες και έμεινα πολύ ικανοποιημένος από τη συσκευή. Όταν, μάλιστα, διαπίστωσα ότι υπάρχουν σήμερα τέτοιες συσκευές σε σχετικά καλή τιμή (από 100€), καταρρίφθηκε και η τελευταία επιφύλαξη που είχα για τους ηλεκτρονικούς αναγνώστες.
Παρόλο, όμως, που οι συσκευές αυτές είναι ξεκούραστες, πρακτικές, χωρούν εκατοντάδες τίτλους και πλέον κοστίζουν φθηνά, οι αντιρρήσεις εκ μέρους των βιβλιόφιλων παραμένουν. Και έχουν να κάνουν περισσότερο με θέματα φετίχ. Ας το σκεφτούμε λίγο εμείς οι βιβλιοφάγοι. Όταν αγοράζουμε ένα βιβλίο, απολαμβάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα από το περιεχόμενό του: το εξώφυλλό του, τα “παρα-κειμενικά” του στοιχεία και προσπαθούμε να εμπλέξουμε κι άλλες αισθήσεις εκτός από την όραση και την αφή όπως για παράδειγμα την όσφρηση…
Ο ίδιος ο Ρέι Μπράντμπερι, όταν τον ρώτησαν πρόσφατα, ποια ειναι η γνώμη του για το ηλεκτρονικό βιβλίο απάντησε: “Συγγνώμη αλλά αυτό δεν είναι βιβλίο. Ένα βιβλίο πρέπει να μυρίζει σαν βιβλίο. Ο υπολογιστής δεν μυρίζει!”. Μέγιστος φετιχιστής του βιβλίου, λοιπόν, ο Ρέι Μπράντμπερι και μας φαίνεται φυσικό για το συγγραφέα του εμβληματικού “Φαρενάιτ 451″, ο οποίος μάλιστα απειλούσε με γροθιές όποιον τολμούσε να το κυκλοφορήσει σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου. Αλλά είναι έτσι; Κανονικά θα έπρεπε να μας φαίνεται περίεργο να τα λέει αυτά ο Ρέι Μπράντμπερι, ακριβώς επειδή στο “Φαρενάιτ 451” -όπου ως γνωστόν τα βιβλία είναι απαγορευμένα- οι παράνομες ομάδες των αντιστασιακών βιβλιόφιλων βρίσκουν αυτόν τον τρόπο για να διασώσουν τη λογοτεχνία: την αποδεσμεύουν από την υλική της υπόσταση, την απομνημονεύουν! Οι ήρωες του Μπράντμπερι, αρνούνται το βιβλίο (μάλλον το προσπερνούν) για να σώσουν το περιεχόμενό του. Γίνονται οι ίδιοι ζωντανά βιβλία για το χατήρι της λογοτεχνίας.
Τελικά εμείς οι βιβλιόφιλοι τι είναι αυτό που αγαπάμε; Τα βιβλία ή τη λογοτεχνία; Αυτονόητη είναι η επιλογή του δεύτερου σκέλους της διάζευξης. Αγαπάμε τη λογοτεχνία αλλά υπερασπιζόμαστε το βιβλίο γιατί έτσι υπερασπιζόμαστε τη λογοτεχνία. Η λογοτεχνία όμως χρησιμοποίησε το βιβλίο ως όχημα σχετικά πρόσφατα. Επί πολλούς αιώνες ήταν προφορική, διαδίδονταν από γενιά σε γενιά με το στόμα και τη μνήμη. Ο Όμηρος δεν έγραψε τα έπη του -τα συνέθεσε και τα απήγγελλε. Μετά ήρθε η εφεύρεση της γραφής και τα μέσα καταγραφής του κειμένου: πέτρα, πάπυρος, περγαμηνή. Το βιβλίο κάποτε είχε τη μορφή κώδικα, δηλαδή ρολού που το διάβαζες ξετυλίγοντας τη μία άκρη και τυλίγοντας την άλλη. Μετά την επανάσταση της τυπογραφίας, το βιβλίο πήρε τη σημερινή του μορφή και πορεύτηκε μία πορεία αιώνων. Ίσως σήμερα ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Κάποιοι λένε ότι το βιβλίο δεν θα πεθάνει ποτέ. Αυτό που σίγουρα δεν θα πεθάνει ποτέ είναι η λογοτεχνία. Το βιβλίο ίσως να πεθάνει -αν μπορούμε να ονομάσουμε θάνατο την αλλαγή της μορφής του.
Αλλά κι όταν ακόμη το έντυπο βιβλίο δώσει εξ ολοκλήρου τη θέση του στο ηλεκτρονικό, οι αναγνώστες θα παραμείνουν φετιχιστές. Απλά θα είναι ο φετιχισμός που αναπτύσσουμε για τις θαυματουργές εκείνες συσκευές με τις περιττές καμιά φορά ιδιότητες που καταφέρνουν να μας γίνονται απαραίτητες. Όσο χρησιμοποιούσα το Kindle, έπιασα τον εαυτό μου να κάθεται να διαβάσει μόνο και μόνο για να χρησιμοποιήσει το Kindle. Επίσης συχνά έπιανα τον εαυτό μου να διακόπτει την ανάγνωση για να παίξει με τα πλήκτρα του, να ανατρέξει στα περιεχόμενα του κειμένου ή να “ξεφυλλίσει” τα άλλα βιβλία της συσκευής.
Ενώ, λοιπόν, η βιβλιοθήκη μου βαρυγκομά από το βάρος των συμβατικών βιβλίων συνεχίζω την έρευνα για τον ηλεκτρονικό αναγνώστη που θα “στεγάσει” τα ψηφιακά μου βιβλία. Για την ώρα την προσοχή μου έχει τραβήξει το Kobo Touch, ένας νέος ηλεκτρονικός αναγνώστης με οθόνη αφής σε λογική τιμή. Αλλά η αναζήτηση συνεχίζεται. Το σίγουρο είναι ότι εμείς είχαμε την τύχη να ζήσουμε σε ένα ιστορικό μεταίχμιο. Ίσως τα εγγόνια μας να είναι αναγνώστες αποκλειστικά ηλεκτρονικών βιβλίων και σίγουρα θα απορουν για το φετιχισμό που είχαμε κάποτε για το τυπωμένο χαρτί.

ΣΥΡΙΖΑ και πραγματικότητα

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011, 23:22

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τα τρία χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της νεολαίας:
[Οι υπογραμμίσεις δικές μου]

Πέρασαν τρία χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τρία χρόνια από την εξέγερση της νεολαίας, των μαθητών που πλημμύρισαν τους δρόμους της χώρας, διεκδικώντας σεβασμό στη ζωή και στο μέλλον τους. Τότε, απέναντι στην εξεγερμένη νεολαία, απέναντι στη δικαιολογημένη οργή, το κράτος απάντησε με γενικευμένη καταστολή, φοβήθηκε την ορμή της νιότης, την ανυπακοή της εφηβείας.
Πέρασαν τρία χρόνια, αλλά δεν ξεχνάμε. Ο Δεκέμβρης του 2008 θα μείνει στην ιστορία: για την αγριότητα του κράτους και των δυνάμεων καταστολής. Για την περίσσεια υποκρισία όλων αυτών που ανέλαβαν να σπιλώσουν τη νεανική εξέγερση και που επιχείρησαν να βαφτίσουν τα νεράντζια, όπλα και την οργή, τρομοκρατία. Κυρίως, όμως, θα μείνει στην ιστορία γιατί μια ολόκληρη γενιά δήλωσε ότι δεν θα μείνει στο περιθώριο, δεν θα κάνει πίσω από τα όνειρά της για μια ζωή με αξιοπρέπεια, δικαιώματα και ελευθερία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τη νεολαία και τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν ειρηνικά, μαζικά και αγωνιστικά στις εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους στη σημερινή μνημονιακή πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον των σημερινών και των επόμενων γενιών.
Γιατί η ιστορία γράφεται στους δρόμους.

Ναι, καλά διαβάσατε. Εκείνες τις μέρες που κάηκε και λεηλατήθηκε όλο το κέντρο της Αθήνας ήταν -κατά το ΣΥΡΙΖΑ- μέρες “γενικευμένης κρατικής καταστολής”. Εκείνες τις μέρες που πήγαν στο νοσοκομείο πάνω από εκατό αστυνομικοί, ο ΣΥΡΙΖΑ είδε “αγριότητα του κράτους και των δυνάμεων καταστολής”. Είναι φανερό ότι η απόσταση αυτού του κόμματος από την πραγματικότητα μετριέται πλέον σε έτη φωτός. Εκτός αν έχουν λόγους να υποτιμούν απροκάλυπτα τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων τους. Αν και, εδώ που τα λέμε, ψηφορόρος του ΣΥΡΙΖΑ με νοημοσύνη είναι μάλλον σχήμα οξύμωρο.

Υ.Γ. Στο site του ΣΥΡΙΖΑ έκανα το ακόλουθο σχόλιο: “Αφού η ιστορία γράφεται στους δρόμους, τότε τι παριστάνετε στο Κοινοβούλιο;” αλλά το σχόλιο δεν εγκρίθηκε και δεν δημοσιεύθηκε.

Γιατί δεν μαζεύονται τα έσοδα

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011, 20:15

Εφυγα σήμερα νωρίτερα από τη δουλειά για να πάω να πληρώσω τη β΄ δόση της έκτακτης εισφοράς, ως πτωχός πλην τίμιος μνημονιοτροϊκανός. Βέβαια η ειδοποίηση, λόγω καταλήψεων, απεργιών και λοιπών γνωστών αγωνιστικών διεκδικήσεων, δεν μου είχε έρθει αλλά ήξερα ότι με την ειδοποίηση της πρώτης μπορώ να πληρώσω και τη δεύτερη. Εννοείται ότι μπορείς να μπεις στο taxisnet και να τυπώσεις το ειδοποιητήριο της β΄ δόσης αλλά όταν το επιχείρησα, εκεί βρήκα μόνο το ειδοποιητήριο της α΄ δόσης.
Στήνομαι λοιπόν στην ουρά της τράπεζας, βγάζω το βιβλιάριο και ζητώ να αφαιρέσουν από εκεί το αντίστοιχο ποσόν. Η ταμίας μου λέει ότι δυστυχώς δεν μπορούν να πληρωθούν τη β΄ δόση γιατί δεν είναι ισόποση με την πρώτη. Εάν, όμως, πρόσθεσε, είχα πληρώσει εκεί την πρώτη δόση θα μπορούσαν να πληρωθούν και τη β΄δόση. Ατυχώς, την α΄ δόση την είχα πληρώσει στο ταχυδρομείο.
- Δηλαδή αν πάω στο ταχυδρομείο θα μπορέσω να την πληρώσω;
- Ε, μάλλον μου απαντάει.
Πηγαίνω λοιπόν στο ταχυδρομείο και πριν μπω μέσα θυμάμαι ότι δεν είχα πάνω μου το αντίστοιχο ποσό, αφού στην τράπεζα θα το έπαιρναν από το λογαριασμό. Επιστρέφω, λοιπόν, στην τράπεζα, σηκώνω το ποσό και ξαναγυρνώ στο ταχυδρομείο. Στο γκισέ, δυστυχώς, μου λένε πάλι τα ίδια.
- Πρέπει να είναι ίσο το ποσό με την πρώτη δόση.
Το “ωραίο” είναι ότι η β΄ δόση είναι μόλις 4 ευρώ παραπάνω. Η ταμίας μου λέει ότι, αν θέλω, μπορεί να μου κρατήσει το ίδιο ποσό με την α΄ δόση αλλά θα μείνει ένα υπόλοιπο 4 ευρώ στην εφορία. Επειδή, όμως, δεν θέλω να χρωστάω ούτε ευρώ, φεύγω κι από εκεί και πάω στην εφορία. Εκεί αντικρίζω μία τεράστια ουρά αλλά στήνομαι με αισιοδοξία στο τέλος της. Μόλις όμως φτάνω στη μέση βλέπω μία κόλλα Α4 κολλημένη στον τοίχο να με ενημερώνει ότι για συναλλαγές άνω των 250 ευρώ απαιτείται τραπεζική επιταγή. Εν τω μεταξύ η ώρα κόντευε δύο και εγώ δεν θα προλάβαινα να ξαναπάω στην τράπεζα.

Έτσι, λοιπόν, κατάλαβα πολύ καλά γιατί το κράτος δεν μπορεί να μαζέψει τα έσοδα. Διότι, όταν δεν μπορεί να πληρώσει αυτός που θέλει να πληρώσει, άντε μετά να πληρώσει αυτός που δεν θέλει.

Και κάτι για να ευθυμήσουμε:

Και η πίτα ολάκερη κι ο σκύλος χορτάτος

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011, 23:39

Είναι γεγονός ότι τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα δεν προσφέρουν μόνο ανώτατη εκπαίδευση (ανώτατη ως προς τη βαθμίδα όχι ως προς την ποιότητα) αλλά επιτελούν και μία άλλη λειτουργία. Μέσα στο προστατευόμενο περιβάλλον ενός κρατικού ιδρύματος και με τη γονεϊκή επιχορήγηση, ο Έλλην μετ-έφηβος μπορεί να ασκείται στην αγαπημένη του γυμναστική, την επαναστατική, έχοντας την ηθική ικανοποίηση, όταν αργότερα θα γίνει κι αυτός ένα γρανάζι του συστήματος, ότι έριξε κι αυτός κανά δυο επαναστατικές τουφεκιές πριν παραδοθεί.
Έτσι, κι εμείς, στις αρχές της δεκαετίας του 90, ζούσαμε τον επαναστικό αναβρασμό. Αφορμή ένα νομοσχέδιο που έφερε προς ψήφιση ο τότε υπουργός της Ν.Δ. Κοντογιαννόπουλος και μετά από αυτό ένα άλλο, ελαφρώς παραλλαγμένο, του διαδόχου του, Γιώργου Σουφλιά. Φυσικά, όλοι εμείς οι ανήσυχοι προοδευτικοί νέοι ήμασταν μαχητικά αντίθετοι. Όχι ότι καθήσαμε να τα διαβάσουμε. Εδώ με το ζόρι διαβάζαμε για να περάσουμε τα μαθήματα, νομοσχέδια θα διαβάζαμε; Μας αρκούσε ότι τα έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση. Μία κυβέρνηση που φέρνει προς ψήφιση νομοσχέδια στη Βουλή και έχει την παράλογη απαίτηση αυτά να γίνονται νόμοι -ειδικά αν αυτή η κυβέρνηση είναι δεξιά- προφανώς επιδεικνύει προκλητικό θράσος που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο από τον πάντα ετοιμοπόλεμο φοιτητή.
Μετά από μία σειρά μαχητικών συνελεύσεων, πορειών και καταλήψεων στη διάρκεια του εξαμήνου, ήρθε η ώρα να πάρουμε ένα σημαντικό μάθημα που η ως τότε μικρή πείρα μας δεν μας είχε διδάξει: ο αγώνας απαιτεί θυσίες. Η πρώτη και καλύτερη θυσία ήταν ότι ξαφνικά, κι ενώ κανείς δεν το περίμενε, χάσαμε την εξεταστική του Φεβρουαρίου. Ειδικά για μένα η θυσία ήταν μεγαλύτερη, γιατί είχα μπει στο δεύτερο έτος χρωστώντας τα περισσότερα μαθήματα του πρώτου. Έχοντας περάσει ένα εξάμηνο με φουλ μελέτη ήρθε η κατραπακιά της απώλειας της εξεταστικής για την οποία είχα προετοιμαστεί αρκετά καλά.
Στο ξεκίνημα του εαρινού (4ου) εξαμήνου μάθαμε ότι θα γινόταν άλλη μία συνέλευση για να συζητηθούν οι εξελίξεις και να συζητηθεί η περαιτέρω μορφή δράσης. Αυτό σε απλά νεοελληνικά σήμαινε ότι οι αριστερές οργανώσεις θα κατέβαζαν πρόταση για νέες καταλήψεις. Ήταν κάτι που τρόμαξε τους πολλούς, ακόμη και αυτούς που μέχρι τότε ήταν αδιάφοροι. Πήγα στο μάθημα πριν από τη συνέλευση με το μυαλό στη συνέλευση. Σκεφτόμουν να πάω και να καταψηφίσω την πρόταση για συνέχιση των καταλήψεων. Αυτό όμως σήμαινε ότι θα έπρεπε να ψηφίσω την πρόταση της δεξιάς παράταξης κι αυτό ήταν κάτι που μου προκαλούσε ανατριχίλα.
Στο μάθημα βρήκα τον Λεωνίδα, ένα γιγαντόσωμο αλλά καλόκαρδο συμφοιτητή, ανένταχτο αριστερών πεποιθήσεων όπως κι εγώ, που θρηνούσε κι αυτός την απώλεια της εξεταστικής. Στο διάλειμμα μου εκμυστηρεύτηκε ότι σκόπευε να πάει στη συνέλευση για να ψηφίσει κατά της συνέχισης των καταλήψεων και τότε του εκμυστηρεύτηκα κι εγώ ότι σκοπεύω να κάνω το ίδιο. Μόνο που εγώ παρουσιάζα λίγες αντιστάσεις παραπάνω από τον ήδη αποφασισμένο Λεωνίδα.
- Μα θα ψηφίσουμε ΔΑΠ ρε Λεωνίδα; του λέω
- Δεν ξέρω ΔΑΠ και ξεΔΑΠ. Εγώ ξέρω ότι δεν μπορώ να χάσω κι άλλο εξάμηνο, με αποστόμωσε.
Στη συνέλευση, δεν πίστευα στα μάτια μου. Επικρατούσε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα από αυτό που είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Οι συμμετέχοντες ήταν εμφανώς λιγότεροι από τις άλλες φορές, ενώ το αγωνιστικό φρόνημα παρουσίαζε εμφανή κάμψη.
Η αλήθεια είναι ότι οι άλλοτε μαχητικοί και λαλίστατοι αριστεροί συνδικαλιστές με απογοήτευσαν σφόδρα έτσι κουμπωμένους και μουδιασμένους που τους είδα. Περίμενα ένας τουλάχιστον από αυτούς να βγει και να φωνάξει με παρρησία:
- Τι περιμένατε ρε παιδιά; Αγώνας χωρίς θυσίες δεν υπάρχει. Αγωνιστήκαμε για ένα δίκαιο σκοπό και θυσιάσαμε μία εξεταστική γι’ αυτό. Δεν μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο.
Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αντιθέτως, πολλοί και διάφοροι πήραν το λόγο και προσπάθησαν να εξηγήσουν -σχεδόν απολογούνταν- γιατί και πώς χάθηκε η εξεταστική, ενώ η εκπρόσωπος της ΔΑΠ, με ολίγη χαιρεκακία, τόνιζε ότι εκείνη είχε τονίσει τον κίνδυνο όταν ψηφίζαμε καταλήψεις, αλλά κανείς δεν την έλαβε υπόψη του.
Αφού ανταλλάχτηκαν κάποιες απόψεις ακόμη, σε πολιτισμένο πάντα πνεύμα, κάποιος έδωσε το σύνθημα, κάτι σαν “άντε να ψηφίσουμε τώρα;” σαν να έλεγε “να τελειώνει κι αυτή η υποχρέωση, να πάμε στα σπιτάκια μας”
Η ψηφοφορία γινόταν ως εξής: δύο καταμετρητές στέκονταν εκατέρωθεν της σειράς εδράνων και ζητούσαν από τους φοιτητές που κάθονταν στη συγκεκριμένη σειρά να σηκώσουν τα χέρια. Μετρούσαν τα υπέρ και τα κατά, φώναζαν τα νούμερα και ένας άλλος τα έγραφε στον πίνακα. Μετά οι καταμετρητές ανέβαιναν ένα σκαλί, στην επόμενη σειρά εδράνων, μετρούσαν τις ψήφους κ.ο.κ.
Εγώ και ο Λεωνίδας καθόμασταν στα τελευταία έδρανα. Μέχρι να φτάσουν στη δικιά μας σειρά, εγώ έπρηζα το Λεωνίδα για το απονενοημένο διάβημα που επρόκειτο να κάνουμε:
- Ρε Λεωνίδα, θα ψηφίσουμε δεξιά;
- Ηρέμησε, δεν ψηφίζουμε για κυβέρνηση.
- Θα τρίζουν τα κόκαλα του παππού μου σε όποια βουνοπλαγιά κι αν είναι θαμμένα. Σου είπα ότι ο παππούς μου σκοτώθηκε στον εμφύλιο;
- Ε, εκεί που είναι ασ’τα να τρίζουν. Μήπως πρόκειται να τα ακούς; Το πολύ-πολύ να ενοχλούν τα αγρίμια του δάσους.
Εν τω μεταξύ μέχρι να φτάσει η ψηφοφορία στα μεσαία έδρανα, η πλάστιγγα φαινόταν ότι έγερνε ξεκάθαρα κατά της πρότασης για καταλήψεις.
- Αν το πάμε έτσι, δεν θα χρειαστεί να τρίξουν τα κόκαλα του παππού σου, κάγχασε ο Λεωνίδας.
Όταν ψήφιζαν οι μπροστινοί από εμάς, ο αγώνας είχε πια κριθεί. Ακόμη κι αν οι τελευταίες σειρές εδράνων ψήφιζαν παμψηφεί την αριστερή πρόταση, αυτή δεν είχε καμία ελπίδα να επικρατήσει. Έτσι, λοιπόν, όταν οι καταμετρητές στάθηκαν στην άκρη της σειράς μας, εγώ κι ο Λεωνίδας σηκώσαμε περήφανοι τα χέρια μας ψηφίζοντας υπέρ της πρότασης των αριστερών παρατάξεων για συνέχιση των καταλήψεων! Μόλις κατεβάσαμε τα χέρια κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο, κρατώντας τα γέλια μας.
- Άντε, φτηνά τη γλιτώσαμε, μου είπε όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε, ανακουφισμένοι που σώσαμε ταυτόχρονα και το εξάμηνο και την αριστερή μας συνείδηση.
Έξω από το αμφιθέατρο, συναντήσαμε την Κωνσταντίνα, μία συμφοιτήτρια, μονίμως αγχωμένη με τα μαθήματα, που είχε μάθει λίγο καθυστερημένα ότι γίνεται συνέλευση και ήρθε έντρομη να ψηφίσει κατά των καταλήψεων.
- Τι ψηφίσατε; Θα έχουμε πάλι καταλήψεις;
- Όχι! Αν είναι δυνατόν! Ψήφισαν την πρόταση της ΔΑΠ! είπα εγώ με προσποιητή αγανάκτηση.
Κούνησε το κεφάλι της:
- Ρε δεν κόβετε τις αριστερές μαλακίες λέω εγώ, να περάσουμε κανά μάθημα;

Χριστιανοί/κομμουνιστές: βίοι παράλληλοι

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011, 21:10

Διαβάζοντας το άρθρο “Ελλάς Ελλήνων χριστιανοκομμουνιστών” της Σώτης Τριανταφύλλου στο τελευταίο Book Press, μου προξένησε εντύπωση ότι τα περισσότερα σχόλια ήταν αρνητικά και κυρίως ειρωνικά-υβριστικά. Όχι ότι περίμενα από χριστιανούς και κομμουνιστές (στο εξής: χ/κ) σεβασμό στη γνώμη του άλλου ή σοβαρά επιχειρήματα, αλλά είχα την εντύπωση ότι οι ομοιότητες χριστιανισμού και κομμουνισμού έχουν επισημανθεί ήδη τόσες φορές ώστε να αποτελούν πλέον κοινό τόπο και ότι οι χ/κ θα είχαν συνηθίσει πια σ’αυτή την άποψη. Φαίνεται, όμως, πάντα θα τους προκαλεί εκνευρισμό.
Με αφορμή το άρθρο της Τριανταφύλλου συνοψίζω παρακάτω αυτές τις (καθόλου περίεργες αν το καλοσκεφτούμε) ομοιότητες χριστιανισμού και κομμουνισμού:
1. Οι πρώτοι χ/κ έγραψαν λαμπρές σελίδες αυτοθυσίας υπερασπιζόμενοι τις ιδέες τους και το όραμα ενός καλύτερου κόσμου. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι πρώτοι χ/κ κινήθηκαν από αγνά και ανιδιοτελή κίνητρα. Όμως…
2. …και οι δύο κοσμοθεωρίες (ή κοσμοθεωρήσεις), αν και ξεκίνησαν ως επαναστατικές ιδέες, όταν επικράτησαν έγιναν κατεστημένο και φορείς απάνθρωπης καταπίεσης στον υπερθετικό βαθμό. Σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, Μεσαίωνας από τη μία, ολοκληρωτισμός από την άλλη. Να μην ξεχνάμε ότι και οι δύο πρεσβεύουν την αγάπη για το συνάνθρωπο.
3. Πίστη στην αυθεντία του ενός και μοναδικού Θεού. Και οι κομμουνιστές έχουν το θεό τους: λέγεται Καρλ Μαρξ.
4. Κατά συνέπεια του παραπάνω: πίστη σε δόγματα, τα οποία -όπως κάθε δόγμα- είναι αναλλοίωτα κι απαραβίαστα. Αυτά εκφράστηκαν άπαξ και δια παντός στα ιερά κείμενα: Βίβλος από τη μία, γραπτά των Μαρξ/Ένγκελς/Λένιν από την άλλη. Αμφισβήτηση των ιερών κειμένων δεν νοείται. Ο Θεός δεν μπορεί να κάνει λάθος.
5. Εσχατολογική αντίληψη του μέλλοντος. Με την κατάλληλη δράση ο πιστός θα οδηγηθεί στο ιδανικό μέλλον που παρουσιάζεται ως ιστορικά αναπόφευκτο. Δευτέρα Παρουσία και Παράδεισος από τη μία, αταξική κοινωνία από την άλλη.
6. Απαιτείται (και εν πολλοίς επιτυγχάνεται) αυτοθυσία του πιστού στον αγώνα για την επίτευξη του στόχου. Είναι πιο εύκολο όταν είναι αυτονόητο το δίκαιον του σκοπού.
7. Στην περίπτωση σφάλματος του πιστού και προκειμένου να αποφευχθεί η αποβολή του από τους κόλπους της χ/κ κοινότητας, απαιτείται όχι μόνο η επισήμανση του σφάλματος από τους άλλους, αλλά η αναγνώρισή του από τον ίδιο τον πιστό και η επακόλουθη αυτοταπείνωσή του. Στο χριστιανισμό λέγεται “εξομολόγηση”, στον κομμουνισμό “αυτοκριτική”.
8. Μπορεί όπως είπαμε το δόγμα να είναι απαραβίαστο αλλά υπάρχουν πάντα οι μειονότητες που ερμηνεύουν διαφορετικά τα ιερά κείμενα. Αυτοί που επιμένουν να είναι αδιόρθωτοι εξοβελίζονται από την χ/κ κοινότητα και στιγματίζονται από την ορθοδοξία. Οι μεν ως αιρετικοί οι δε ως “ρεβιζιονιστές, οπορτουνιστές, αριβίστες, σεχταριστές” κ.λπ.
8. Εάν η πραγματικότητα διαψεύδει το δόγμα, αυτό διασώζεται (=ξεγλιστρά) με τις κατάλληλες σοφιστείες. Εάν η επιστήμη αποδεικνύει ότι ο κόσμος ΔΕΝ δημιουργήθηκε σε επτά μέρες, ότι τα πλάσματα ΔΕΝ δημιουργήθηκαν όπως είναι τώρα αλλά εξελίχθηκαν, ότι η Γη ΔΕΝ είναι επίπεδη ούτε κέντρο του σύμπαντος, απλώς διακηρύσσουμε ότι οι αφηγήσεις της Βίβλου είναι συμβολικές, ασχέτως αν επί αιώνες επιβάλλονταν ως κυριολεκτικές. Από την άλλη, εάν η πρακτική εφαρμογή του σοσιαλισμού αποτύχει και ο υπαρκτός σοσιαλισμός γίνει ανύπαρκτος, η κατάρρευση απλά βαφτίζεται “ανατροπή” και ο θρίαμβός του εξακολουθεί να είναι αναπόφευκτος αλλά μετατίθεται στο αόρατο μέλλον.
9. Φαίνεται πώς και οι αρνητές των χ/κ ιδεών κινούνται σε παράλληλες τροχιές. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο Θεό (τον ένα και μοναδικό) αλλά αρνούνται τις θρησκείες. Δηλαδή: καλός ο Θεός αλλά κακές οι εφαρμογές του στη γη! Καλός ο Θεός αλλά απορριπτέα η Ορθοδοξία, ο Ρωμαιοκαθολικισμός, ο Προτεσταντισμός κλπ… Παρομοίως, κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στην μαρξιστική θεωρία αλλά στην εφαρμογή της. Καλός ο Μαρξ, αλλά απορριπτέος ο λενινισμός, ο σταλινισμός, ο πολποτισμός (sic).
10. Βέβαια, ο χριστιανισμός είναι θρησκεία κι ο κομμουνισμός πολιτική θεωρία. Όμως ο χριστιανισμός ουδέποτε περιορίστηκε στα “πέραν της ανθρώπινης ύπαρξης” αλλά ανακατεύτηκε ενεργά στην πολιτική από την εποχή του Μ.Κωνσταντίνου κι αν δεν εμφανίζονταν ο Διαφωτισμό θα ανακατεύονταν πολύ περισσότερο (όπως ακριβώς το Ισλάμ). Από την άλλη η πίστη στον κομμουνισμό έχει τα χαρακτηριστικά θρησκευτικής πίστης.
Δεν νομίζω ότι κάτι από τα παραπάνω είναι πρωτότυπο. Έχουν επισημανθεί, κατά καιρούς, από πολλούς. Όμως, οι χ/κ αντιδρούν έντονα όταν τους παραλληλίζουν. Κι αυτό είναι ένα ακόμη σημείο στο οποίο μοιάζουν.

Τι έμαθες παιδί μου στο δημοτικό;

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011, 21:31

Μια φορά κι ένα καιρό, τέτοιες μέρες πριν από οκτώ περίπου χρόνια, ένα παιδάκι έξι χρονών (ας του δώσουμε το ψευδώνυμο Αταιριαστόπουλο νο1), ξεκίνησε τη μαθητική του σταδιοδρομία ως μαθητής της α΄ δημοτικού. Σήμερα πια είναι μαθητής του γυμνασίου αλλά θυμάται τα πολλά και σπουδαία που έμαθε ως μαθητής του δημοτικού.
Θυμάται τη γλαφυρότητα και τη λογοτεχνική χάρη των μαθημάτων θρησκευτικών που -όχι άδικα- τον υποχρέωναν να αποστηθίζει.
Επίσης, θυμάται πολύ καλά ότι το σχολείο τον προφύλαξε από τις αστήρικτες κι άθεες θεωρίες που έμαθε από τον επιπόλαιο πατέρα του όπως αυτές της εξέλιξης ή του μπίγκ μπάνγκ.
Και δεν θα ξεχάσει πόσο τον προφύλαξε ο δάσκαλος από συνεργασίες με συμμαθητές που είχαν σοβαρό μειονέκτημα, όπως π.χ. να κατάγονται από την Αλβανία.
Ένα άλλο μεγάλο μάθημα ζωής που πήρε από το σχολείο είναι ότι παρά τις αναποδιές η ζωή συνεχίζεται κι ότι ακόμη και μία μεγάλη τραγωδία ξεπερνιέται.
Κι αφού έμαθε αυτά τα βασικά, ήρθε η ώρα να λάβει τις σωστές απόψεις περί έθνους, φυλής, πατρίδας ως μέλλων περήφανος ελληναράς.
Αλλά και πολλά άλλα χρήσιμα έμαθε τόσα χρόνια στο σχολείο.
Όπως για παράδειγμα ότι τρώγοντας ζαμπονοκασερόπιτες Τετάρτες και Παρασκευές κινδυνεύει να βρεθεί σούμπιτος στην Κόλαση ενώ δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος με τις -ασύγκριτα πιο ασφαλείς- πατατόπιτες.
Ή ότι αυτά που κάποιοι θολοκουλτουριαραίοι χλευάζουν ως αστικούς μύθους είναι γε-γο-νό-τα αλλά και ότι οι φαντασιοπληξίες του τρισκατάρατου Δαρβίνου καταρρίπτονται με καναδυο απλά επιχειρηματάκια.
Φυσικά, μετά από τόσο σπουδαία διδάγματα, δεν υπήρχε λόγος να σπαταλά το χρόνο του με δευτερεύοντα μαθήματα όπως τα καλλιτεχνικά. Γιατί υπάρχουν πάντα πολύ πιο ενδιαφέροντα και πολύ πιο χρήσιμα μαθήματα όπως (φυσικάααα) τα θρησκευτικά κι ας χρειάζεται συχνά τη βοήθεια των γονιών του για να αντεπεξέλθει στις απαιτητικές τους ερωτήσεις.
Αυτά κι άλλα πολλά θυμάται το Αταιριαστόπουλο νο 1. Αλλά πολύ καλύτερα τα θυμάται ο μπαμπάς του που τα κατέγραψε στο ιστολόγιό του. Και τα θυμάται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό, ιδίως αυτές τις μέρες που θα πάρει από το χέρι το Αταιριαστόπουλο νο 2 και θα το οδηγήσει στο ίδιο σχολείο, προκειμένου και αυτό, όπως και το αδερφάκι του, να τύχει ενός ανάλογου επιπέδου εκπαίδευσης. Ήδη θυμάται με θυμηδία το πρώτο “κρούσμα” από το νηπιαγωγείο: “Μπαμπά, η κυρία μας είπε ότι ο διάβολος γυρνούσε γύρω από το Χριστό”. Κάθε προσπάθεια περαιτέρω διευκρίνισης έπεσε στο κενό (μάλλον θα τους μίλησε για τους πειρασμούς του Ιησού από το διάβολο) αλλή ήταν μία σαφής ένδειξη ότι τέτοια άρθρα, όπως αυτά στα οποία παραπέμπουν οι παραπάνω σύνδεσμοι, θα συνεχιστούν σε αυτό το blog για τουλάχιστον άλλα έξι χρόνια.

Πέρα από το φράχτη

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011, 22:44

Σε προηγούμενο άρθρο εξήγησα όσο αναλυτικά μπορούσα πόσο σύνθετο και δύσκολο είναι το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, γι’ αυτό εξάλλου δεν έχει λυθεί τόσα χρόνια. Εξήγησα τότε για ποιους λόγους όσοι εισέρχονται στη χώρα από χώρες της Αφρικής ή της Ασίας είναι δύσκολο ή ακατόρθωτο να απελαθούν. Γι’ αυτό ίσως και η κυβέρνηση αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισαν να ρίξουν το βάρος σε μέτρα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αποτρεπτικά, όπως η ανάπτυξη θαλάσσιας δύναμης της Frontex στο Αιγαίο και -μετά τη στροφή των μεταναστευτικών ροών- και χερσαίας στον Έβρο. Ένα τέτοιο μέτρο ασφαλώς είναι και ο φράχτης στον Έβρο που ξεκινά να κατασκευάζεται αυτές τις μέρες.
Το περίεργο με αυτούς που αντιδρούν στην ανέγερση του φράχτη είναι ότι αφενός χαρακτηρίζουν το μέτρο απάνθρωπο κι αφετέρου αναποτελεσματικό. Πώς γίνεται να ισχύουν και τα δύο; Ή οι μάζες των μεταναστών θα αναχαιτίζονται από το φράχτη, οπότε μπορεί να θεωρηθεί απάνθρωπο μεν αποτελεσματικό δε, ή οι μάζες των μεταναστών θα περνάνε πάλι άνετα οπότε θα είναι αναποτελεσματικό αλλά όχι απάνθρωπο.
Η αποτελεσματικότητα ή μη του μέτρου θα κριθεί στην πράξη. Ας λάβουμε υπόψη μας, πάντως, ότι οι μεταναστευτικές ροές αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια κατακόρυφα, επειδή η Ισπανία κατασκεύασε ένα ανάλογο φράχτη στα δικά της σύνορα, κάνοντας ακόμη και Μαροκινούς ή Αλγερινούς να ταξιδεύουν ως την Κωνσταντινούπολη για να εισέλθουν στην Ευρώπη από τον Έβρο! Επίσης, το -επονομαζόμενο και τείχος του αίσχους- που ύψωσε το Ισραήλ στην Παλαιστίνη είχε ως αποτέλεσμα το μηδενισμό των επιθέσεων αυτοκτονίας, αλλά και σχετικά επιτυχής κρίνεται εκ των αποτελεσμάτων και η περίφραξη των συνόρων των ΗΠΑ με το Μεξικό.
Ανεξαρτήτως αποτελεσματικότητας όμως, είναι γεγονός ότι κάθε χώρα έχει δικαίωμα να φυλάσσει τα σύνορά της όπως εκείνη θεωρεί ότι είναι το καλύτερο. Δηλαδή από τη στιγμή που υπάρχουν σύνορα μπορεί η κάθε χώρα να τα διαχειρίζεται όπως εκείνη κρίνει. Γιατί μας φαίνεται φυσιολογικό να υψώνουμε φράχτη ή τοίχο γύρω από το σπίτι μας κι όχι γύρω από τη χώρα; Αν το καλοσκεφτούμε η εικόνα μιας περιτειχισμένης χώρας είναι αποκρουστική αλλά μόνο σε συμβολικό επίπεδο, επειδή θυμίζει φρούρια, φυλακές κλπ που παραπέμπουν σε περιορισμό και καταπίεση ολοκληρωτικών καθεστώτων. Όμως, ούτε με το τείχος του Βερολίνου χωράνε παραλληλισμοί ούτε με τα πολυβολεία του Χότζα, όπως επιχειρούν πολλοί, αφού εδώ σκοπός του τείχους είναι η αποτροπή της εισόδου κι όχι η απαγόρευση της εξόδου.
Επίσης είναι λάθος να λέμε ότι ο φράχτης περιορίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εάν κάποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει σε χώρα της επιλογής του, αυτή η απόφασή του δεν καθίσταται αυτομάτως δικαίωμά του. Πολύ περισσότερο όταν η μετανάστευσή του γίνεται χωρίς την έγκριση της χώρας υποδοχής.
Το λογικό, πάντως, είναι ότι όποιος αντιτίθεται στα συρματοπλέγματα και τους φράχτες στα σύνορα θα πρέπει -για να είναι συνεπής- να είναι αντίθετος γενικά με κάθε είδους σύνορα. Γιατί δεν είναι λογικό να δέχεσαι να υπάρχουν σύνορα αλλά να είναι διάτρητα. Δεν είναι λογικό να λες “ναι, εντάξει ας υπάρχουν σύνορα, αλλά ας μη φυλάσσονται και τόσο σχολαστικά”.
Λέγεται συχνά -χωρίς να είναι λάθος φυσικά- ότι η μετανάστευση δεν θα σταματήσει εάν δεν σταματήσουν οι γενεσιουργές αιτίες: η φτώχεια, η καταπίεση, οι δικτατορίες, οι φυσικές καταστροφές είναι αυτές που οδηγούν τους μετανάστες εδώ, ότι είναι στην πλειοψηφία τους φιλήσυχοι άνθρωποι που θέλουν να δουλέψουν, να προκόψουν, να ζήσουν ειρηνικά. Σωστά είναι όλα αυτά. Είμαστε όμως πρόθυμοι να δεχθούμε να υποστούμε εμείς τις συνέπειες αυτών των κακών συνθηκών; Ουσιαστικά καλούμαστε να συμφωνήσουμε όλοι να θυσιάσουμε ένα σημαντικό μέρος της ευημερίας μας (ναι έχουμε σημαντική ευημερία σε σχέση με άλλους λαούς) για να τη μοιραστούμε με όσους έρχονται εδώ. Δεν νομίζω, όμως, ότι κάτι τέτοιο θα βρει πολλούς σύμφωνους -ειδικά σε εποχή που η χώρα αντιμετωπίζει κίνδυνο πτώχευσης.
Μακάρι η χώρα μας να είχε τον τρόπο να φιλοξενήσει, να ταΐσει, να περιθάλψει όλους τους φτωχούς που καταφτάνουν στην πόρτα της.
Μακάρι το Μπαγκλαντές και η Νιγηρία να γίνουν Ελβετία κι από άποψη πολιτικής σταθερότητας κι από άποψη οικονομικής ανάπτυξης.
Μακάρι, τέλος, να γίνει πραγματικότητα κάποτε το όραμα του Τζον Λένον κι όλοι οι άνθρωποι να μοιραζόμαστε τη γη.
Όμως μέχρι να γίνουν όλα αυτά, είμαστε καλώς ή κακώς αναγκασμένοι να πάρουμε μέτρα και αυτά τα μέτρα δεν θα είναι ευχάριστα για τους πληθυσμούς που προσπαθούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα μας.
Ας θυμόμαστε, τέλος, ότι μπορεί να λυπόμαστε ένα φτωχό άστεγο, ενδέχεται να τον βοηθήσουμε ηθικά και υλικά, αλλά εάν αυτός, χωρίς να μας ρωτήσει, εγκατασταθεί στο σπίτι μας, είναι σίγουρο ότι θα τον πετάξουμε έξω. Όσο φιλάνθρωπα αισθήματα κι αν διαθέτουμε.

(Καλά) Σαράντα!

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011, 19:54

Τέλειωσαν τα ψέματα. Μέχρι χθες έλεγα ότι είμαι τριάντα εννιά. Ακόμη και αν ήταν τριάντα εννιά και δέκα μήνες ή έντεκα μήνες, το ψηφίο 3 στο νούμερο της ηλικίας αποτελούσε κάτι σαν σύμβολο νεότητας. Από χθες το πρώτο από τα δύο ψηφία έγινε 4 και τώρα έχω ένα ακόμη λόγο να προσπαθώ να ξεχνάω τα γενέθλιά μου, όπως έκανα τόσα χρόνια.
Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που διατείνονται ότι η ζωή ξεκινά στα σαράντα. Το ίδιο πίστευε κι ο Τζον Λένον, αλλά δύο μήνες μετά τα τεσσαρακοστά γενέθλιά του, τον συνάντησε ο Μαρκ Τσάπμαν με ένα περίστροφο στο χέρι και του εξέφρασε την έντονη διαφωνία του.

Ανοιχτά ή κλειστά; Μισάνοιχτα!

Ρίχτηκε στο πέλαγος: Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011, 21:14

Είναι γνωστό πια στον καθένα τι σημαίνει “κλειστό επάγγελμα”. Σημαίνει ότι το κράτος (που κατά τα άλλα αγαπάμε όλοι να βρίζουμε) απλώνει την προστατευτική του χείρα γύρω από ορισμένους (και μόνο) κλάδους και τους προφυλάσσει από το “κακό” του ανταγωνισμού ή της… αναδουλειάς, εμποδίζοντας -με διάφορους περιορισμούς- όσους έχουν την ατυχή έμπνευση να εισέλθουν στο επάγγελμα ή εξασφαλίζοντας κάποια ειδικά προνόμια. Όλα αυτά, βέβαια, ίσως να ήταν αμελητέα την εποχή προ κρίσης, αλλά σήμερα φαντάζουν αδικαιολόγητες πολυτέλειες. Είναι απαράδεκτο τη στιγμή που κοντεύει να πέσει το ταμπού της απόλυσης του δημόσιου υπάλληλου, το κράτος να “προστατεύει” κατά τρόπο προκλητικό κάποιους επαγγελματίες για να έχουν εξασφάλιση βρέξει-χιονίσει.
Γι’ αυτό δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο και η τρόικα είναι μία καλή ευκαιρία να γίνουν κάποια πράγματα που από χρόνια έπρεπε να γίνουν και που ειδάλλως αποκλείεται να γίνονταν γιατί πολύ απλά συνεπάγονται πολιτικό κόστος. Αλλά ακόμη και τώρα οι έλληνες πολιτικάντηδες προσπαθούν να γλιτώσουν όσο μπορούν το πολιτικό κόστος και να χαϊδέψουν τα αυτιά των συντεχνιών. Έτσι, λοιπόν, με τους μεταφορείς άνοιξε το επάγγελμα, αλλά δόθηκε προθεσμία τριών ολόκληρων χρόνων. Για το επάγγελμα των δικηγόρων αίρονται οι περιορισμοί, αλλά τελικά… διατηρούνται κάποιοι από αυτούς. Στους φαρμακοποιούς υποτίθεται ότι υπήρξε άρση των περιορισμών, πλην όμως το 35% του εξασφαλισμένου κέρδους δεν το αγγίζει κανείς.
Ο απόλυτος τραγέλαφος όμως είναι με τους ταξιτζήδες. Υποτίθεται ότι το νομοσχέδιο Ρέππα απελευθέρωνε το επάγγελμα αλλά προέβλεπε πληθυσμιακά κριτήρια για την έκδοση νέων αδειών. Το ωραίο όμως είναι ότι προέβλεπε λιγότερες άδειες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη από αυτές που ήδη δίνονται. Δηλαδή όχι μόνο δεν θα έπρεπε να δοθούν νέες άδειες, αλλά τελικά θα έπρεπε να ανακληθούν κάποιες από τις ήδη υπάρχουσες άδειες! Τι σόι άνοιγμα είναι αυτό, ενας Ρέππας το ξέρει! Το άλλο τραγελαφικό είναι ότι οι ταξιτζήδες ζητούν τα πληθυσμιακά κριτήρια, επειδή -λένε- αυτά ισχύουν και στην Ευρώπη. Μόνο που σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα ισχύουν διαφορετικά κριτήρια και κανόνες, αλλά πουθενά ο ταξιτζής δεν μεταπωλεί την άδειά του έναντι αστρονομικών ποσών, απ’ τα οποία μάλιστα το κράτος δεν εισπράττει ούτε μισό ευρώ φόρο!
Τι σημαίνει όμως πληθυσμιακά κριτήρια; Στην Αθήνα λένε ήδη κυκλοφορούν πολλά ταξί! Και ποιος το γνωμάτευσε αυτό; Γιατί δεν είπε κανείς ότι υπάρχουν πολλά βιβλιοπωλεία ή δισκοπωλεία ή ρουχάδικα; Γιατί δεν βάζουμε κριτήρια και σ’ αυτές τις επαγγελματικές κατηγορίες, ούτως ώστε να “προστατεύουμε” αυτούς που έχουν ήδη κατάστημα ρούχων; Ή γιατί δεν θεσμοθετούμε και γι’ αυτούς ένα 35% εξασφαλισμένου κέρδους;
Ευτυχώς βρέθηκε ο Ραγκούσης για να κάνει τη δουλειά όπως έπρεπε να την κάνει κι όχι με τα γνωστά ελληνικά “ναι μεν αλλά”, με τα οποία όλοι μένουν ευχαριστημένοι και τίποτα δεν προχωρά τελικά. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα αργήσουν να τον αδειάσουν κι αυτόν υπό την πίεση των πολιτικάντηδων, οπαδών της σχολής “ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”… Η μόνη λύση είναι -όπως πάντα- να μας τραβήξει το αυτί η Ευρώπη. Ήδη άρχισε να ζητά διευκρινίσεις για την “απελευθέρωση” του επαγγέλματος των δικηγόρων. Ίσως αργότερα να εγείρει αντιρρήσεις και για άλλα επαγγέλματα που υποτίθεται θα τα ανοίγαμε και τα αφήσαμε μισάνοιχτα. Αλλά κι αυτά ημίμετρα είναι. Η λύση μάλλον είναι να αναλάβουν μία και καλή τη διακυβέρνηση της χώρας οι τροϊκανοί. Τι να σου κάνουν οι τοποτηρητές της τρόικας στα υπουργεία; Αφού οι δικοί μας είναι αυτοί που είναι, καλύτερα να βάλουν κατευθείαν υπουργούς για να ξέρουμε ότι θα γίνει η δουλειά όπως πρέπει, χωρίς να “μασάνε” μπροστά σε κάθε Λυμπερόπουλο.